الگوی رسول‌الله ﷺ تنها روش‌شناسی برای از سرگیری خلافت و برپایی دولت اسلامی را نشان می‌دهد؛ به بیان دیگر، تبدیل دارالکفر به دارالاسلام.

The example of the Messenger (saw) demonstrates the only methodology of resuming the Khilafah and establishing an Islamic State, in other words changing Dar ul-Kufr to Dar ul-Islam.

بنابراین، فهمی دقیق از چگونگی استخراج ارکان واجب منهاج النبی ﷺ ضروری است. پس از روشن شدن این فهم، باید آن را بر وضعیت کنونی ما تطبیق داد تا راه بازگرداندن خلافت تعیین شود.

Hence, a detailed understanding of how to derive the obligatory elements (Arkan) of the Methodology of the Prophet (saw) is needed. After this is clear it must be applied to our situation in determining the way to resume the Khilafah.

اصل «تأسّی» یا پیروی از کردارهای پیامبر ﷺ همواره بخشی از کتاب‌های اصول فقه را در فهم سنت پیامبر ﷺ به خود اختصاص داده است. موضوع مورد بحث این است که چگونه در رفتار از پیامبر ﷺ پیروی کنیم و چه ارزشی برای چنین پیروی‌ای قائل شویم.

The principle of Ta’asi or emulating the actions of the Messenger (saw) has always occupied a section of the books on Usul when understanding the Sunnah of the Prophet (saw). The subject matter under discussion is how to emulate the Messenger (saw) in his behaviour and what value to give such emulation.

قال الله تعالی فی القرآن: {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ} ﷺ

Allah (swt) states in the Qur’an, “Verily in the Messenger of Allah (saw) you have the finest example” (TMQ al-Ahzab, verse 21)

و خداوند متعال به پیامبر ﷺ دستور می‌دهد که به مؤمنان بگوید،

Also Allah (swt) orders the Prophet (saw) to say to the believers,

«اگر واقعاً الله را دوست دارید، پس از من پیروی کنید تا الله شما را دوست بدارد و گناهانتان را بیامرزد، و الله آمرزنده و مهربان است». (ترجمه تفسیر قرآن، آل‌عمران، آیه ۳۱)

“If you do love Allah then follow me, and Allah will love you and forgive you for your sins and Allah is Ghafoor al-Raheem”. (TMQ al-e-Imran, verse 31)

بر این اساس، مسلمانان موظفند که از پیامبر ﷺ پیروی کرده و در مسیر ایشان گام بردارند، اگر امید به آمرزش الله سبحانه و تعالی و ورود به جنت است. بنابراین، پیروی از ایشان ﷺ و الگوگیری از ایشان واجب است. با این حال، مسلمانان موظفند که به درستی و به همان شیوه‌ای از ایشان تبعیت کنند که الله سبحانه و تعالی ما را به آن مکلف ساخته است. در ادامه، شرحی از کردارهای ایشان ﷺ آمده است.

Hence Muslims are obliged to emulate and follow in the footsteps of the Messenger (saw) if the forgiveness of Allah (swt) and entering into Jannah is hoped for. Therefore, it is an obligation to emulate him (saw) and imitate him. However, Muslims are required to imitate him correctly and in the manner which Allah (swt) obliges us to do so. The following is a breakdown of his (saw) actions.

این‌ها کارهایی هستند که جزو سرشت پیامبر ﷺ بوده‌اند. برای نمونه، بخاری روایت می‌کند که وقتی خشمگین می‌شد، چهره‌اش سرخ می‌گشت ﷺ. همچنین به گفته امام ترمذی در کتاب الشمائل، پیامبر ﷺ چنان تند راه می‌رفت که گویی در حال پایین رفتن از یک تپه است ﷺ. انجام دادن این کارها از سر محبت برای ما جایز است، زیرا این‌ها اعمال پیامبر ﷺ بوده‌اند، اما هیچ پیامد تشریعی‌ای ندارند و از این رو در دسته مباح (جایز) قرار می‌گیرند.

These would be actions which are part of the nature of the Prophet (saw). So, for example Bukhari narrates that he (saw) would go red when he got angry. Also according to Imam Tirmidhi in his Shama’il, he (saw) would walk very quickly as though he was walking down a hill. These are permitted for us to copy out of love, as they were actions of the Prophet (saw), but they carry no legislative consequences, and thus fall under the Mubah (permissible).

این‌ها کارهایی بود که مخصوص پیامبر ﷺ بودند. برای مثال، در قرآن همسران ایشان از ازدواج مجدد پس از بیوه شدن منع شده بودند، در حالی که زنان مؤمن پس از مرگ شوهر نخست یا طلاق می‌توانند دوباره ازدواج کنند. ایشان ﷺ همچنین اجازه داشت بیش از چهار همسر بگیرد، در حالی که همه مسلمانان از این کار منع شده‌اند. ایشان ﷺ شب و روز بدون توقف روزه می‌گرفت، اما مسلمانان را از این کار بازداشت. نماز تهجد بر ایشان ﷺ واجب بود، اما برای همه مسلمانان نافله است ([الشخصیات الإسلامیة، جلد ۳]). مسلمانان از پیروی پیامبر ﷺ در این امور منع شده‌اند. بنابراین کسی نمی‌تواند نماز تهجد را به عنوان فرض ادا کند، و نمی‌توان مانع ازدواج مجدد زنان مسلمان پس از طلاق یا بیوه شدن ایشان شد. همچنین مسلمانان نمی‌توانند بیش از چهار همسر داشته باشند. پیروی از پیامبر ﷺ در هر یک از این موارد حرام است.

These are actions that were specific to the Prophet (saw). So, for example his wives in the Qur’an were prohibited from remarrying after being widowed, whereas the believing women can remarry after their first husband dies or they divorce. He (saw) was also permitted to marry more than four wives whilst all Muslims are forbidden from this. He (saw) would fast day and night without stopping, but he prohibited the Muslims from doing so. Tahajjud was wajib upon him but Nafilah for all Muslims (al-Shakhsiyyat ul-Islamiyyah Vol. 3). Muslims are prohibited from following the Messenger (saw) in these matters. So one cannot pray Tahajjud as a Fard, nor can one prevent the Muslim women re-marrying after they divorce or become widows. Nor can Muslims marry more than four wives. Following the Prophet (saw) in any of these would be Haram.

اینها بقیهٔ افعال، گفتار یا تأیید پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) هستند که پیامدهای فقهی دارند؛ مثلاً ممکن است واجب، مستحب یا مباح بودن امری را بیان کنند. اگر کاری که پیامبر ﷺ انجام می‌دادند، توضیحی برای یک واجب پیشین بود، آن امر خود واجب می‌شود. برای نمونه، خداوند (سبحانه و تعالی) در آیات متعددی قرآن دستور داده است که نماز در اوقات معین برپا داشته شود. پیامبر ﷺ در حدیثی مشهور که امام بخاری روایت کرده، فرموده است: «همان‌گونه نماز بخوانید که مرا می‌بینید نماز می‌خوانم». بنابراین اینکه پیامبر ﷺ نماز را پیوسته به همین ترتیب (ترتیب) و به تکرار (تعدد) می‌خواندند، واجبی پیشین را توضیح می‌دهد و از این رو خود آن ترتیب و تکرار نیز واجب است. همچنین خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: {...}

These are the rest of the actions, speech or consent of the Messenger (saw) and carry legal consequences. So for example they may explain obligations, recommendations or permission. If the action that the Prophet (saw) was undertaking came as an explanation to a previous obligation (Fard) then that matter would become Fard. Allah(swt), for example, states in many Ayaat of Qur’an to establish the Salah at regular times. The Prophet (saw) stated in a well known Hadith that is narrated by Imam Bukhari, “Pray as you see me pray”. So the fact that the Prophet (saw) repeatedly prayed in the same order (Tarteeb) and in repetition (Ta’addud) explains the previous obligation and hence is obligatory itself. Also, Allah (swt) states,

«هر کس از شما که ماه را درک کند، باید روزه بگیرد». (ترجمه‌ی معانی قرآن، سورۀ البقرۀ، آیۀ ۱۸۴)

“Whosoever amongst you witnesses the month let him fast”. (TMQ al-Baqarah, verse 184)

پیامبر ﷺ در حدیثی مشهور فرمود: «هنگامی که هلال را ببینید روزه بگیرید، و هنگامی که هلال را ببینید روزه را رها کنید، و اگر ابری بود، سی روز را کامل کنید» (ابن حجر عسقلانی در بلوغ المرام آن را صحیح دانسته است). بنابراین این روایت زمان آغاز روزه و زمان پایان آن را تعیین می‌کند، و بدین‌ترتیب دستوری را که پیش‌تر در قرآن آمده تبیین می‌کند؛ و از همین رو همان قاعده را دنبال می‌کند، یعنی دیدن هلال یا کامل کردن سی روز، برای آغاز روزه یا پایان دادن به آن، واجب (فرض) است.

The Prophet (saw) stated in a well known Hadith, “Fast when you see it (the moon) and stop fasting when you see it (the moon) and if it is cloudy then complete the thirty days” (Authenticated by Ibn Hajr al Asqalani in Bulugh ul-Maram). So this narration determines when to fast and when to stop fasting, thus explaining a previous order in the Qur’an and hence following the same rule i.e. the Fard of sighting the Hilal or the completion of the thirty days in order to begin fasting or end it.

مثالی دیگر برای روشن شدن این نکته آنجاست که الله (سبحانه و تعالی) در قرآن می‌فرماید،

Another example to illustrate this point is when Allah (swt) states in the Qur’an,

هدف مؤمن کسب رضای الله (سبحانه و تعالی) و تقرب به الله است و این اساس و پایه‌ی همه‌ی کارهای اوست. از این رو، آن اعمالی که موجب رضای الله (سبحانه و تعالی) می‌شوند و ترک آنها می‌تواند به عقوبت منجر شود، «فرض» شمرده می‌شوند. اما آن اعمالی که مسلمان را به الله (سبحانه و تعالی) نزدیک می‌کنند، ولی ترک آنها تهدیدی به عقوبت در پی ندارد، «مستحب» یا «مندوب» نامیده می‌شوند. اگر افعال پیامبر ﷺ نشان‌دهنده‌ی تقرب به الله (تقرب إلى الله) باشد، آنها نیز مستحب‌اند. برای مثال، ذکر و دعا موجب کسب لطف الله (سبحانه و تعالی) می‌شوند و از این رو مندوب‌اند. به همین ترتیب، از کتاب «الشمائل» ترمذی روایت شده که پیامبر ﷺ آغاز خوردن را با تسمیه (گفتن «بسم الله الرحمن الرحیم») می‌کرد. این کار یادآور الله (سبحانه و تعالی) بود و به معنای شکرگزاری نیز هست، و از این رو مستحب است.

Gaining the pleasure of Allah (swt) and getting closer to Allah (swt) is the purpose of the believer and the fundamental premise of all of his actions. Hence those actions which earn Allah (swt)’s pleasure and if omitted can lead to punishment are deemed as Fard. However, those which bring a Muslim closer to Allah (swt) but if omitted do not carry a threat of punishment are deemed as recommended or preferable acts, Mandoub. If the actions of the Messenger (saw) indicate getting closer to Allah (Taqarrub il Allah) then they are also recommended. So for example the Dhikr and Du’aa gain Allah’s (swt) favour and are thus Mandoub. So, for example, it has been narrated from the Shama’il al-Tirmidhi that the Prophet (saw) used to commence eating with Tasmiyah (saying Bismillahir Rahmanir Raheem) this would serve as a reminder of Allah (swt) and would mean showing thankfulness and hence would be recommended.

اما اعمالی که هیچ نشانهای از قُربه یا تهدید به مجازات و پاداش ندارند، صرفاً مُباح (جایز) خواهند بود و مسلمانان اگر بخواهند میتوانند به آنها بپردازند. برای مثال، پیامبر ﷺ از کاتبان بهره گرفت تا قرآن را بر روی برگهای شاخهٔ نخل حفظ کنند. این شیوهٔ حفظ هیچ پاداش یا مجازاتی ندارد و از این رو مُباح است. سایر وسایل، مانند سیدی‌ها و چاپ، نیز به همین ترتیب مُباح هستند.

As for actions which carry no indication of Qurbah or threat of punishment and reward, they would merely be Mubah (permitted) and Muslims would engage in them if they so wished. For example, he (saw) used scribes to preserve the Qur’an on date palm leaves. This style of preservation carries no reward or punishment hence it is Mubah. Other means such as CD’s and Printing are similarly Mubah.

این مطلب از آن جهت به موضوع بحث مربوط است که انسان می‌تواند کارهایی را که پیامبر ﷺ انجام می‌داد و به‌عنوان شیوه‌ای غیرواجب بود، از کارهای واجب (فرض یا واجب) که ایشان آن‌ها را به‌عنوان فرض و بخشی از روش خود انجام می‌داد، تشخیص دهد.

The relevance of this for the topic at hand is that one is able to distinguish those actions which he (saw) did as styles that weren’t obligatory, from the obligatory (Fard or Wajib) actions, which he (saw) undertook as Fard and part of his methodology.