Ini adalah hak kaum Muslimin yang dipungut daripada rakyat Zimmah (kafir zimmi) serta barang dagangan mereka, dan daripada penduduk negeri perang (Dar ul-Harb) yang melintasi sempadan Negara Khilafah. Orang yang bertugas memungutnya dikenali sebagai Al-'Ashir.

This is the right of Muslims taken from the people of Zimmah (Zimmis) and their trading goods, and from the people of the land of war (Dar ul-Harb) who are crossing through the frontiers of the Khilafah State. The one who is in charge of collecting it is known as Al- ‘Ashir.

Maks diambil walaupun terdapat banyak hadith yang mencela cukai (al-maks) dan keras terhadap pemungutnya, seperti apa yang diriwayatkan oleh Uqbah b. Amir bahawa beliau mendengar Rasulullah ﷺ bersabda: "Pemungut cukai tidak akan masuk syurga." Cukai seperti ini ialah wang yang diambil daripada para pedagang apabila mereka melintasi sempadan negara. Ia juga diriwayatkan oleh Kareez b. Sulaiman, yang berkata: "‘Umar b. Abdul Aziz menulis surat kepada Abdullah b. Awf al-Qari supaya beliau pergi ke rumah yang dikenali sebagai rumah cukai di Rafah dan meruntuhkannya, kemudian membawanya ke laut dan menyebarkannya. Beliau juga menulis kepada Ady b. Arta'a supaya menggugurkan tebusan, makanan dan cukai daripada rakyat, kerana ia bukan cukai tetapi pengurangan (harta rakyat), yang mengenainya Allah (swt) berfirman:

The Maks is taken despite the fact that there are many Ahadith which censure taxes (The maks) and are harsh against its collector, such as what was narrated by Uqba b. Amir that he heard the Messenger of Allah (saw) saying: “The tax-collector will not enter Paradise.” Such tax is the funds taken from merchants when they cross the State frontiers. It was also narrated by Kareez b. Sulaiman, who said: “‘Umar b. Abdul Aziz wrote to Abdullah b. Awf al-Qari that he should travel to the house known as the house of tax in Rafah and demolish it, then carry it to the sea and scatter it. He also wrote to Ady b. Arta’a to waive ransom, food and taxes from the people for they are not taxes but reduction (of the people’s properties) about which Allah (swt) said:

"Janganlah kamu menahan daripada manusia hak-hak mereka dan janganlah kamu melakukan kerosakan di muka bumi." [Hud: 85]

“Do not withhold from the people the things that are their due nor commit evil in the land” [Hud: 85]

Maka sesiapa yang datang kepadamu dengan membawa sedekah, terimalah daripadanya, dan sesiapa yang tidak datang kepadamu, maka Allah (SWT) akan menghisabnya.

So whoever comes to you with charity accept it from him, and he who doesn’t come to you then Allah (swt) will account him.

Semua hadith dan riwayat ini mencela al-Maks, dan bersikap keras serta tegas terhadap pemungutnya, yang menunjukkan bahawa memungut al-Maks adalah haram.

All these Ahadith and reports censure the Maks, and are severe and harsh against its collector which indicates the illegality of collecting it.

Terdapat juga riwayat-riwayat lain yang menjelaskan bahawa ushr (cukai sepersepuluh) tidak dikenakan ke atas orang Islam atau barangan perdagangan golongan zimmi apabila mereka membawanya merentasi sempadan, tetapi hanya dikenakan ke atas peniaga-peniaga dari Dar al-Harb, sebagaimana yang diriwayatkan oleh ‘Abdurrahman bin Ma’qil, yang berkata: “Aku bertanya kepada Ziyad bin Hudayr: ‘Daripada siapakah kamu mengambil ushr?’ Dia menjawab: ‘Kami tidak mengambil ushr daripada orang Islam atau daripada seorang Mu’ahid (yang berada di bawah perjanjian).’ Aku bertanya: ‘Kalau begitu, daripada siapakah kamu mengambil ushr?’ Dia menjawab: ‘Daripada pedagang-pedagang harb, sebagaimana mereka dahulu mengenakan cukai ke atas kami apabila kami sampai ke negeri mereka.’” Dan ‘Amru bin Dinar meriwayatkan: “Muslim bin Misbah memberitahuku bahawa dia bertanya kepada Ibnu ‘Umar: ‘Adakah kamu tahu sama ada ‘Umar mengambil ushr daripada orang Islam?’ Dia menjawab: ‘Tidak, aku tidak tahu tentang itu.’” Riwayat-riwayat ini menjelaskan bahawa ushr tidak diambil daripada orang Islam atau zimmi, tetapi hanya daripada golongan harbi sebagai tindakan balasan.

There also came other reports that clarify that the tithe (Ushr) is not taken from Muslims or the trading goods of the Zimmis when they carry them across the frontiers, but only from businessmen of the traders of Dar ul-Harb such as what was narrated by AbdurRahman bin Ma’qil who said “I asked Ziyad bin Hudayr ‘from whom did you collect Ushr?’ He said: ‘We did not take ushr from Muslims or a Mu’ahid (under covenant).’ I said: “From whom then did you take Ushr?” He said: ‘The merchants of harb just as they used to tax us when we reached their lands.” And Amru bin Dinar narrated: ‘Muslim bin Misbah informed me that he asked ibn ‘Umar: ‘Do you know if ‘Umar took Ushr from Muslims?’ He said: ‘No, I do not know that.’ These reports clarify that Ushr was not taken from Muslims or Zimmis but only from Harbis as a reciprocal measure.

Walau bagaimanapun, terdapat riwayat-riwayat lain yang menunjukkan bahawa ‘Umar bin Al-Khattab dan para Khalifah selepasnya, Uthman, Ali dan ‘Umar bin Abdul Aziz, pernah memungut ‘Ushr daripada barangan yang melintasi sempadan Negara. Mereka memungut suku ‘ushr (2.5%) daripada peniaga Muslim, separuh ‘ushr (5%) daripada Zimmi dan ‘ushr (10%) daripada peniaga Harbi. Satu riwayat daripada Ziyad bin Hudayr menyatakan: “‘Umar bin Al-Khattab melantik saya ke atas urusan ‘ushr dan memerintahkan saya supaya memungut suku ‘ushr daripada peniaga Muslim.” Dan dalam riwayat yang lain beliau berkata: “‘Umar bin Al-Khattab memerintahkan saya supaya memungut ‘ushr daripada orang Kristian Bani Taghlib dan separuh ‘ushr daripada orang Kristian Ahl ul-Kitab (golongan Ahli Kitab).” Dalam riwayat ‘Abdur Rahman bin Ma’qil daripada Ziyad bin Hudayr yang disebutkan sebelum ini, beliau berkata bahawa beliau pernah memungut ‘ushr daripada peniaga Harbi. Daripada As-Sa’ib bin Yazid, beliau berkata: “Saya dilantik menjadi pengawas pasar Madinah pada zaman ‘Umar. Beliau berkata: ‘Kami dahulu memungut ‘ushr daripada orang Nabath.’” ‘Abdullah bin ‘Umar meriwayatkan: “‘Umar pernah memungut separuh ‘ushr daripada minyak dan gandum supaya bertambah muatan yang dibawa masuk ke Madinah (bagi menggalakkan orang Nabath membawa minyak dan gandum ke Madinah), dan beliau memungut ‘ushr daripada sayur-sayuran.” Zareeq bin Hayyan al-Damashqi, yang bertanggungjawab ke atas laluan masuk Mesir, meriwayatkan bahawa ‘Umar bin Abdul Aziz menulis kepadanya: “Ambil satu Dinar daripada setiap dua puluh daripada sesiapa sahaja dalam kalangan Zimmi yang melintas dengan barangan dagangan daripada harta mereka yang mereka edarkan. Gunakan pengiraan ini bagi jumlah yang kurang (daripada 20 Dinar) sehingga mencapai sepuluh Dinar, dan jangan ambil apa-apa apabila ia berkurang sebanyak sepertiga Dinar.”

However, there are other reports which indicate that ‘Umar ibn Al-Khattab and the Khulafa’a after him, Uthman, Ali and ‘Umar bin Abdul Aziz, used to take Ushr from merchandise crossing the State frontiers. They used to take quarter-tithe (2.5%) from Muslim merchants, half-tithe (5%) from Zimmis and the tithe (10%) from Harbi merchants. A report from Ziyad bin Hudayr states: “‘Umar ibn Al-Khattab appointed me over the tithe and commanded me to take quarter-tithe from Muslim merchants.” And in another report he said: “Umar ibn Al-Khattab commanded me to take the tithe from the Christians of Bani Taghlib and half-tithe from the Christians of Ahl ul-Kitab (people of the Book).” In the previous mentioned narration of Abdur Rahman bin Ma’qil from Ziyad bin Hudayr, he said that he used to take tithe from Harbi merchants. From As-Saib bin Yazid, he said: “I was appointed over the market of Madinah in the time of ‘Umar. He said: ‘We used to take the tithe from the Nabateans.’” Abdullah bin ‘Umar narrated: “‘Umar used to take half-tithe from oil and wheat so as to increase their load into Madinah (in order to encourage the Nabateans to bring oil and wheat to Madinah) and he took tithe from vegetables.” Zareeq bin Hayyan al-Damashqi who was responsible about the passage of Egypt narrated that ‘Umar bin Abdul Aziz wrote to him: ‘Take one Dinar out of every twenty from whoever passes from the Zimmis from the trading goods of their wealth which they circulate. Use this calculation for whatever is less (than 20 Dinars) until it reaches ten Dinars, and don’t take anything when it decreases by a third of a Dinar.’.

Riwayat-riwayat itu dengan jelas menyatakan bahawa 'Umar dan para Khulafa' selepas beliau biasa mengambil quarter-tithe (seperempat sepuluh peratus) daripada barangan pedagang Muslim yang melintasi sempadan, half-tithe (separuh sepuluh peratus) daripada pedagang Zhimmi, dan tithe (sepuluh peratus) daripada pedagang Harbi. Perkara ini disaksikan oleh para Sahabah dengan persetujuan mereka, yang mengesahkan Ijma' mereka atas keharusan mengambilnya. Selain itu, 'Umar bin Abdul Aziz, yang memerintahkan Ady bin Arta'a supaya berhenti mengambil cukai daripada rakyat dan Abdullah bin Awf al-Qari supaya memusnahkan rumah cukai di Rafah, memerintahkan gabenornya di Mesir, Zareeq bin Hayyan al-Damashqi, supaya mengambil half-tithe daripada golongan Zimmi. Tambahan pula, Ziyad bin Hudayr meriwayatkan: "Kami tidak mengambil 'Ushr daripada orang Islam mahupun Mu'ahid (mereka yang berada di bawah perjanjian)." Riwayat lain menyatakan: "'Umar memerintahkannya supaya mengambil quarter-tithe daripada orang Islam dan half-tithe daripada golongan Zimmi." Hadith-hadith dan riwayat-riwayat ini nampaknya bercanggah dengan hadith-hadith terdahulu yang mencela Maks dengan keras dan tegas terhadap pemungutnya, dan juga dengan riwayat-riwayat yang mengatakan bahawa 'Umar dan Ziyad tidak mengenakan cukai ke atas orang Islam mahupun Zimmi.

The reports are explicit that ‘Umar and the Khulafa’a after him, used to take quarter-tithe from the merchandise of Muslim merchants crossing the frontier, half-tithe from Zhimmi merchants and the tithe from Harbi merchants. This was witnessed by the Sahabah with their consent, confirming their Ijma’a on the permissibility of taking it. Also ‘Umar bin Abdul Aziz, who commanded Ady bin Arta’a to stop taking taxes from the people and Abdullah bin Awf al-Qari to destroy the house of tax in Rafah, commanded his governor in Egypt, Zareeq bin Hayyan al-Damashqi to take half-tithe from the Zimmis; In addition Ziyad bin Hudayr narrated: “We did not take Ushr from Muslims or Mu’ahids (people under covenant)” Other narrations state: “‘Umar commanded him to take quarter-tithe from Muslims and halftithe from Zimmis.” These Ahadith and reports appear to contradict the previous Ahadith which censure the Maks with harshness and severity against its collector, and also those which say that ‘Umar and Ziyad did not tax Muslims or Zimmis.

Penelitian yang teliti terhadap semua Hadith dan riwayat dalam isu ini menunjukkan bahawa tidak ada sebarang percanggahan antara kesemuanya. Maks yang dikecam dengan keras terhadap pemungut hanya merujuk kepada wang yang diambil tanpa hak (iaitu secara haram) daripada orang Islam, seperti mengambil sepersepuluh (ushr) daripada mereka atau mengambil lebih daripada seperempat sepersepuluh daripada pedagang mereka yang melintasi sempadan. Ushr tidak diwajibkan ke atas orang Islam, dan tidak ada apa-apa yang dikenakan ke atas barangan dagangan mereka kecuali Zakat, iaitu seperempat sepersepuluh (2.5%). Ini bukan Maks dan bukan sepersepuluh (Ushr). Ini menjelaskan maksud Hadith Ibn ‘Umar dan Ziyad bin Hudayr yang menyatakan bahawa ‘Umar tidak mengambil sepersepuluh; sebaliknya beliau mengambil Zakat daripada mereka dan jumlahnya ialah seperempat sepersepuluh, bukan sepersepuluh (2.5%).

Close scrutiny of all these Ahadith and reports on this issue shows that there is no contradiction between them whatsoever. The Mak which is censured with harshness against the collector refer only to money taken without right (i.e. illegitimately) from Muslims such as taking the tithe from them or taking more than a quarter-tithe from their merchants crossing the frontier. Ushur are not obliged upon the Muslims, nor is anything imposed upon their trading merchandise except Zakat, which is a quarter-tithe (2.5%). This is neither a Maks nor a tithe (Ushr). This clarifies the meaning of the Ahadith of ibn ‘Umar and Ziyad bin Hudayr in saying that ‘Umar did not take the tithe; instead he took Zakat from them and its amount was quarter-tithe not the tithe (2.5%).

Adapun bagi kaum Zimmi, zakat ʿushr tidak diambil daripada mereka; jumlah yang diambil hanyalah setengah ʿushr. Setengah ʿushr yang diambil daripada mereka adalah syarat perjanjian damai (Sulh) yang dimeterai dengan mereka pada zaman ʿUmar ibn Al-Khattab ketika Iraq, Ash-Sham dan Mesir ditakluki. Oleh itu, maks yang diharamkan dan pemungutnya dicela dengan keras ialah yang diambil secara tidak sah daripada orang Islam, kaum Zimmi atau kaum Harbi, sama ada jumlah yang diambil melebihi jumlah yang telah ditetapkan atau lebih besar daripada yang diambil daripada pedagang Islam apabila mereka datang ke negeri mereka.

As for Zimmis, the tithe was not taken from them, the amount taken was only half-tithe. The half-tithe taken from them was a condition of the peace agreements (Sulh) contracted with them at the time of ‘Umar ibn Al-Khattab when Iraq, Ash-Sham and Egypt were conquered. Thus, the Maks which is prohibited and its collector harshly rebuked is that which is taken illegitimately from Muslims, Zimmis or Harbis, irrespective of whether more than the stipulated amount is taken or is greater than that taken from Muslim merchants when they visit their lands.

Beberapa riwayat menghilangkan kontradiksi yang nampak ini. Abu Ubaid, dalam kitab al-Amwal, menukil sebuah hadis marfu’ ketika beliau menyebut pemungut cukai (al-'Ashir), yang menyatakan: "Dia adalah orang yang mengambil sedekah secara tidak sah." Abu Ubaid menterjemahkan ini dan berkata: "Jika dia mengambil lebih daripada zakat yang asal, maka dia telah mengambilnya secara tidak sah." Kemudian beliau meneruskan: "Begitu juga yang difahami daripada hadis Ibnu 'Umar ketika beliau ditanya: 'Adakah engkau tahu jika 'Umar mengambil 'Ushr daripada orang Islam?' Beliau menjawab: 'Tidak, aku tidak tahu tentang perkara ini.' Kami berpendapat bahawa maksudnya ialah mengambil lebih daripada zakat yang asal, tetapi tidak bermaksud zakat, kerana bagaimana mungkin Ibnu 'Umar menafikannya? 'Umar dan para Khulafa' yang lain mengambilnya ketika mereka membahagikan pemberian, dan pendapat Ibnu 'Umar ialah memberikannya kepada mereka." Beliau kemudian berkata: "Serupa juga hadis Ziyad bin Hudayr ketika beliau berkata: 'Kami tidak mengambil 'Ushr daripada seorang Muslim atau Mu'ahid.' Yang dimaksudkan ialah bahawa kami dahulu mengambil seperempat persepuluh daripada orang Islam dan setengah persepuluh daripada Zimmi, sebagaimana disebut secara jelas dalam riwayat-riwayat lain yang diriwayatkan olehnya." Abu Ubaid menyebut bahawa memungut daripada Zimmi adalah perkara yang samar baginya, kerana mereka bukan orang Islam yang daripadanya sedekah diambil, dan bukan juga Harbi sehingga diambil daripada mereka sebagaimana diambil daripada orang Islam. Beliau meneruskan: "Sehinggalah saya meneliti hadis itu dan mendapati bahawa 'Umar telah membuat perjanjian damai dengan mereka atas perkara ini, selain Jizyah ke atas kepala mereka dan Kharaj ke atas tanah." Ini serupa dengan apa yang datang dalam riwayat Qatadah daripada Abu Majliz ketika 'Umar menghantar 'Uthman bin Haneef ke Iraq dalam sebuah hadis panjang: "Dan beliau mengenakan ke atas harta Zimmi yang mereka niagakan satu dirham bagi setiap dua puluh dirham, dan Jizyah ke atas kepala mereka." Beliau berkata lagi: "Saya berpendapat bahawa memungut daripada pedagang mereka adalah sebahagian daripada asal perjanjian damai, maka ia menjadi hak bagi orang Islam pada hari ini." Begitu juga Malik bin Anas pernah berkata: "Mereka telah diikat perjanjian untuk menetap di negeri mereka, maka setiap kali mereka melintasinya untuk berniaga, mereka hendaklah dikenakan cukai." Maka jelaslah bahawa tidak ada percanggahan, dan cukai (Maks) yang dicela ialah pengumpulan harta secara tidak sah.

Some reports remove this apparent contradiction. Abu Ubaid, in the book of al-Amwal, cited a Marfu’ Hadith when he mentioned the taxman (Al- ’Ashir) which stated: “He is the one who takes the Sadaqah illegitimately.” Abu Ubaid translated this and said: “If he takes more than the original Zakat then he has taken it illegitimately.” Then he continued to say: “Similarly what is understood from the Hadith of ibn ‘Umar when he was asked: ‘Do you know if ‘Umar took Ushr from Muslims?’ He said: ‘No, I do not know of this.’ We consider that he means taking more than the original Zakat but did not mean the Zakat, for how could ibn ‘Umar deny this? ‘Umar and other Khulafa’a took it when they distributed the grants and it was ibn ‘Umar’s opinion to give it to them.” He then said: “Similar is the Hadith of Ziyad bin Hudayr when he said: ‘We did not take Ushr from a Muslim or Mu’ahid.’ What he meant was that we used to take quarter-tithe from Muslims and halftithe from Zimmis as mentioned explicitly in other reports narrated by him.” Abu Ubaid mentioned that collecting from Zimmis was ambiguous to him as they were not Muslims from whom Sadaqah is taken nor Harbis such that it is taken from them as they take from Muslims. He went on to say: “Until I contemplated the Hadith and found that ‘Umar contracted peace with them upon this, apart from Jizya on their heads and Kharaj on the land.” This is similar to what came in the narration of Qatada from Abu Majliz when ‘Umar sent Uthman bin Haneef to Iraq in a long Hadith: “And he imposed on the money of the Zimmis in which they trade with, one dirham in every twenty and Jizya on their heads.” He continued: “I deem the collecting from their merchants is in the origin of the peace treaty so it is a right today for the Muslims.” Similarly Malik bin Anas used to say: “They were covenanted to settle in their lands, so every time they cross it for trade they should be taxed.” Thus it becomes clear that there is no contradiction and the tax (Maks) that is censured is the collection of property illegitimately.

Zakat satu perempat persepuluh (satu perempat puluh) diambil daripada barangan dagangan para peniaga Muslim yang melintasi sempadan Negara sebagai Zakat, kerana Zakat ke atas barangan dagangan adalah sama dengan Zakat ke atas wang mata, kerana barangan dagangan dinilai dengannya. Zakat wajib ke atas wang mata ialah satu perempat persepuluh (2.5%), maka Zakat ke atas barangan dagangan adalah sama. Ia tidak boleh ditambah mahupun dikurangkan kerana ia adalah hak ke atas harta Muslim yang Allah (SWT) wajibkan untuk diberikan kepada lapan golongan sebagai Zakat dan penyucian. Ia diletakkan di dalam jabatan Sadaqah dan dibelanjakan kepada mereka yang disenaraikan dalam ayat tersebut.

A quarter-tithe is taken from the merchandise of Muslim merchants crossing the State frontier as Zakat, as Zakat on trade merchandise is the same as Zakat on currency, for merchandise is evaluated by it. The obligatory Zakat on currency is quarter-tithe (2.5%), so the Zakat on trade merchandise is the same. It should neither be increased nor decreased as it is a right on the Muslim’s wealth which Allah (swt) obliged to be given to the eight categories as Zakat and purification. It is placed in the department of Sadaqah and spent amongst those listed in the Ayah.

Separuh-persepuluhan (5%) diambil daripada barangan dagangan para pedagang zimmi apabila mereka melintasi sempadan menurut perjanjian damai dan persetujuan yang dimeterai dengan mereka pada zaman ‘Umar ibn Al-Khattab. Hari ini, jika perjanjian baharu dimeterai dengan Ahli Kitab atau pihak lain, dengan menentukan jumlah yang diambil daripada barangan yang mereka bawa merentasi sempadan Negara, sama ada pada kadar persepuluhan (10%), sepertiga, seperempat, separuh, atau lebih atau kurang daripada itu, maka wajib untuk mematuhi apa yang telah dipersetujui.

Half-tithe (5%) is taken from the merchandise of Zimmi merchants when they cross the frontiers according to the peace treaty and agreements contracted with them at the time of ‘Umar ibn Al-Khattab. Today, if new agreements are contracted with the people of the Book or others, determining the amount taken from the goods with which they cross the State’s frontiers whether this is at the tithe (10%), one-third, one-quarter, one half, or more or less than that, then it is obligatory to conform to what is agreed upon.

Persepuluhan (10%) diambil daripada barangan pedagang Harbi apabila mereka melintasi sempadan. Jumlah ini ditentukan berdasarkan apa yang diambil daripada pedagang dan saudagar Muslim dalam satu pengaturan timbal balas. Persepuluhan itu ialah jumlah yang diambil oleh golongan Harbi daripada pedagang Muslim yang melintasi wilayah mereka pada zaman 'Umar dan para Khulafa'a selepasnya, maka persepuluhan diambil daripada golongan Harbi sebagai balasan. Daripada Ziyad bin Hudayr, beliau berkata: "Saya adalah orang pertama yang dihantar oleh 'Umar ibn Al-Khattab untuk memungut persepuluhan. Beliau memerintahkan saya supaya tidak memeriksa sesiapa, dan mengambil satu dirham daripada setiap empat puluh daripada sesiapa yang melintas dalam kalangan orang Muslim, satu daripada dua puluh daripada orang Zimmi, dan persepuluhan daripada mereka yang tiada perjanjian." Daripada Anas bin Malik, beliau berkata: "'Umar ibn Al-Khattab menghantar saya untuk memungut 'Ushr. Beliau memberi saya satu keputusan untuk mengambil suku persepuluhan daripada barangan yang dibawa oleh orang Muslim bersama dagangan mereka, setengah persepuluhan daripada orang Zimmi, dan persepuluhan daripada golongan Harbi."

Tithe (10%) is taken from the goods of Harbi merchants when they cross the frontiers. This amount is determined by what is taken from Muslim traders and merchants in a reciprocal arrangement. The tithe was the amount taken by Harbis from Muslim merchants crossing their lands at the time of ‘Umar and the Khulafa’a after him, so tithe was taken from the Harbis in reciprocation. From Ziyad bin Hudayr, he said: “I was the first person sent by ‘Umar ibn Al-Khattab to collect tithe. He said: ‘He commanded me that I should not search anyone and to take one Dirham out of every forty from whoever passes among the Muslims, one out of twenty from Zimmis and the tithe from those without a covenant.’” From Anas bin Malik, he said: “‘Umar ibn Al-Khattab sent me to collect Ushr. He gave me a decree to take quartertithe from what Muslims moved with of their merchandise, half-tithe from Zimmis and the tithe from Harbis.”.

Abu Musa al-Ash'ari menulis kepada 'Umar, katanya: "Para pedagang Muslim pergi ke negeri perang dan mereka mengenakan cukai ke atas mereka." Lalu 'Umar menulis kepadanya: "Ambillah daripada mereka sama seperti yang mereka ambil daripada pedagang Muslim." Penduduk Manbaj menulis kepada 'Umar: "Benarkanlah kami memasuki negeri kamu sebagai pedagang dan kamu boleh mengenakan cukai ke atas kami." 'Umar bermesyuarat dengan para sahabat Rasulullah ﷺ mengenai perkara ini, dan mereka menasihatinya supaya menerima tawaran mereka dan mengenakan cukai ke atas mereka. Oleh itu, jumlah yang dikenakan ke atas pedagang Harbi adalah sama dengan jumlah yang mereka kenakan ke atas pedagang Muslim. Jika perjanjian baharu dimeterai pada hari ini, adalah wajib untuk membataskan jumlah yang dikenakan ke atas pedagang dan peniaga Harbi selaras dengan jumlah cukai yang dikenakan oleh pihak Harbi ke atas pedagang Muslim.

Abu Musa al-Ash’ari wrote to ‘Umar saying: “The Muslim merchants go to the land of war and they take tithe from them. He said: ‘’Umar wrote to him: Take from them the same as they take from Muslim merchants.’” The people of Manbaj wrote to ‘Umar: “Allow us to enter your land as merchants and you can tax us. He said: ‘’Umar consulted the companions of the Messenger of Allah (saw) about this and they advised him to accept their offer and tax them.’” Thus the amount that was taken from Harbis was equivalent to the amount they took from Muslim merchants. If new agreements are contracted today it is necessary to restrict the amount taken from Harbi merchants and traders in accordance with the amount taxed by the Harbis on Muslim traders.

Cukai yang dikutip daripada pedagang zimmi dan harbi adalah harta rampasan bagi kaum Muslimin. Ia hendaklah diletakkan di dalam jabatan harta rampasan dan kharaj, dan dibelanjakan sebagaimana perbelanjaan jizyah dan kharaj.

Taxes taken from Zimmi and Harbi merchants is booty for Muslims. It is to be placed in the department of booty and Kharaj and to be spent like the expenditure of Jizya and Kharaj.

Jumlah yang diambil daripada pedagang Zimmi dan Harbi diserahkan kepada Khalifah. Dia boleh menambah atau mengurangkannya mengikut perjanjian damai, sama ada yang telah dimeterai atau yang akan dimeterai. Dia juga boleh bertindak secara timbal balas terhadap cara pedagang Muslim dilayan, selaras dengan kepentingan kaum Muslimin dan penyampaian Da’wah. Abdullah bin ‘Umar meriwayatkan bahawa “‘Umar biasa mengambil separuh ushur (5%) daripada minyak dan gandum supaya dapat menambah muatan mereka ke Madinah, dan mengambil ushur daripada sayur-sayuran (kacang pis, kacang buncis, kacang dal)”.

The amount taken from Zimmi and Harbi merchants is delegated to the Khalifah. He may increase or decrease it according to the peace agreements either already contracted or to be contracted. He may also act reciprocally to how Muslim merchants are treated in accordance to the interest of the Muslims and the conveying of the Da’wah. Abdullah bin ‘Umar narrated that “‘Umar used to take half-tithe (5%) from oil and wheat so as to increase their load into Madinah and took the tithe from vegetables (peas, beans, lentils).”.

Dari Apakah 'Ushr (Persepuluhan) Diambil dan Bilakah

From What is the ‘Ushr (Tithe) Taken and When.

‘Ushr dikenakan ke atas semua jenis harta perniagaan, apa jua jenisnya, sama ada barangan, haiwan, tanaman atau buah-buahan. Ia tidak dikenakan ke atas harta bukan perniagaan, maka ia tidak dikenakan ke atas pakaian seseorang, alat-alatnya, barang peribadi atau makanannya. Jika seseorang mendakwa bahawa barangan yang dibawanya bukan untuk perniagaan, sedangkan barangan yang serupa adalah untuk perniagaan, maka dakwaannya tidak akan diterima kecuali dengan bukti yang menyokong dakwaannya.

‘Ushr is taken from all types of trading properties, whatever their type, whether goods, animals, crops or fruits. It is not taken from non-trading properties, so it is not taken from a person’s clothes, his tools, personal articles or food. If anyone claims that the commodities he is carrying are not for trade, where similar commodities are for trade, then his claim will not be accepted except with proof supporting his claim.

'Ushr tidak diambil daripada peniaga Zimmi atau Harbi kecuali daripada barang yang melintasi sempadan. Ia juga tidak diambil daripada barang dagangan Zimmi atau Harbi di dalam negeri (dalam Negara) melainkan jika dinyatakan dalam perjanjian damai atau perjanjian perdagangan dengan negara-negara lain. Ini kerana tiada Zakat ke atas mereka, dan tiada apa-apa yang diwajibkan ke atas Zimmi di dalam Negara melainkan Jizyah ke atas kepala mereka dan Kharaj ke atas tanah mereka, atau apa yang dinyatakan dalam perjanjian damai dengan mereka seperti memberi makan kepada tentera atau menjamu orang Islam, sebagaimana kewajipan kontrak pada zaman 'Umar. Adapun Harbi, wajib diperlakukan secara timbal balas dan mengikut teks perjanjian serta syarat-syarat yang membenarkan mereka memasuki Dar ul-Islam. Jika syarat-syarat ini membenarkan pengambilan sesuatu daripada barang mereka di dalam negeri, maka ia diambil. Jika tidak, maka tiada apa-apa diambil daripada mereka. Adapun orang Islam, Zakat dikenakan ke atas harta dan barang dagangan mereka.

‘Ushr is not taken from Zimmi or Harbi traders except from goods crossing the frontiers. It is not taken from trading goods of Zimmis or Harbis internally (within the State) unless stated in the peace or trading agreements with other states. This is so because there is no Zakat upon them, nor is anything obliged upon Zimmis within the State except Jizya on their heads and Kharaj on their lands, or what was stated in the peace treaties with them such as their feeding the army or showing hospitality to Muslims, as in the contractual obligation in ‘Umar’s time. As for Harbis, it is necessary to deal with them reciprocally and according to the texts of the agreements and conditions that allow them to enter Dar ul-Islam. If these allow the taking of something from their goods internally then it is taken. If not, then nothing is taken from them. As for Muslims, Zakat is imposed upon their properties and trading merchandise.

'Ushr hanya dikenakan sekali setiap tahun ke atas satu barang dagangan yang baik, walaupun pedagang itu melintasi pemungut cukai (Al-'Ashir) berulang kali. Daripada Ziyad bin Hudayr, beliau berkata: "Bapanya biasa memungut daripada seorang Kristian dua kali dalam setiap tahun, lalu orang-orang Kristian itu pergi menemui 'Umar bin Al-Khattab dan berkata: 'Wahai Amir al-Mu'minin, gabenormu mengambil daripadaku 'Ushr dua kali setiap tahun.' 'Umar berkata: 'Itu tidak betul. Dia hanya patut memungut sekali setiap tahun.' Kemudian lelaki itu datang lagi dan berkata: 'Saya seorang lelaki Kristian yang sudah tua.' 'Umar berkata: 'Dan saya seorang lelaki Islam yang sudah tua. Saya telah menulis mengenai kes kamu (dengan kata lain, saya telah menjaga kebajikan kamu).'"

‘Ushr is only taken once each year upon a single good even if the trader crosses with it by the collector (Al-’Ashir) repeatedly. From Ziyad bin Hudayr, he said: “His father used to collect from a Christian twice in every year, so the Christians went to ‘Umar ibn Al-Khattab and said: ‘O Amir al-Mumineen, your governor takes from me Ushr twice each year.’ ‘Umar said: ‘That is not correct. He should collect it only once each year.’ Then he came again and said: ‘I am an old Christian man.’ ‘Umar said: ‘And I am an old Muslim man. I have written regarding your case (in other words, taken care of you).’”.

Bagi seorang pedagang Zimmi atau Harbi yang berulang kali melintas dengan barang dagangan yang berbeza pada setiap perjalanan, kesnya bagi setiap perdagangan baharu yang dia lintasi adalah sama seperti kes seorang Muslim, di mana Zakat diambil bagi setiap perdagangan yang dia lintasi. Jika seorang Muslim mendakwa bahawa dia telah menunaikan Zakat atas perdagangannya, dakwaan itu akan diterima dengan sumpahnya atau dengan dia mengemukakan bukti sah yang menyokong bahawa dia telah menunaikan Zakat atas perdagangannya, kerana Zakat tidak diwajibkan melainkan sekali dalam setahun. Satu perempat puluh (2.5%) diambil sebagai Zakat daripada setiap perdagangan yang dia belum menunaikan Zakat atasnya.

As for a Zimmi or Harbi trader repeatedly crossing with different goods on each trip, his case for each new trade he crosses with is the same as that of the Muslim where Zakat is taken for each trade he crosses with. If the Muslim claims he has given the Zakat on his trade, it will be accepted by his oath or his presenting a legal proof supporting that he has given the Zakat on his trade, as Zakat is not obliged except once in a year. Quarter-tithe (2.5%) is taken as Zakat from each trade that he has not given Zakat upon.

Zakat satu perempat diambil daripada peniaga Muslim jika perniagaannya mencapai nisab zakat (jumlah had minimum) dan telah berlalu setahun. Dengan kata lain, jika nilainya telah mencapai 20 dinar emas Mithqal atau 85 gram emas, atau 200 dirham perak atau 595 gram perak. Tiada apa-apa yang diambil daripadanya jika perniagaannya belum mencapai jumlah nisab zakat. Adapun bagi zimmi atau harbi, ia diambil daripada semua harta perniagaan yang mereka bawa tanpa mengira jumlahnya.

Quarter-tithe is taken from the Muslim trader if his trade reaches the Nisab (limited amount) of Zakat and a year has passed. In other words, if the value has reached 20 golden Mithqal or 85 grams of gold, or 200 silver Dirhams or 595 grams of silver. Nothing is taken from him if his trade has not reached the Nisab amount of Zakat. As for the Zimmi or Harbi, it is taken from all trading properties that they carry irrespective of the amount.

Jawatan al-'Ashir (pemungut 'ushr) adalah jawatan yang sensitif kerana pemungut itu mungkin menzalimi rakyat, atau terdedah kepada godaan dan rasuah. Oleh itu, perlu bagi pemungut itu seorang yang baik dan bertakwa, sehingga dia tidak menzalimi orang, tidak bersikap keras terhadap mereka, dan tidak mengambil lebih daripada apa yang diwajibkan ke atas mereka. Begitu juga, dia tidak sepatutnya mudah tergoda atau menerima rasuah sehingga mengurangkan apa yang mesti diambil daripada para peniaga. Dengan berbuat demikian, dia akan merosakkan hak-hak orang Islam di Bait ul-Mal. Maka adalah penting untuk sentiasa memeriksa sifat-sifat pemungut tersebut, supaya sesiapa yang didapati berkelakuan menyalahi akan dihukum, didisiplinkan atau dipecat.

The post of Al-’Ashir (Ushr collector) is a sensitive one since the collector may possibly oppress the people, or be subject to temptation and bribery, therefore it is necessary that the collector be a good and pious person such that he does not oppress people, deal with them harshly nor take more than that which is obliged from them. Similarly he should not be susceptible to temptation or bribery so as to reduce what must be taken from the traders. In doing this, he would harm the rights of Muslims in Bait ul-Mal. It is thus important to continuously examine the characteristics of the collector so that whoever is found to be offensive is punished, disciplined or removed.