Perkataan Al-Anfal dikatakan menunjukkan harta rampasan perang. Allah (SWT) berfirman:

The word Al-Anfal is said to indicate the spoils of war. Allah (swt) says:

"Mereka bertanya kepadamu tentang (harta) rampasan perang. Katakanlah: 'Harta rampasan itu adalah milik Allah (SWT) dan Rasul ﷺ...'" [Al-Anfal: 1]

“They ask you concerning (the anfal) spoils of war. Say: “(Such) spoils are at the disposal of Allah (swt) and the Messenger (saw)...” [Al-Anfal: 1]

Ibn ʿAbbas dan Mujahid ditanya mengenai Al-Anfal dalam firman-Nya (SWT):

Ibn ‘Abbas and Mujahid were asked regarding Al-Anfal in His (swt) saying:

"Mereka bertanya kepadamu tentang (harta rampasan) anfal..." [Al-Anfal: 1]

“They ask you concerning (the anfal) spoils of war...” [Al-Anfal: 1]

dan mereka menjawab: Al-Anfal ialah harta rampasan perang. Perkataan Al-Anfal juga digunakan bagi apa yang diambil oleh Imam sebagai harta rampasan – iaitu apa yang diambil daripada orang kafir sebelum peperangan dan selepasnya. Oleh itu, Al-Anfal dan Al-Ghana'im adalah sama, iaitu apa yang diperoleh oleh orang Islam sebagai harta rampasan daripada orang kafir di medan perang, berupa wang, senjata, barangan, bekalan makanan, dan sebagainya. Inilah yang dimaksudkan oleh firman Allah (SWT) yang diturunkan:

and they replied: Al-Anfal are the spoils of war. The word Al-Anfal is also used for what the Imam takes as booty – what is taken from the Kuffar before battle and after. Therefore, Al-Anfal and Al-Ghana’im are the same, being what the Muslims acquire of booty from the Kuffar on the battleground, of money, weaponry, goods, provisions, etc. This is what is meant by the verse revealed by Allah (swt) :

“Dan ketahuilah bahawa daripada segala rampasan yang kamu peroleh (dalam peperangan), satu perlima bahagiannya adalah untuk Allah (swt) dan untuk Rasul (ﷺ).” [Al-Anfal: 41] Harta rampasan perang telah dihalalkan bagi Rasulullah ﷺ, sedangkan ia diharamkan bagi umat-umat terdahulu. Rasulullah ﷺ bersabda: “Aku diberikan lima perkara yang tidak pernah diberikan kepada seorang pun sebelumku…”, antaranya disebutkan: “…dan harta rampasan perang dihalalkan bagiku.” Dan daripada Abu Hurairah, Rasulullah ﷺ bersabda: “Harta rampasan perang tidak pernah dihalalkan bagi sesiapa pun yang berambut hitam sebelum kamu; api akan turun dari langit lalu memakannya.” Inilah hakikat Al-Anfal dan Al-Ghana’im. Allah (swt) telah menyerahkan kepada pemerintah umat Islam tanggungjawab untuk membahagikan dan menguruskannya. Perkara ini dinyatakan dengan jelas dalam firman Allah (swt): Mereka bertanya kepadamu tentang (al-anfal) harta rampasan perang. Katakanlah: “(Harta) rampasan itu adalah milik Allah (swt) dan Rasul (ﷺ)” [Al-Anfal: 1] dan firman-Nya: “Apa yang Allah (swt) kurniakan kepada Rasul-Nya (ﷺ)” [Al-Hashr: 6] Hal ini juga jelas dalam tindakan Nabi (ﷺ) dalam membahagikan harta rampasan perang, serta dalam tindakan Khulafa’ selepas baginda. Nabi (ﷺ) bertanggungjawab membahagikan dan menguruskan harta rampasan, begitu juga Khulafa’, sama ada secara peribadi atau dengan mewakilkan seseorang untuk membahagikannya bagi pihak mereka. Oleh itu, Khalifah umat Islam ialah orang yang bertanggungjawab membahagikan harta rampasan perang dan menguruskannya. Adapun cara beliau menguruskannya, ia berdasarkan apa yang beliau pandang sebagai kepentingan umat Islam, menurut hukum-hukum syarak. Ini kerana Pembuat Syariat (Ash-Shaari') telah mewajibkan Khalifah untuk mentadbir urusan umat Islam dan menunaikan kepentingan mereka, selaras dengan Ahkam Shari'ah, dengan mengikut pendapat dan ijtihadnya yang mencapai kepentingan Islam dan umat Islam.

“And know that out of all the booty that you may acquire (in war), a fifth share is assigned to Allah (swt) and to the Messenger (saw).” [Al-Anfal: 41] The spoils of war were made lawful for the Messenger of Allah (saw) , whereas they were forbidden for the previous nations. The Messenger of Allah (saw) said: “I have been given five things that which were not given to anyone before me…”, mentioning of them: “…and the spoils of war were made lawful for me.” And on the authority of Abu Hurairah, the Messenger of Allah (saw) said: “The spoils of war were not made lawful for anyone with black hair before you; a fire would come from the sky and eat it up.” This is the reality of Al-Anfal and the Ghana’im. Allah (swt) has charged the one in authority over the Muslims the responsibility of distribution and disposal of them. This has been made explicit in the saying of Allah (swt) : They ask you concerning (the anfal) spoils of war. Say: “(Such) spoils belong to Allah (swt) and the Messenger (saw)” [Al-Anfal: 1] and His saying: “What Allah (swt) has bestowed on His Messenger (saw)” [Al-Hashr: 6] This was also clear in the actions of the Prophet (saw) in terms of distributing the spoils of war, as well as in the actions of the Khulafa’a after him. The Prophet (saw) was in charge of the distribution of the spoils and the disposal of them, as were the Khulafa’a, either personally or by delegating someone to distribute on their behalf. Therefore, the Khalifah of the Muslims is the person responsible for distributing the spoils of war and disposal of them. As far as how he disposed of them, this is based on what he views in the interest of the Muslims, according to the divine rules, This is because the Legislator charged the Khalifah to manage the affairs of the Muslims and discharge their interests, in accordance to the Ahkam Shari’ah, following his opinion and Ijtihad that achieves the interests of Islam and the Muslims.

Mengenai pembahagian harta rampasan perang, bidang perbelanjaannya dan mereka yang berhak menerimanya, Nabi (saw) membahagikan harta rampasan Badar di kalangan para pejuang tanpa mengeluarkan satu perlima. Baginda memberikan penunggang kuda tiga bahagian dan askar yang berjalan kaki satu bahagian. Manakala dalam peperangan-peperangan lain, baginda mengeluarkan satu perlima daripada harta rampasan. Ini menunjukkan bahawa cara baginda membelanjakan harta rampasan tidak mengikut satu corak, sebaliknya ia berbeza-beza. Baginda akan memberikan al-Anfal sebelum dan selepas pembahagiannya. Dalam satu keadaan baginda memberikannya sebelum mengeluarkan satu perlima, dalam keadaan lain selepas mengeluarkan satu perlima, dan kadangkala daripada satu perlima itu, serta baginda pernah menjanjikan pemberian daripada al-Anfal dan penaklukan yang akan datang. Baginda melakukan semua itu berdasarkan apa yang baginda pandang sebagai kepentingan Islam dan kaum Muslimin. Ayat pertama yang diturunkan berkenaan al-Anfal dan harta rampasan menjadikan urusan dan pengurusannya tanggungjawab Allah (swt) dan Rasul-Nya (saw), dan kemudian, tanggungjawab orang yang memegang urusan kaum Muslimin selepas Nabi (saw). Allah (swt) berfirman:

As for the division of the spoils of war, the area of their expenditure and those who are entitled to them, the Prophet (saw) divided the spoils of Badr amongst the fighters, without taking out the fifth. He gave the rider three shares and the foot soldiers one share.Whereas in other battles he would take out the fifth from the spoils. This shows that his disposal of the spoils was not according to one fashion, rather it varied. He would hand out Al-Anfal before and after he divided them. He would give them before taking out the fifth in one instance, after taking out the fifth in another instance, and from the fifth sometimes, and he would promise to give from the coming Anfal and conquests. He does all that according to what he views in the interest of Islam and the Muslims. The first verse revealed regarding Al- Anfal and spoils made their matter and their management the responsibility of Allah (swt) and His Messenger (saw) , and later on, the responsibility of the man in charge of the Muslims’ affairs after the Prophet (saw) . Allah (swt) says:

Mereka bertanya kepadamu tentang (harta rampasan) perang. Katakanlah: "Harta rampasan itu adalah milik Allah (SWT) dan Rasul ﷺ." [Al-Anfal: 1]

“They ask you concerning (the Anfal) spoils of war. Say: “(Such) spoils are at the disposal of Allah (swt) and the Messenger (saw)” [Al-Anfal: 1]

Maka ayat itu memberikan hak pembahagian harta rampasan perang dan al-Anfal serta pengurusannya kepada Rasulullah ﷺ, iaitu pemimpin kaum Muslimin. Diriwayatkan daripada Abi Umamah bahawa beliau berkata: Aku bertanya kepada ‘Ubadah b. As-Samit tentang al-Anfal, lalu beliau berkata: “Ayat itu diturunkan berkenaan dengan kami, selepas para pejuang Badr berselisih tentang pembahagian harta rampasan perang dan kami mula menunjukkan akhlak yang buruk. Allah (swt) mengambil semuanya daripada tangan kami dan memberikannya kepada Rasulullah ﷺ, lalu baginda membahagikannya secara sama rata antara kaum Muslimin.” Ayat ini bersifat umum, merangkumi semua harta rampasan perang, dan tidak khusus kepada peperangan Badr.

Fai' ialah istilah yang merujuk kepada apa yang diambil oleh kaum Muslimin daripada harta orang kafir tanpa melalui peperangan bersenjata dan tanpa perlu menggerakkan pasukan bersenjata atau bermusafir; seperti yang berlaku kepada Bani Nadhir. Fai' juga boleh merujuk kepada apa yang diambil oleh kaum Muslimin daripada orang kafir yang, kerana takut kepada kaum Muslimin, melarikan diri dan meninggalkan rumah serta harta mereka, atau mereka yang, kerana takut kepada kaum Muslimin, memberikan sebahagian daripada harta dan tanah mereka kepada kaum Muslimin sebagai pertukaran bagi keamanan dan untuk mengelakkan peperangan bersenjata, seperti kes orang Yahudi Fadak. Inilah maksud Fai' yang dikehendaki oleh Allah (swt) dalam Surah Al-Hasyr:

The Fai’ is a term used to refer to what the Muslims seize from the disbeliever’s possessions without resorting to armed conflict and without having to move the armed force or to travel; as was the case with Bany Nadhir. The Fai’ could also be what the Muslims’ seize from the disbelievers who, fearing the Muslims, flee and leave their homes and possessions behind, or those who, for fear from the Muslims, give the Muslims part of their possessions and land in exchange for peace and to avoid armed conflict, such as the case of the Jews of Fadak. This is the meaning of Fai’ intended by Allah (swt) in Surah Al-Hashr:

"Apa yang telah dikurniakan Allah (SWT) kepada Rasul-Nya ﷺ daripada mereka, maka untuk itu kamu tidak mengerahkan sebarang ekspedisi dengan kuda tunggangan mahupun dengan berjalan kaki." [Al-Hashr: 6]

“What Allah (swt) has bestowed on His Messenger (saw) and taken from them, for this you made no expedition with either cavalry or walking.” [Al-Hashr: 6]

Harta Bani Nadhir dan Fadak termasuk dalam harta fai’ yang didapati kaum Muslimin tanpa berperang; oleh itu, ia semuanya dikurniakan kepada Rasulullah ﷺ. Semasa hayat baginda, baginda membelanjakan daripada harta fai’ itu untuk keluarganya selama setahun, dan selebihnya digunakan untuk membeli kuda dan senjata bagi Jihad di jalan Allah (SWT). Apabila baginda wafat, Abu Bakr dan 'Umar mengikuti jejak langkah baginda. Al-Bukhari meriwayatkan dalam bab Al-Khums bahawa pada suatu hari 'Uthman, 'Abdul Rahman bin 'Auf, Al-Zubair dan Sa'ad bin Abi Waqqas meminta izin untuk menemui 'Umar. Beliau memberikan kebenaran kepada mereka, lalu mereka duduk seketika. Kemudian datang 'Ali dan 'Abbas juga meminta untuk menemui beliau. 'Umar mempersilakan mereka masuk, lalu mereka pun masuk, memberi salam kepada semua dan duduk. 'Abbas kemudian berkata: "Wahai Amir Al-Mu'minin, jadilah hakim antara aku dan lelaki ini," kerana mereka berselisih tentang apa yang Allah (SWT) kurniakan kepada Rasul-Nya ﷺ daripada harta Bani Nadhir. Yang lain, 'Uthman dan sahabat-sahabatnya, berkata: "Wahai Amir Al-Mu'minin, hakimilah antara mereka dan leraikanlah pertelingkahan mereka." Lalu 'Umar berkata: "Bersabarlah. Aku bersumpah demi Allah (SWT) yang dengan kekuasaan-Nya langit dan bumi tegak, tidakkah kamu tahu bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: 'Kami tidak diwarisi; apa yang kami tinggalkan adalah sedekah'? Rasulullah ﷺ memaksudkan dirinya sendiri." 'Uthman dan sahabat-sahabatnya berkata: "Ya, baginda memang bersabda demikian." 'Umar kemudian menoleh kepada 'Ali dan 'Abbas dan berkata: "Aku bersumpah demi Allah (SWT), tahukah kamu bahawa Rasulullah ﷺ bersabda demikian?" Mereka berkata: "Ya, baginda memang bersabda demikian." 'Umar berkata: "Biar aku ceritakan tentang perkara ini. Sesungguhnya Allah (SWT) telah mengurniakan harta fai' ini kepada Rasul-Nya ﷺ dan tidak pernah memberikannya kepada sesiapa pun selain baginda." Kemudian 'Umar membacakan firman Allah (SWT): "Apa yang Allah kurniakan kepada Rasul-Nya (ﷺ)… hingga firman-Nya: 'Qadir'," maka harta ini dikhususkan kepada Rasulullah ﷺ. Allah (swt), Dia tidak mengambilnya daripada kamu dan tidak menahannya daripada kamu; Dia memberikan kamu daripadanya dan mengekalkannya di kalangan kamu sehingga harta ini masih tersisa daripadanya. Rasulullah (saw) biasa membelanjakan daripadanya untuk keluarga baginda selama setahun, kemudian memperuntukkan baki yang tinggal untuk Jihad di jalan Allah (swt). Baginda melakukan demikian sepanjang hayatnya. Aku bersumpah demi Allah (swt), adakah kamu mengetahui perkara ini?" Mereka menjawab: "Ya." 'Umar kemudian meneruskan: "Kemudian Allah (swt) mengambil nyawa Nabi-Nya (saw), lalu Abu Bakr berkata: 'Aku adalah khalifah Rasulullah (saw)', dan dia mengambil alih dan menggunakannya dengan cara yang sama seperti Rasulullah (saw) lakukan, dan Allah (swt) mengetahui bahawa dia benar, bertakwa, mendapat petunjuk dan pengikut Kebenaran. Kemudian Allah (swt) mengambil nyawa Abu Bakr, lalu aku dilantik sebagai khalifah Abu Bakr, maka aku mengambil alih Fai' ini selama dua tahun pemerintahanku, dan aku mengikuti jejak langkah Rasulullah (saw) dan Abu Bakr, dan Allah (swt) mengetahui bahawa aku benar, bertakwa, mendapat petunjuk dan pengikut Kebenaran..." dan seterusnya hingga akhir riwayat, yang agak panjang.

Ia bermaksud seperlima daripada harta rampasan perang, yang dirujuk oleh firman Allah (SWT):

It means the fifth of the booty, referred to by Allah (swt) saying:

Dan ketahuilah bahawa daripada segala rampasan perang yang kamu peroleh (dalam peperangan), satu perlima bahagiannya adalah untuk Allah (SWT) dan Rasulullah ﷺ, serta untuk kaum kerabat (Rasul), anak-anak yatim, orang miskin dan orang musafir. [Al-Anfal: 41]

“And know that our of all the booty that you may gain (in war) a fifth share is assigned to Allah (swt) and the Messenger (saw), and to the near relatives, orphans, the needy and the wayfarer” [Al-Anfal: 41]

Khumus ini dahulu, pada zaman hidup Rasulullah ﷺ, dibahagikan kepada lima bahagian: satu bahagian untuk Allah (SWT) dan Rasul ﷺ, satu bahagian lagi untuk keluarga Rasul ﷺ, dan tiga bahagian yang lain untuk anak-anak yatim, orang-orang miskin dan orang-orang musafir.

This fifth used to be, in the lifetime of the Messenger of Allah (saw) , divided into five shares: one share to Allah (swt) and the Messenger (saw) , another for the family of the Messenger (saw) , and the other three to the orphans, the needy and the wayfarers.

Rasulullah ﷺ dahulu menggunakan bahagian beliau sendiri daripada Khums untuk kepentingan kaum Muslimin dan untuk Jihad di jalan Allah (SWT), di mana beliau akan membeli unta, kuda dan senjata, dan juga melengkapkan para pejuang. Diriwayatkan bahawa apabila beliau kembali dari Hunayn, beliau mengangkat sehelai bulu unta, memegangnya tinggi dengan jari-jemarinya sambil bersabda: "Aku tidak memiliki sedikit pun daripada apa yang Allah (SWT) kurniakan kepada kamu, walaupun sehelai bulu ini, melainkan seperlima daripada rampasan perang kamu, dan seperlima itu akan aku kembalikan kepada kamu." Adapun bahagian yang diperuntukkan kepada kaum kerabat, ia dibahagikan antara Bani Hashim dan Bani Al-Muttalib semasa hayat Rasulullah ﷺ; tiada seorang pun daripada kaum kerabat Rasulullah ﷺ yang lain menerima apa-apa daripada bahagian itu. Bahagian kaum kerabat berfungsi sebagai sumber rezeki bagi Rasulullah ﷺ dan sebagai bantuan kepada Bani Hashim dan Bani Al-Muttalib, sebagai balasan atas sokongan mereka terhadap Rasulullah ﷺ dan Islam. Oleh sebab itulah bahagian tersebut dikhaskan kepada mereka. Jubayr bin Mut'im meriwayatkan: "Apabila Rasulullah ﷺ membahagikan bahagian kaum kerabat antara Bani Hashim dan Bani Al-Muttalib, Uthman dan aku pergi menemui baginda, lalu aku berkata: 'Wahai Rasulullah ﷺ, tiada siapa yang menafikan kelebihan Bani Hashim kerana kedudukan yang Allah (SWT) letakkan baginda di kalangan mereka; namun baginda memberikan kepada Bani Al-Muttalib dan menafikan bahagian kami, padahal kami sama kedudukan dengan mereka dalam hubungan kekeluargaan.' Baginda menjawab: 'Mereka tidak pernah mengkhianati kita, dan mereka bersama kita dalam Jahiliyyah dan Islam. Oleh itu Bani Hashim dan Bani Al-Muttalib adalah sama,' lalu baginda merapatkan jari-jemarinya." Apabila Rasulullah ﷺ wafat dan Abu Bakar dilantik sebagai Khalifah, bahagian Rasulullah ﷺ dan bahagian kaum kerabat daripada seperlima (Khums) dimasukkan ke dalam Perbendaharaan, dan dibelanjakan untuk menguruskan urusan kaum Muslimin serta untuk Jihad di jalan Allah (SWT). Keadaan ini berterusan sejak itu. Ibnu Abbas ditanya tentang bahagian kaum kerabat selepas pemergian Rasulullah ﷺ, lalu beliau berkata: "Kami dahulu mendakwa bahawa bahagian itu milik kami, tetapi kaum kami menafikan hak itu kepada kami." Beliau juga berkata ketika menjawab Najda Al-Hurury, yang bertanya kepadanya tentang bahagian kaum kerabat: "Ia adalah milik kami. Umar pernah mencadangkan agar bahagian itu digunakan untuk membantu janda-janda kami berkahwin dan untuk membantu orang sakit di kalangan kami, tetapi kami menolak dan meminta supaya seluruh bahagian itu diserahkan kepada kami, namun beliau enggan." Kita telah menjelaskan sebelum ini dalam topik Ghana'im, bagaimana Ghana'im pada hari ini sepatutnya diletakkan di dalam Perbendaharaan, dan kami telah mengemukakan dalil mengenainya, serta bagaimana urusan Ghana'im diserahkan kepada Khalifah untuk mengendalikannya dan membelanjakannya bagi menguruskan urusan kaum Muslimin menurut pandangan dan ijtihadnya sendiri. Oleh kerana Khums merupakan sebahagian daripada Ghana'im, maka ia mengikut hukum yang sama, iaitu hendaklah diletakkan di tempat Ghana'im diletakkan, dan kedua-duanya akan diperlakukan seperti Jizyah, Kharaj dan Ushur.