An-naqd digunakan dalam bahasa dengan makna membezakan dirham dan membuang yang palsu daripadanya. Ia juga digunakan untuk memberi dan menerima dirham. Contoh bagi makna yang kedua ialah hadith Jabir mengenai untanya, yang dibeli daripadanya oleh Rasulullah ﷺ, lalu dia berkata: "Dia (Naqada) membayar harganya kepadaku", iaitu memberikannya kepadaku sebagai naqd dengan segera. Ia juga digunakan untuk mata wang itu sendiri.

An-naqd is used in the language to mean the distinguishing of Dirhams and removing the counterfeit from them. It is also used for giving and taking Dirhams. An example for the latter meaning is the Hadith of Jabir regarding his camel which the Messenger of Allah (saw) purchased from him and he said: “He (Naqada) paid me its price” i.e. gave to me as Naqd immediately. It is also used for currency itself.

Mata wang dikenali sebagai sesuatu yang telah dipersetujui secara tradisional oleh masyarakat untuk digunakan sebagai harga bagi barangan dan upah bagi tenaga kerja serta perkhidmatan, sama ada ia logam atau bukan logam, sedemikian rupa sehingga semua barangan, tenaga kerja dan perkhidmatan diukur dengannya.

Currencies are known as that thing which people traditionally agreed to use as prices for goods and wages for labour and services, whether metallic or not, such that all goods, labour and services are measured with it.

Dahulu kala, orang ramai berdagang dan bertukar barangan serta perkhidmatan melalui sistem barter sebelum mereka mengenali mata wang. Namun, oleh kerana pertukaran barangan dan perkhidmatan secara barter dikelilingi oleh banyak kesukaran yang mengakibatkan sekatan dalam urus niaga perdagangan, masyarakat berfikir untuk memilih satu barang utama yang mempunyai nilai intrinsik dan mudah ditukar untuk dijadikan piawai (Miqyas) bagi mengukur semua barangan dan perkhidmatan. Maka mereka memulakan mata wang yang menjadi satu-satunya ukuran. Oleh kerana emas dan perak ialah galian berharga yang mempunyai nilai intrinsik bagi manusia sejak zaman purba, kedua-duanya diambil sebagai mata wang, dan Dinar serta Dirham dicetak daripadanya. Ini kerana kedua-duanya terutamanya dicirikan oleh kelangkaan relatif, sama seperti emas yang dibezakan oleh ketahanannya sepanjang zaman.

People used to trade and exchange goods and services by barter before they knew currencies. However, because exchanging goods and services by barter is surrounded by many difficulties resulting in restrictions in trading transactions, societies thought of choosing a principal good with an intrinsic value that is easily exchanged to become a standard (Miqyas) to measure all goods and services. So they initiated currencies which became the sole measurement. As gold and silver are valuable minerals with intrinsic value from ancient times for human beings, they were taken as currency, and Dinars and Dirhams were coined from them. This was because they are especially characterised by relative scarcity just like gold is distinguished by durability over time.

Negara Rom dan negara-negara di bawah naungannya menjadikan emas sebagai asas mata wang mereka, sehingga mereka mencetak daripadanya Dinar Heraclian yang mempunyai bentuk dan berat tertentu. Negara Parsi dan negara-negara di bawah naungannya menjadikan perak sebagai asas mata wang mereka, sehingga mereka mencetak Dirham yang mempunyai bentuk dan berat tertentu. Dinar Rom hanya mempunyai satu bentuk dan satu berat, manakala Dirham Parsi mempunyai pelbagai bentuk dan berat.

The Roman State and the countries subordinate to it adopted gold as the basis of their currency such that they coined from it Heraclian Dinars that has a specific shape and weight. The Persian State and countries subordinate to it adopted silver as the basis of its currency such that it coined Dirhams of a specific shape and weight. Roman Dinars were of only one shape and weight, whereas Persian Dirhams had numerous shapes and weights.

Orang-orang Arab sebelum Islam, khususnya kaum Quraisy, biasa berdagang dengan negara dan wilayah jiran. Allah (SWT) berfirman:

Pre-Islamic Arabs, particularly the Quraysh, used to trade with neighbouring countries and regions. Allah (swt) says:

Untuk menjinakkan Quraisy, supaya kafilah-kafilah Quraisy berangkat dengan selamat pada musim sejuk dan musim panas. [At-Takathur: 1-2]

“For the taming of Quraysh such that the (Quraysh) caravans set forth safe in winter and in summer” [At-Takathur: 1-2]

Mereka akan kembali dari Ash-Sham membawa Dinar emas Kaisar dan Dirham perak Chosroes dari Iraq, dan lebih jarang Dirham Humayri dari Yaman. Mereka membawa emas Heraclius dan perak Sassanid ke Hijaz. Namun, mereka tidak berurusan dengan Dinar dan Dirham ini mengikut bilangannya, tetapi mengikut berat, dengan menganggapnya sebagai bijih (Tibr), iaitu bahan emas dan perak yang tulen, bukan wang yang dicetak. Mereka tidak menganggapnya sebagai mata wang yang dicetak kerana pelbagai jenis Dirham dan berat yang berbeza, serta kemungkinan Dinar berkurang beratnya akibat kerap ditukar, walaupun pada masa itu beratnya tetap. Mereka bergantung pada berat untuk mencegah penipuan, dan mereka mempunyai timbangan tertentu yang digunakan untuk menimbang, iaitu paun, auns, Nush, biji benih (Nuwat), Mithqal, Dirham, Daniq, karat dan bijirin (Hubbat). Mithqal, asas timbangan, mempunyai berat yang diketahui. Beratnya ialah 22 karat kurang satu bijirin, dan sepuluh Dirham mereka seberat tujuh Mithqal.

They would return from Ash-Sham bearing golden Caesarean Dinars, and silver Chosroes Dirhams from Iraq, and, less often Humayri Dirhams from Yemen. They would bring Heraclian gold and Sassanid silver to the Hijaz. However, they did not deal with these Dinars and Dirhams by number but by weight considering them as ore (Tibr) i.e. (pure) material of gold and silver not coined money. They ignored taking them as coined currency due to the various types of Dirhams and their different weights, and the probability of Dinars being reduced (in weight) due to their frequent exchange even though they had a fixed weight at that time. They depended on weight to prevent fraud and they had specific weights used for weighing which were the pound, ounce, Nush, seed (Nuwat), Mithqal, Dirham, Daniq, carat and grain (Hubbat). The Mithqal the basis of weight-had a known weight. Its weight was 22 carats less one grain, and their ten Dirhams weighed seven Mithqal.

Ketika Islam datang, Rasulullah (saw) membenarkan urusan jual beli dengan dinar-dinar dan dirham-dirham ini. Baginda juga membenarkan menganggapnya sebagai mata wang, sebagaimana baginda membenarkan timbangan yang digunakan oleh kaum Quraysh untuk menimbang dinar-dinar dan dirham-dirham ini. Tawus meriwayatkan daripada Ibn ‘Umar yang berkata: "Rasulullah ﷺ (saw) bersabda: 'Timbangan ialah timbangan penduduk Makkah, dan sukatan ialah sukatan penduduk Madinah.'" Al-Baladhri meriwayatkan daripada Abdullah bin Th'alaba bin Sa'eer yang berkata: "Dinar-dinar Heraclian datang kepada penduduk Makkah pada zaman Jahiliyyah, begitu juga dirham-dirham al-Furs al-Bughliyya (Parsi), dan ketika mereka berniaga dengannya, mereka hanya menganggapnya sebagai bijih logam. Mithqal mempunyai timbangan yang terkenal bagi mereka, iaitu timbangan 22 karat kurang sedikit pecahan. Sepuluh dirham menimbang tujuh mithqal, dan satu paun ialah 12 auns dengan setiap auns bersamaan 40 dirham. Rasulullah ﷺ (saw) membenarkan perkara ini, begitu juga Abu Bakr, 'Umar, 'Uthman dan 'Ali."

When Islam came, the Messenger of Allah (saw) consented to dealing with these Dinars and Dirhams. He also consented to considering them as currency, as he consented to the weight with which the Quraysh weighed these Dinars and Dirhams. Tawus narrated from Ibn ‘Umar who said: “The Messenger of Allah (saw) said: “The weight is the weight of the people of Makka, and the measure is the measure of the people of Madinah.’” Al-Baladhri narrated from Abdullah bin Th’alaba bin Sa’eer who said: “Heraclian Dinars came to the people of Makkah in Jahiliyyah as came Dirhams of al-Furs al- Bughliyya (Persians), and when they traded with them they considered them only as ore. The Mithqal had a well-known weight for them, a weight of 22 carats less a fraction. Ten Dirhams weighed seven Mithqal and the pound was 12 ounces with each ounce being 40 Dirhams. The Messenger of Allah (saw) consented to this, as did Abu Bakr, ‘Umar, Uthman and Ali.”.

Orang-orang Islam terus menggunakan Dinar Heraclius dan Dirham Chosroes dari segi bentuk, cetakan dan gambar sepanjang hayat Rasulullah ﷺ, Khilafah Abu Bakar as-Siddiq dan tahun-tahun awal Khilafah ‘Umar. Pada tahun ke-20 Hijrah, iaitu tahun ke-8 Khilafah ‘Umar, ‘Umar mencetak Dirham baharu mengikut gaya Sasani dan mengekalkan wajah serta tulisan Pahlavi, sambil menambah beberapa perkataan dalam huruf Arab Kufi seperti “Dengan nama Allah (swt)” dan “Dengan nama Allah (swt), Tuhanku.” Orang-orang Islam terus menggunakan Dinar mengikut gaya Byzantium dan Dirham mengikut gaya Sasani bersama-sama dengan penulisan perkataan Islam tertentu dalam huruf Arab, sehingga zaman Abdul Malik bin Marwan. Pada tahun ke-75, atau mungkin tahun ke-76, Abdul Malik mencetak Dirham mengikut gaya Islam yang khusus, yang memuatkan teks Islam terukir pada Dirham dalam tulisan Kufi selepas meninggalkan gaya Sasani. Pada tahun ke-77, beliau mencetak Dinar mengikut gaya Islam yang khusus dan mengukirkan padanya teks Islam dengan tulisan Arab Kufi, sambil meninggalkan gaya Byzantium sebelumnya. Selepas Abdul Malik mencetak Dirham dan Dinar mengikut gaya Islam yang khusus, orang-orang Islam mempunyai mata wang tersendiri yang unik mengikut gaya Islam, dan mereka meninggalkan mata wang milik bangsa lain.

The Muslims continued using Heraclian Dinars and Chosroes Dirhams in their shape, coinage and pictures throughout the life of the Messenger of Allah (saw) , the Khilafah of Abu Bakr as-Siddiq and the first years of ‘Umar’s Khilafah. In the 20th year of the Hijra, which was the 8th year of ‘Umar’s Khilafah, ‘Umar coined new Dirhams in the Sassanid style and retained the Pahlavi faces and writing while adding some words in Kufic Arabic letters such as “In the name of Allah (swt)” and “In the name of Allah (swt), my Lord.” Muslims continued using Dinars in Byzantine style and Dirhams in Sassanid style together with writing certain Islamic words in Arabic letters until the time of Abdul Malik bin Marwan. In the 75th year, or possibly in the 76th year, Abdul Malik coined Dirhams in specific Islamic style carrying Islamic texts engraved upon the Dirhams in Kufic script after abandoning the Sassanid style. In the 77th year, he coined Dinars in a specific Islamic style and engraved upon them Islamic texts with Kufic Arabic script while abandoning the previous Byzantine style. After Abdul Malik had coined Dirhams and Dinars in a specific Islamic style, Muslims had their distinct currency in a unique Islamic style and they abandoned other people’s currency.

Berat Dinar tidak berbeza sama ada pada zaman Jahiliyyah atau dalam Islam; ia mempunyai berat yang tetap. Dinar Byzantine digunakan pada zaman Jahiliyyah, pada zaman Rasulullah ﷺ dan pada zaman Khulafa’ selepas baginda. Kemudian Abdul Malik mencetak Dinar Islam dengan berat yang sama. Dinar Byzantine beratnya satu Mithqal, di mana Mithqal ialah 8 Dawaniq yang beratnya 20 qirat atau sedikit kurang daripada 22 qirat, kedua-dua berat ini sama kerana terdapat perbezaan berat antara kedua-dua jenis qirat. Mithqal diukur sebagai 72 butir biji barli sederhana yang kedua-dua hujung kecilnya dipotong, dan ia juga dianggarkan sebagai 6,000 butir biji sawi liar bersaiz sederhana.

The weight of the Dinar did not differ either in Jahiliyyah or Islam; it has a fixed weight. Byzantine Dinars were used in the time of Jahiliyyah, the time of the Messenger of Allah (saw) and the Khulafa’a after him. Then Abdul Malik coined Islamic Dinars of the same weight. The Byzantine Dinar weighed a Mithqal, where the Mithqal was 8 Dawaniq which weighed 20 carats or a fraction less than 22 carats, both weights being the same as there is a difference in the weight of the two types of carats. The Mithqal is measured as 72 grains of an average barley seed whose two tiny edges are cut off, and it is also estimated as 6,000 grains of average-sized wild mustard.

Rasulullah ﷺ menyetujui berat Dinar ini dan mengaitkannya dengan hukum-hukum zakat, diyat, dan potong tangan bagi pencuri. Maka ia menjadi timbangan syariat bagi Dinar, dan itulah berat yang dijadikan sandaran oleh Abdul Malik ketika beliau mencetak Dinar Islam dan menjadikannya Mithqal.

The Messenger of Allah (saw) consented to this Dinar weight and linked with it the rules of Zakat, blood-money and the cutting for theft. So it became the Shari’ah weight for Dinars, and it is the same weight that Abdul Malik depended upon when he coined the Islamic Dinar and made it a Mithqal.

Adapun dirham, beratnya berbeza-beza kerana orang Parsi mempunyai tiga jenis dirham: dirham yang besar, yang beratnya sama dengan satu mithqal, iaitu 20 qirat; dirham yang kecil, yang beratnya separuh mithqal, iaitu 10 qirat; dan dirham yang sederhana, sepuluh keping daripadanya beratnya 6 mithqal, iaitu 12 qirat. Al-Balathari meriwayatkan daripada Al-Hassan bin Salih yang berkata: "Dirham yang dicetak oleh bukan Arab mempunyai berat yang berbeza-beza, sama ada berat atau ringan. Mereka mencetak daripadanya satu mithqal, iaitu 20 qirat, yang lain 12 qirat, dan yang lain lagi 10 qirat, iaitu mithqal pertengahan." Beliau juga meriwayatkan daripada selain Al-Hassan bin Salih yang berkata: "Dirham bukan Arab ialah bahawa sepuluh keping daripadanya beratnya 10 mithqal, sepuluh keping daripadanya beratnya 6 mithqal, dan sepuluh keping daripadanya beratnya 5 mithqal." Mereka menggunakan istilah dirham mulish (Bughliyya) bagi dirham yang besar, atau sood wafiya (yang hitam penuh) untuk menentukan berat asas dirham, iaitu berat mithqal dalam emas, iaitu 8 dawaniq, di mana satu daniq ialah dua setengah qirat, maka jumlahnya menjadi 20 qirat. Berat ini dicetak pada zaman Sasaniyyah, Khulafa' Ar-Rasyidin dan kerajaan Umayyah.