Dalam hampir semua kajian mengenai pembangunan, demokrasi dianggap sebagai prasyarat kemajuan, sama ada kemajuan ekonomi mahupun kemajuan teknologi dan saintifik. Mancur Olson (Universiti Maryland), ahli ekonomi yang terkenal di seluruh dunia, dalam bukunya yang memenangi anugerah, ‘Power and Prosperity’ (2000), membentangkan bahawa demokrasi secara amnya membangun dan maju berbanding sistem pemerintahan yang lain. Olson berpendapat bahawa di bawah anarki, hanya terdapat insentif untuk mencuri dan memusnahkan, manakala seorang diktator mempunyai insentif untuk menggalakkan tahap kejayaan ekonomi, kerana dia menjangkakan akan kekal berkuasa cukup lama untuk mengambil sebahagian daripadanya. Dalam demokrasi, beliau memerhatikan bahawa perlindungan terhadap rakyat dan harta benda membawa kepada kemakmuran yang lebih besar kerana pemimpin boleh disingkirkan melalui peti undi. Olson melihat dalam peralihan kepada demokrasi benih-benih tamadun, yang membuka jalan kepada kemakmuran, dan kemakmuran ini memperbaiki insentif bagi pemerintahan yang baik dengan menyelaraskannya dengan lebih rapat kehendak rakyat.

In almost all studies of development, democracy is considered a prerequisite for progress, be it economic or technological and scientific advancement. Mancur Olsen (University of Maryland) the world renowned economist presented in his award winning book ‘Power and Prosperity’ (2000) that democracies generally develop and progress relative to other systems of governance. Olson argued that under anarchy there is an incentive only to steal and destroy, whilst a dictator has an incentive to encourage a degree of economic success, since he will expect to be in power long enough to take a share of it. In democracies he observes that the protection of one’s citizens and property leads to greater prosperity as leaders could be removed at the ballot box. Olson saw in the move to democracy the seeds of civilization, paving the way for prosperity, which improves incentives for good government by more closely aligning it with the wishes of the population.

Penyelidikan lain malah telah menjadikan demokrasi sebagai prasyarat kejayaan ekonomi. Evan Rodrik, pakar sains politik dari Universiti Illinois, berhujah bahawa "demokrasi sebagai 'institusi meta' membantu membina institusi-institusi lain dan demokrasi adalah satu-satunya kesesuaian institusi bersyarat untuk kejayaan." (2) Walaupun tiada definisi demokrasi yang diterima secara universal, terdapat dua prinsip yang wajib ada dalam mana-mana definisi demokrasi. Prinsip pertama ialah semua anggota masyarakat mempunyai akses yang sama kepada kuasa, dan prinsip kedua ialah semua anggota menikmati kebebasan dan hak-hak yang diiktiraf secara universal.

Other research has even made democracy a precondition for economic success. Evan Rodrik political science expert at the University of Illinois argued that “democracy as the ‘meta institution’ helps build other institutions and democracy is the only appropriate institutional conditionally for success.” (2) Even though there is no universally accepted definition of democracy there are two principles that any definition of democracy is required to have. The first principle is that all members of the society have equal access to power and the second that all members enjoy universally recognised freedoms and liberties.

Sepintas lalu terhadap negara-negara yang terus menganjurkan pandangan sedemikian dan yang terus campur tangan di seluruh dunia atas nama demokrasi menunjukkan bahawa hujah sedemikian tidak mempunyai asas. Malah, sebahagian besar dunia maju membangun melalui dasar-dasar anti-demokrasi, dan terdapat hujah bahawa ketiadaan demokrasi membantu pembangunan. Apabila pengundian mula-mula diperkenalkan di Barat, ia hanya terhad kepada golongan minoriti kecil lelaki yang memiliki tanah dan harta, dengan bilangan undi yang tidak sama rata mengikut skala berdasarkan harta, pencapaian pendidikan dan umur. Di Amerika Syarikat, lelaki kulit hitam hanya diberikan hak mengundi dalam Akta Hak Mengundi 1965, selepas gerakan hak sivil. Walaupun mereka dibenarkan mengundi pada tahun 1870 melalui pindaan kelima belas kepada perlembagaan, yang tidak menafikan undi kepada sesiapa pun atas alasan bangsa dan warna kulit, negeri-negeri Selatan telah dilucutkan hak mengundi melalui penggunaan cukai undi dan syarat pemilikan harta oleh kerajaan pusat.

A cursory glance at the nations who continue to advocate such a view and who continue to intervene around the world in the name of democracy illustrates that such an argument holds no weight. In fact much of the developed world developed through antidemocratic polices and there is an argument that the absence of democracy aids development. When voting was first introduced in the West it was confined to a very small minority of land and property-owning men with an unequal number of votes apportioned according to a scale based on property, educational achievement and age. In the US, black males were only given voting rights in the Voting Rights Act of 1965 after the civil rights movement. Although they were permitted to vote in 1870 by the fifteenth amendment to the constitution which would not deny vote to anyone on account of race and colour, Southern sates were disfranchised through the use of poll tax and property conditions by central government.

Di Perancis menjelang 1830, hak mengundi hanya diberikan kepada mereka yang berusia 30 tahun ke atas dan membayar 300 franc dalam cukai langsung, iaitu kira-kira 0.02% daripada penduduk seramai 32 juta orang. Pada tahun 1848, hak mengundi lelaki menjadi sejagat, dan hanya semasa Perang Dunia Kedua Perancis membenarkan wanita mengundi, jauh selepas negara itu mengalami perindustrian. Jepun mencapai hak mengundi sejagat selepas mencapai kemuncak ketenteraannya, dan walaupun begitu ia adalah syarat yang dikenakan oleh Amerika Syarikat bagi mengagihkan kuasa daripada rejim asal. Amerika Syarikat memutuskan untuk memberikan Jepun hak mengundi penuh menjelang tahun 1952, tetapi merasakan 13 tahun lagi diperlukan untuk memberikan hak yang sama kepada rakyatnya sendiri! Pada tahun 1800, yang dianggap sebagai kemuncak keunggulan kolonial Britain, hanya 3% daripada penduduk Britain yang mempunyai hak mengundi. Hanya pengundi yang memiliki kawasan tanah yang luas dalam sejumlah daerah yang diwujudkan pada zaman pertengahan boleh memilih ahli Dewan Rakyat. Sistem ini menafikan hak mengundi kepada pedagang, pengeluar, dan buruh mahir yang tidak memiliki tanah. Kawasan yang telah makmur ratusan tahun sebelumnya terlalu banyak diwakili di Parlimen, manakala banyak pusat bandar baharu tidak mempunyai wakil langsung. Sebahagian kerusi parlimen hampir dimiliki oleh individu tertentu. Menjelang 1867, 13% penduduk boleh mengundi. Ia memakan masa sehingga 1928 (61 tahun lagi) sebelum lelaki dan wanita diberikan hak mengundi yang sama. Demokrasi sememangnya datang selepas pembangunan dan tidak memainkan sebarang peranan dalam kebangkitan Britain.