Dubai telah digembar-gemburkan sebagai kisah kejayaan ekonomi dan model baharu bagi pembangunan ekonomi dunia Islam. Dengan ekonomi bernilai $46 bilion, Dubai telah menarik perhatian seluruh dunia melalui projek hartanah yang inovatif dan acara sukan dalam tempoh masa yang agak singkat. Ramai ahli ekonomi menegaskan bahawa kepelbagaian ekonomi Dubai daripada bergantung kepada minyak telah meletakkannya di atas landasan pembangunan yang mempersembahkan formula baharu untuk pembangunan ekonomi bagi rantau ini serta pendekatan pembangunan ekonomi Islam yang tersendiri.

Dubai has been heralded as an economic success story and a new model for economic development for the Muslim world. Dubai with its $46 billion economy has attracted world-wide attention through innovative real estate projects and sports events in a relatively short period of time. Many economists have emphasized that Dubai’s diversification away from oil has placed it upon a path of development which presents a new formula for economic development for the region and a distinctly Islamic approach to economic development.

Hasil minyak selepas Perang Teluk Parsi mendorong Dubai untuk menumpukan perhatian kepada perdagangan bebas dan pelancongan. Kejayaan zon bebas Jebel Ali membolehkan bandar itu meniru modelnya untuk membangunkan kelompok zon bebas baharu, termasuk Dubai Internet City, Dubai Media City dan Dubai Maritime City. Pembinaan Burj Al Arab, hotel berdiri bebas tertinggi di dunia, serta penciptaan pembangunan perumahan baharu, digunakan untuk memasarkan Dubai bagi tujuan pelancongan. Sejak 2002, bandar itu telah menyaksikan peningkatan pelaburan hartanah swasta dalam mencipta semula langit Dubai dengan projek-projek seperti The Palm Islands, The World Islands dan Burj Dubai. Pada dasarnya, ukuran kejayaan Dubai telah tertumpu pada pembangunan seperti pencakar langit dan pusat beli-belah yang luas.

Oil revenues after the Persian Gulf War encouraged Dubai to focus on free trade and tourism. The success of the Jebel Ali free zone allowed the city to replicate its model to develop clusters of new free zones, including Dubai Internet City, Dubai Media City and Dubai Maritime City. The constructions of Burj Al Arab, the world’s tallest freestanding hotel, as well as the creation of new residential developments, were used to market Dubai for purposes of tourism. Since 2002, the city has seen an increase in private real estate investment in recreating Dubai’s skyline with such projects as The Palm Islands, The World Islands and Burj Dubai. In essence the measure of success of Dubai has been on developments such as skyscrapers and vast shopping malls.

Oleh yang demikian, Dubai adalah unik di kalangan dunia Islam kerana ia telah menyaksikan pembangunan yang luar biasa sepanjang 20 tahun yang lalu. Hari ini ia merupakan sebuah bandar moden, dengan kekayaan yang dipamerkan dalam bentuk bangunan-bangunan tinggi dan pembangunan-pembangunan yang unik. Ia adalah sebuah bandar yang bukan sahaja dituju oleh umat Islam dari negara-negara Islam dalam jumlah yang besar, tetapi juga oleh orang-orang dari pelbagai jenis dan dari seluruh dunia. Dubai menawarkan gaya hidup Barat dengan rasa Timur untuk semua. Penduduk asli merupakan golongan minoriti, dengan 85% penduduk Dubai terdiri daripada warga asing. Bagi ramai orang, ini akan dianggap sebagai kisah kejayaan kerana Dubai telah menarik perhatian dunia ke pulau kecilnya, tetapi di sebalik kejayaan yang kelihatan ini tersembunyi mitos pembangunan ekonomi.

Due to this, Dubai is unique amongst the Muslim world in that it has witnessed phenomenal development over the last 20 years. It is today a modern city, with much wealth on display in the form of tall buildings and unique developments. It is a city that not only Muslims from Islamic countries head towards in large numbers, but people of all kinds from all over the world. Dubai offers a western lifestyle with an Eastern flavour for all. The native population is a minority, 85% of Dubai’s population is composed of expatriates. For many this would be considered a success story as Dubai has attracted the world to its tiny island, but in this apparent success lays the myth of economic development.

Dubai telah dikurniakan simpanan minyak yang besar, dan hasil daripadanya membolehkan sebuah bandar moden dibangunkan daripada sebuah perkampungan nelayan yang dahulunya kecil. Dalam beberapa tahun kebelakangan ini, Dubai juga telah mengarahkan ekonominya ke arah sektor pelancongan dan perkhidmatan. Hal ini menjadikan Dubai sebuah hab pelancongan bukan sahaja di Timur Tengah, malah di seluruh dunia. Dubai juga bercita-cita untuk menjadi pusat kewangan yang dapat menyaingi London dan New York.

Dubai has been blessed with a vast amount of oil, the revenues of which have allowed a modern city to develop out of a once small fishing village. In recent years Dubai has also taken to orienting its economy towards the tourism and service sectors. This has led to Dubai becoming a hub of tourism in not only the Middle East but the world. It is also aspiring to become a financial centre to rival the likes of London and New York.

Masalah dengan Dubai ialah ia bukan model yang boleh diikuti oleh pihak lain, sebaliknya satu kes pembangunan yang unik. Ia telah membangun dengan cara sedemikian rupa sehingga pada hakikatnya ia wujud dalam satu gelembung ekonomi.

The problem with Dubai is that it’s not a model for others to follow, but a unique case of development. It has developed in such a manner that it is in fact existing in an economic bubble.

Kuasa penggerak di sebalik pertumbuhan Dubai sebahagian besarnya ialah kekayaan minyaknya, diikuti oleh syarikat-syarikat yang dijalankan oleh pekerja asing. Kedudukannya sebagai hab perdagangan turut membawa kekayaan kepadanya. Masalahnya ialah minyak tidak terhad, dan sedang semakin habis. Pekerja mahir yang membantu membangunkan sektor perkhidmatan kebanyakannya datang dari luar negara, dengan hanya sebahagian kecil penduduk Dubai kini dianggap sebagai orang Arab peribumi.

The driving force behind Dubai’s growth has been largely its oil wealth, followed by companies that are run by foreign workers. Its position as a trading hub has also brought it wealth. The problem with this is that the oil is not unlimited, and is already running out. The skilled workers that are helping to develop the service sector are mostly from overseas, with only a tiny part of Dubai’s population now considered to be native Arabs.

Faktor-faktor ini menunjukkan mengapa Dubai bukan contoh pembangunan ekonomi yang sebenar. Dubai hanya mengeksploitasi sumber asli yang terhad dan mengimport bakat dari luar negara dengan sedikit kemahiran serta pemindahan ilmu untuk memacu ekonominya. Ditambah pula dengan hakikat bahawa Dubai tidak menghasilkan sebarang produk perkilangan yang dibeli oleh penduduk bandar itu. Ia adalah sebuah negara yang tidak berdikari, kerana ia tidak mempunyai infrastruktur atau sumber asli untuk membangunkan produk yang digunakannya.

These factors show why Dubai is not an example of true economic development. It has merely exploited limited natural resources and has been importing talent from abroad with little skills and knowledge transfer to drive its economy. This is coupled with the fact that Dubai does not produce any manufactured products that the people in the city buy. It is a nation that is not self-sufficient, as it does not have the infrastructure or natural resources in place to develop the products it consumes.

Pertumbuhannya merupakan hasil langsung daripada menjadikannya sebuah zon yang pada dasarnya bebas cukai bagi warga asing dan syarikat-syarikat. Syarikat-syarikat ini, sementara menyediakan pekerjaan dan pendapatan kepada rakyat negara itu, tidak memindahkan sebarang kemahiran teknikal kepada rakyat. Harga hartanah di sana meningkat sebahagian besarnya disebabkan spekulasi bahawa harga akan terus naik, dan keuntungan boleh diperoleh dengan menjual semula hartanah tersebut.

Its growth has been a direct result of it becoming an essentially tax free zone for foreign nationals and companies. These companies, whilst providing jobs and income to people in the country, are not transferring any technical skills to the people. Its real estate prices are rising in large part due to speculation that the prices will continue to rise, and a profit can be made from selling the property on.

Dubai telah memodelkan dirinya sebagai ekonomi berasaskan perkhidmatan, di mana kerajaan akan menyediakan semua perkhidmatan yang diperlukan seperti infrastruktur, komunikasi, pangsapuri kediaman sementara, taman, kedai runcit dan pelancongan untuk syarikat-syarikat dunia beroperasi dari sana. Masalah dengan jenis pembangunan ini ialah syarikat tidak semestinya perlu beroperasi dari hanya satu lokasi; mereka boleh berpindah apabila perlu, dan sebarang ketidakstabilan biasanya akan membawa kepada keadaan ini. Pembangunan sedemikian menjadikan negara bergantung kepada warga asing yang sentiasa mahu bekerja dari Dubai. Memandangkan Timur Tengah ialah rantau yang paling tidak stabil di dunia dan terdapat kemungkinan peperangan, ini boleh menyebabkan syarikat-syarikat tersebut meninggalkan Dubai pada bila-bila masa.

Dubai has modelled itself as a service based economy where the government will provide all the necessary services such as infrastructure, communications, flash apartments, parks, retail outlets and tourism for the worlds companies to operate from. The problem with this type of development is companies do not necessarily need to operate from only one location, they can move around if needed and any instability will usually lead to this. Such a development makes the nation reliant on foreigners to continually want to work from Dubai. With the Middle East being the most unstable region in the world and prospects of war this could lead to a departure of such companies at any time.

Alasan-alasan ini menunjukkan bahawa Dubai tidak lebih daripada fatamorgana di padang pasir. Pertumbuhan dan kelangsungannya bergantung pada bakat dan kepakaran entiti asing. Ia hanya dapat menawarkan perkhidmatan pakar seperti perbankan dan kewangan sebagai cara untuk menjamin masa depannya, di samping pelancongan. Oleh kerana sektor-sektor ini sangat bergantung pada muhibah dan keyakinan orang asing, Dubai terdedah kepada keruntuhan ekonomi sekiranya kuasa-kuasa ini memutuskan untuk menarik diri. Ini boleh berlaku atas pelbagai sebab. Perang serantau boleh menjadikan Dubai tempat yang tidak selamat untuk pekerja, dengan laluan perdagangan turut terputus. Harga perumahan akan jatuh dan wang yang kini mencurah-curah masuk ke dalam hartanah akan bergegas keluar dari bandar itu.

These reasons show why Dubai is nothing more than a mirage in the desert. Its growth and survival are dependent upon the talent and expertise of foreign entities. It can only offer specialist services such as banking and finance as a means to guarantee its future, along with tourism. As these sectors rely heavily on the goodwill and confidence of foreigners, Dubai is vulnerable to economic collapse if ever these powers decide to pull out. This could be caused for a variety of reasons. A regional war could render Dubai an unsafe place for workers, with trade routes also being cut off. Housing prices would collapse and money that is currently pouring into real estate would rush out of the city.

Walaupun senario ini mungkin kelihatan ekstrem, ia bukan sesuatu yang tidak mungkin berlaku, memandangkan realiti politik di Timur Tengah. Walaupun kemakmuran ini berterusan, ia datang dengan harga, iaitu pencairan nilai-nilai Islam, kerana arak dan maksiat lain dibenarkan demi menarik tenaga kerja Barat untuk menggerakkan ekonomi.

Though this may appear an extreme scenario, it is not an unlikely one given the political reality of the Middle East. Even while this prosperity continues, it comes at a cost in the dilution of Islamic values since alcohol and other vices are permitted in order to attract a western workforce to drive the economy.

Batasan bagi sesiapa yang cuba meniru Dubai ialah hanya boleh wujud satu hab pelancongan dan kewangan di rantau ini. Mengikut definisinya, tidak boleh ada dua hab di satu tempat. Contoh dua syarikat penerbangan serantau sudah cukup untuk menjelaskan perkara ini. Emirates ialah syarikat penerbangan yang beroperasi dari Dubai, manakala Etihad beroperasi dari Abu Dhabi. Emirates berjaya menjadikan dirinya satu jenama dan popular dalam kalangan mereka yang mengembara ke rantau ini. Etihad pula bergelut, kerana jumlah trafik sebenarnya tidak mencukupi untuk menjadikan dua syarikat penerbangan yang begitu dekat antara satu sama lain sama-sama popular seperti Emirates.

The limitation upon anyone trying to emulate Dubai is that there can only be one hub of tourism and finance in the region. By definition, there cannot be two hubs in one place. The example of two regional airlines is sufficient to explain this point. Emirates are an airline that runs out of Dubai, whilst Etihad runs from Abu Dhabi. Emirates have managed to establish itself as a brand and are popular with people travelling to the region. Etihad on the other hand struggles, as there simply is not enough traffic to make two airlines so close to each both as popular as Emirates.

Dalam dunia pasca-perindustrian, mempunyai sektor perkhidmatan yang besar dianggap sebagai prasyarat bagi ekonomi abad ke-21; kedua-dua Amerika Syarikat dan United Kingdom mempunyai sektor perkhidmatan yang membentuk lebih daripada 70% ekonomi mereka. Namun, Dubai serta dunia Islam tidak pernah melalui perindustrian, maka menjadi ekonomi berasaskan perkhidmatan bukanlah model yang mampan dan bercanggah sepenuhnya dengan laluan yang ditempuh dunia Barat untuk menjadi ekonomi yang berdikari, yang hari ini mempunyai asas pembuatan, tentera yang besar dan sektor pertanian yang dibiayai negara. Seperti krisis kredit, model Dubai ialah gelembung yang sedang membengkak dan menunggu masa untuk pecah.

In a post-industrial world having a large service sector is considered a prerequisite for the 21st century economy, both the US and the UK have service sectors that make-up more then 70% of the economy. However, Dubai as well as the Muslim world never went through industrialisation, thus becoming service based economies is not a sustainable model and is in complete contradiction to the path the Western world took to become independent economies, which today have a manufacturing base, large militaries and state funded agricultural sectors. Like the credit crunch the Dubai model is an inflating bubble waiting to burst.