Pada malam menjelang abad ke-21, Amerika Syarikat ialah kuasa dunia yang paling utama. Dengan runtuhnya Kesatuan Soviet sepuluh tahun sebelumnya, Amerika Syarikat hampir tidak menghadapi cabaran daripada mana-mana negara lain dan dianggap telah mencapai dominasi spektrum penuh. Tiada lagi pertikaian yang bermakna antara Marxisme dan pasaran. Nampaknya demokrasi liberal Barat sedang menjadi 'bentuk akhir pemerintahan manusia.' Keadaan ini mendorong golongan Neokonservatif yang angkuh membangunkan dasar-dasar untuk memastikan senario sedemikian berterusan pada masa hadapan yang boleh dijangka. Iklim inilah yang membawa ramai pemerhati menerima supremasi dan ketidakterkalahan Amerika Syarikat yang tiada tandingan. Namun, sedekad kemudian, keadaan ini jauh daripada kebenaran. Pemerhatian yang tajam terhadap keseimbangan kuasa global dan dasar luar Amerika Syarikat menunjukkan Amerika Syarikat yang semakin goyah.

On the eve of the 21st century the US was the world’s foremost power. With the collapse of the Soviet Union 10 years earlier the US faced very little challenge from any other nation and was considered to have achieved full spectrum dominance. There was no longer any meaningful dispute between Marxism and the market. It looked as though Western liberal democracy was becoming ‘the final form of human government.’ This led to the arrogant Neoconservatives developing policies to ensure such a scenario continued into the foreseeable future. It was this climate that led many observers to accept unrivalled US supremacy and invincibility. However a decade on, this could not be further from the truth. An astute observation of the global balance of power and US foreign policy suggests a faltering US.

Amerika perlahan-lahan sedang berdarah hingga mati akibat dua luka terbuka di Iraq dan Afghanistan yang tidak menunjukkan tanda-tanda reda. Kedua-dua peperangan ini kini telah berlangsung lebih lama daripada Perang Dunia Kedua. Tentera Amerika Syarikat, tentera yang paling maju dari segi teknologi dalam sejarah, tidak mampu mengalahkan kumpulan pejuang penentang yang tidak terlatih dengan menggunakan senjata yang dibangunkan pada tahun 1960-an. Akibatnya, Amerika Syarikat terpaksa bergantung kepada negara-negara serantau untuk mengelakkan rasa malu. Amerika Syarikat telah meminta bantuan Syria dan Iran melalui saluran belakang bagi mengekalkan kestabilan. Kestabilan di Iraq selatan dicapai melalui Iran, dan ini telah dicapai melalui dua orang ayatollah dari Iran, iaitu Ayatollah Sistani dan Abdul Aziz al-Hakim, ketua Majlis Tertinggi Revolusi Islam (SCIR). Abdul Aziz al-Hakim mempunyai 10,000 tentera di bawah arahannya dan secara agresif mendesak supaya wilayah-wilayah selatan diberikan sistem persekutuan, dengan menyeru supaya sembilan wilayah digabungkan. Pengisytiharan al-Hakim bagi autonomi Syiah yang lebih besar bertepatan dengan rancangan Amerika Syarikat untuk membubarkan Iraq. Inilah sebab utama mengapa laporan Baker-Hamilton menyeru supaya Iran dan Syria dilibatkan, kerana Iran khususnya menjadi tempat asal kesetiaan penduduk Iraq selatan.

America is slowly bleeding to death from two open wounds in Iraq and Afghanistan that show no signs of abating. Both wars have now lasted longer than World War 2. The US army, the most technologically advanced in history has been unable to defeat groups of untrained resistance fighters using weapons developed in the 1960’s. As a result the US has to rely on regional nations to avoid embarrassment. The US has enlisted Syrian and Iranian assistance via back door channels to maintain stability. It is through Iran that stability has come to the South of Iraq and this has been achieved through two Ayatollahs from Iran - Ayatollah Sistani and Abdul Aziz al-Hakim the leader of the Supreme Council for Islamic Revolution (SCIR). Abdul al-Aziz Hakim has 10,000 soldiers at his disposal and has aggressively pushed for federalism for the southern regions, calling for nine provinces to merge. Hakim’s declaration for greater Shi’ite autonomy coincides with the US plan of the dissolution of Iraq. This was the primary reason the Baker-Hamilton report called for the engagement of Iran and Syria because Iran specifically is the home for Southern Iraqi loyalty.

Iranlah yang telah mengekalkan kestabilan di Afghanistan Utara dan Barat, yang bersempadan dengan Iran, dan telah menghalang penentangan Pashtun daripada merebak ke kawasan-kawasan tersebut, yang telah membantu Amerika Syarikat.

It is Iran who has maintained stability in Northern and Western Afghanistan which borders Iran and has prevented the Pushtun resistance from expanding into such areas which has helped the US.

Tehran telah mencapainya dengan melaksanakan beberapa projek pembinaan semula, yang membolehkan NATO menumpukan usaha pada kawasan penentangan yang jauh lebih kecil. Iran merupakan faktor utama dalam penggulingan Taliban dan telah membina jalan raya, talian penghantaran kuasa, dan stesen sempadan, antara projek infrastruktur lain. Kolonel Christopher Langton, yang mengetuai Jabatan Analisis Pertahanan di Institut Antarabangsa bagi Kajian Strategik di London, berkata Iran ialah sebuah negara yang penting dalam pembinaan semula dan pembangunan Afghanistan pada masa hadapan. "Mereka berkait rapat kerana usaha menentang Taliban pada masa lalu, tetapi juga kerana pengaruh yang boleh dibawa Iran ke sana melalui penduduk Hazara [yang, seperti rakyat Iran, ialah Muslim Syiah]. Dalam sektor pembangunan, sudah ada projek yang Iran terlibat di dalamnya -- sebagai contoh, jalan dari Bandar Abbas di Teluk Parsi merentasi Afghanistan ke Asia Tengah ialah projek yang sangat, sangat penting bagi masa depan Afghanistan... Terdapat satu senarai panjang isu politik, ekonomi, dan keselamatan yang menghubungkan Afghanistan dan Iran."

Tehran has achieved this by carrying out a number of reconstruction projects which has allowed NATO to work on a much smaller area of resistance. Iran was a key factor in the overthrow of the Taliban and has built roads, power transmission lines, and border stations, among other infrastructure projects. Colonel Christopher Langton, who heads the Defense Analysis Department at the International Institute for Strategic Studies in London, said Iran is an important country in the future reconstruction and development of Afghanistan, ‘They are being closely linked by efforts against the Taliban in the past, but also because of the influence that Iran can bring there with the Hazara population [who, like Iranians, are Shi'a Muslims]. And in the development sector, there are already projects which Iran is involved in -- for instance, the road from Bandar Abbas on the Persian Gulf up through Afghanistan to Central Asia is a very, very important project for the future of Afghanistan…There is a whole list of political, economic, and security issues which connect Afghanistan and Iran.

Baru-baru ini, Richard Haass, ketua sebuah badan pemikir (think tank) paling berpengaruh di Amerika Syarikat, mengulas: "era dominasi Amerika Syarikat di Timur Tengah telah berakhir dan suatu era baharu dalam sejarah moden rantau ini telah bermula. Era ini akan dibentuk oleh pelakon-pelakon dan kuasa-kuasa baharu yang bersaing untuk mendapatkan pengaruh, dan untuk menguasainya, Washington akan terpaksa lebih bergantung kepada diplomasi berbanding kekuatan ketenteraan. Amerika Syarikat sedang menghadapi pelbagai cabaran di rantau-rantau dunia yang hanya sedekad lalu didominasinya sepenuhnya. Di Timur Tengah, selain perlu bergantung kepada bantuan proksi serantau, rantau ini beransur-ansur beralih daripada sebuah rantau unipolar, di mana Amerika Syarikat menikmati hegemoni yang tidak dipertikaikan, kepada sebuah rantau multipolar. Amerika Syarikat semakin berdepan persaingan daripada China dan Rusia untuk mendapatkan akses kepada minyak Timur Tengah. Amerika Syarikat kini semakin bersaing dengan India dan Jepun, serta Kesatuan Eropah, untuk merebut bahagian terbesar daripada 'emas hitam' rantau ini. Britain juga berjaya menggagalkan projek-projek Amerika di sebalik tabir perkongsian dan kerjasama. Graham Fuller, bekas naib pengerusi Majlis Perisikan Negara, menggambarkan kemelut Amerika ini apabila beliau menulis dalam isu The National Interest: 'pelbagai negara telah menggunakan pelbagai strategi dan taktik yang direka untuk melemahkan, mengalih arah, mengubah, merumitkan, membatasi, melambatkan atau menyekat agenda Bush melalui kematian seribu hiris.'"

This has prompted Richard Hass the head of the most powerful US think tank to comment: ‘the age of US dominance in the Middle East has ended and a new era in the modern history of the region has begun. It will be shaped by new actors and new forces competing for influence, and to master it, Washington will have to rely more on diplomacy than on military might. The US is facing numerous challenges in regions of the world which only a decade ago it completely dominated. In the Middle East apart from needing the help of regional surrogates, the Middle East is gradually shifting from being a uni-polar region in which the US enjoys uncontested hegemony to a multi-polar region. The US is facing more competition from China and Russia over access to Middle East oil. The US is now increasingly competing with India and Japan as well as the European Union for the lion's share of the regions black gold. Britain has also managed to foil American projects under the guise of partnership and co-operation. Graham Fuller former vice chairman of the National Intelligence Council described America’s predicament when he wrote in the issue of the National Interest, ‘diverse countries have deployed a multiplicity of strategies and tactics designed to weaken, divert, alter, complicate, limit delay or block the Bush agenda through death by a thousand cuts.

Britain di bawah pemerintahan Tony Blair menggagalkan usaha Amerika untuk menggulingkan Presiden Kabbah dari Sierra Leone, dan berusaha bersungguh-sungguh untuk menyelamatkan kerajaan Gaddafi daripada cengkaman golongan neokonservatif Amerika yang, selepas 9/11, mahukan perubahan rejim di Libya. Di Sudan, Amerika tidak dapat memisahkan Sudan Selatan disebabkan krisis Darfur, yang telah digunakan oleh Perancis dan Britain untuk campur tangan di Sudan. Di Afrika Selatan, Blair bersaing tanpa henti dengan Amerika untuk melindungi pengaruh British dan menjadikan negara itu tonggak kegiatan anti-kerajaan di negara-negara Afrika jiran.

Britain under Tony Blair’s tenure thwarted America’s bid to oust President Kabbah of Sierra Leone and worked diligently to rescue Gaddafi’s government from the clutches of American neoconservatives who after 9/11 wanted regime change in Libya. In Sudan the US has been unable to separate Southern Sudan due to the Darfur crisis which has been used by France and Britain to interfere in Sudan. In South Africa Blair competed tirelessly with the US to protect British influence and made the country the mainstay of anti-government activities in neighbouring African countries.

Amerika Syarikat juga berdepan prospek ditinggalkan kerana China telah mengambil alih kepimpinan dalam pembangunan Afrika dengan menyelesaikan lebih 100 perjanjian, bernilai lebih $20 bilion, untuk memastikan bekalan minyak yang stabil.

The US is also facing the prospect of being left out to dry as China has taken leadership on African development by completing over 100 deals, worth over $20 billion, to secure a stable supply of oil.

Di benua kecil India, dominasi Amerika telah terbantut apabila Britain menegaskan semula pengaruhnya ke atas India melalui kebangkitan Parti Kongres pada tahun 2004. Kekalahan Parti Bharatiya Janata (BJP) yang pro-Amerika merupakan pukulan hebat bagi kepentingan Amerika. Di Pakistan, Amerika terpaksa berkongsi kuasa dengan Britain untuk menyelamatkan populariti Jeneral Musharraf yang semakin merosot.

In the Indian Subcontinent US dominance has been stifled as Britain reasserted its influence over India through the ascendancy of the Congress Party in 2004. The defeat of the pro-American Bharatiya Janata Party (BJP) was a severe blow to American interests. In Pakistan the US was forced to share power with Britain to salvage the declining popularity of General Musharraf.

Rusia dan China sedang membangun dengan pesat tanpa mengikuti contoh demokrasi liberal Barat. Namun, Rusia-lah yang sepanjang tahun lalu memilih untuk secara terbuka menentang Barat serta Amerika Syarikat hampir pada setiap peluang, sama ada dengan menanam bendera di dasar laut di bawah lapisan ais Artik, menguji bom udara bbersaiz besar, atau mempertikaikan penempatan sistem pertahanan amaran awal Amerika Syarikat di timur Eropah. Rusia telah mula mengukuhkan semula dirinya sebagai kuasa serantau, selepas berjaya merebut kembali Kazakhstan dan Uzbekistan daripada cengkaman Amerika dan berjaya membendung pengaruh tiga revolusi di Asia Tengah. Amerika Syarikat, setelah hampir 20 tahun tidak mempunyai saingan, kini berdepan dengan prospek suram menghadapi cabaran daripada sebuah negara yang memiliki simpanan gas terbesar di dunia serta simpanan minyak yang besar.

Russia and China are rapidly developing without following the example of Western liberal democracy. However, it is Russia, which over the last year has opted to openly challenge the West as well as the US at practically every turn, whether by planting a flag on the seabed beneath the Arctic icecap, testing the massive ordnance air blast bomb or disputing the sitting of US earlywarning defence systems in eastern Europe. Russia has begun re-inventing itself as a regional power, after winning back Kazakhstan and Uzbekistan from America’s grip and managing to stop the influence of the three revolutions in central Asia. The US after nearly 20 years of having no rival is now facing the grim prospect of a challenge from a nation with the world’s largest gas reserves and substantial oil reserves.

Amerika Syarikat juga sedang kehilangan cengkamannya ke atas Amerika Latin, yang sejak zaman pengisytiharan Monroe pada tahun 1823 pada dasarnya telah dijadikannya sebagai halaman belakangnya. Amerika menghalang semua negara Eropah daripada campur tangan di benua Amerika, dan daripada mengancam kepentingan Amerika Syarikat. Oleh sebab hegemoni Amerika Syarikat, Amerika Latin kekal di luar cengkaman imperialisme Eropah.

The US is also losing its grip on Latin America which it essentially turned into its back yard since the time of the Monroe declaration in 1823. America prevented all the European states from interfering in the American continent, and from threatening the interests of the US. Due to US hegemony, Latin America remained outside the grip of the European imperialism.

Namun, dengan terpilihnya pemerintahan haluan kiri di Venezuela, Brazil, Argentina, Uruguay, Bolivia, Chile dan Nikaragua, Amerika Syarikat untuk pertama kalinya menghadapi ancaman daripada pemerintah merdeka yang mengikuti agenda tersendiri, yang terpisah daripada Washington. Negara-negara seperti Venezuela, Brazil dan Bolivia telah menasionalisasikan utiliti-utiliti utama dan telah membangunkan alternatif kepada institusi-institusi yang didominasi Amerika Syarikat, seperti Dana Kewangan Antarabangsa (IMF) dan Bank Dunia, iaitu versi mereka sendiri, Bank Selatan. Setelah hampir 200 tahun, hegemoni Amerika Syarikat kini dicabar secara terbuka oleh pemimpin-pemimpin merdeka yang popular di benua Amerika.

However, with the elections of left wing governments in Venezuela, Brazil, Argentina, Uruguay, Bolivia, Chile and Nicaragua, the US for the first time is facing the threat of independent governments who are following an independent agenda separate to Washington. Nations such as Venezuela, Brazil and Bolivia have nationalised key utilities and have developed an alternative to US dominated institutions such as the IMF and World Bank to their own version – Bank of the South. After nearly 200 years the US is finding its hegemony being openly challenged by popular independent leaders in the American continent.

Amerika Syarikat juga sedang kehilangan cengkamannya ke atas hegemoni ekonominya, yang dibangunkannya sejak hari ia memasuki Perang Dunia Kedua. Ekonomi Amerika dahulunya menjadi kuasa utama dunia, tetapi kini ia sedang ditinggalkan oleh ekonomi-ekonomi yang sedang muncul. Dari segi pertumbuhan ekonomi, ia kini berada di tangga ketiga di belakang China dan India. Masalah ini bertambah parah dengan permintaan Amerika yang berterusan terhadap lebih banyak minyak.

The US is also losing its grip on its economic hegemony which it developed from the day it entered World War 2. The American economy used to be the world’s powerhouse, but today it is being left behind by emerging economies. It stands in third place now behind China and India in economic growth. This problem is further compounded by America’s continued demand for greater oil.

Ancaman ekonomi terbesar bagi Amerika datang daripada China, dan kedua-dua negara sudah pun mempunyai hubungan yang rumit. Syarikat-syarikat Amerika berebut-rebut untuk memasuki pasaran 1.5 bilion penduduk China, dan pada masa yang sama 70% barangan China berakhir di pantai Amerika. China telah mendapat manfaat lebih daripada hubungan ini berbanding Amerika dengan mengumpul rizab dolar melebihi $1.2 trilion. Syarikat-syarikat domestik Amerika pula tidak mampu menandingi harga rendah China bagi kerja tangan yang berkualiti, dan ini telah menyebabkan defisit perdagangan Amerika membengkak hampir $1 trilion. Amerika membiayai keadaan ini dengan menerbitkan bon perbendaharaan, dan China ialah pembeli bon tersebut yang terbesar di dunia selepas Jepun, sebanyak $502 bilion, iaitu 20% daripada jumlah hutang asing Amerika. Tambahan pula, kemakmuran ekonomi yang sedang dinikmati Amerika itu sendiri meningkatkan permintaan China terhadap minyak. Hubungan antara kedua-dua negara ini bersifat saling bergantung, dan Amerika tidak mempunyai kawalan penuh terhadapnya serta tidak dapat dengan mudah mendikte syarat-syarat.

America’s biggest threat economically comes from China and already both nations have a complex relationship. US companies are eager to tap into the 1.5 billion Chinese population, whilst at the same time 70% of Chinese goods end up on US shores. China has benefited more from this relationship than the US by accumulating over $1.2 trillion in dollar reserves. Domestic US companies on the other hand are unable to match Chinese low prices for quality workmanship and this has led the US trade deficit to balloon to nearly $1 trillion. The US funds this by issuing treasury bonds, of which China is the world’s largest purchaser after Japan at $502 billion, 20% of total US foreign debt. Added to this is that the very economic boom America is benefiting from is increasing demand for oil by China. The relationship between the two is interdependent which the US does not have full control over and cannot easily dictate terms.

Kegagalan perang di Iraq dan Afghanistan telah sangat menjejaskan kehebatan Amerika Syarikat di seluruh dunia.

The debacle of the Iraq and Afghanistan wars has severely dented US prowess around the world.

Amerika Syarikat, yang tidak lagi kelihatan tidak terkalahkan, telah terdedah sebagai semakin bergantung kepada pihak lain dan sedang tenggelam dalam lautan kesengsaraan di dalam negerinya sendiri. Statistik FBI yang disorot pada tahun 2005 menunjukkan bahawa satu jenayah dilakukan setiap 22 saat di Amerika Syarikat, dengan satu pembunuhan dilakukan setiap 31 minit, satu rogol setiap 5 minit, dan satu rompakan setiap minit.

The US rather than being invincible has been exposed as being ever more reliant upon others and is drowning in a sea of misery domestically. FBI statistics highlighted in 2005 show that a crime was committed every 22 seconds in the US, with a murder committed every 31 minutes, a rape every 5 minutes and a robbery every minute.

Amerika Syarikat jauh daripada tidak terkalahkan; ia mendapati hari-hari empayarnya semakin pantas terhakis.

The US is far from invincible; it is finding its days of empire are fast eroding.