Dahsyatnya kekejaman dan genosid semasa Perang Dunia Kedua menjadi punca lahirnya kesepakatan yang pantas bahawa sebuah organisasi baharu mesti berusaha mencegah tragedi serupa pada masa hadapan. Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu ditubuhkan pada tahun 1945, terutamanya untuk mencapai matlamat yang mulia, iaitu "menyelamatkan generasi-generasi yang akan datang daripada bencana peperangan." Sejak itu, lebih daripada 250 konflik telah berlaku di seluruh dunia. Jelas sekali bahawa PBB telah gagal dalam tujuan yang menjadi alasan penubuhannya.

It was the horror of the atrocities and genocide during World War 2 that led to a ready consensus that a new organisation must work to prevent any similar tragedies in the future. The United Nations was founded in 1945 primarily to achieve the lofty aim of having to ‘save succeeding generations from the scourge of war.’ Since then there have been more than 250 conflicts worldwide. It is blatantly clear that the UN has been unsuccessful for the purpose it was created for.

Barat, serta ramai pembuat dasar dari dunia ketiga, menganggap PBB sebagai institusi yang tidak berat sebelah dan diwakili di peringkat antarabangsa, dengan hampir 200 negara anggota, yang menjulang obor nilai-nilai internasionalisme, tindakan multilateral, demokrasi, pluralisme, sekularisme, kompromi, hak asasi manusia dan kebebasan. Ini jauh daripada kebenaran.

The West as well as many policymakers from the third world consider the UN a non-biased, internationally represented institution boasting nearly 200 member states, who uphold the beacon for the values of internationalism, multilateral action, democracy, pluralism, secularism, compromise, human rights and freedom. This could not be further from the truth.

PBB pada hakikatnya ialah alat eksploitasi, dan jelas sekali daripada struktur organisasi itu sendiri bahawa ia mengesahkan penyalahgunaan secara menyeluruh oleh kuasa penjajah dan ahli tetap Majlis Keselamatan.

The UN in reality is a tool of exploitation where it is manifestly apparent from the inherent structure of the organisation that it legitimises wholesale abuse by the colonialist and permanent members of the Security Council.

Pada tahun 1994 PBB gagal mencegah genosid di Rwanda, yang mengakibatkan pembunuhan hampir satu juta orang, kerana anggota Majlis Keselamatan enggan meluluskan sebarang tindakan ketenteraan. Perancis (anggota tetap Majlis Keselamatan) menyokong rejim Hutu menentang pemberontak Tutsi, dalam perang saudara etnik ini yang berakar umbi sejak zaman penjajahan. Di tengah-tengah krisis itu, pasukan pengaman PBB diarahkan supaya hanya menumpukan perhatian kepada pemindahan warganegara asing dari Rwanda, dan bukannya melindungi orang Tutsi. Perubahan ini menyebabkan tentera pengaman Belgium meninggalkan sebuah sekolah teknik yang dipenuhi 2,000 pelarian, sementara militan Hutu menunggu di luar. Selepas tentera Belgium pergi, militan-militan itu memasuki sekolah tersebut dan membunuh mereka yang berada di dalamnya, termasuk ratusan kanak-kanak. Hanya empat hari kemudian, Majlis Keselamatan mengundi untuk mengurangkan kekuatannya kepada hanya 260 orang anggota.

In 1994 the UN failed to prevent genocide in Rwanda, which resulted in the killing of nearly a million people, due to the refusal of Security Council members to approve any military action. The French (a permanent member of the Security Council) supported the Hutu regime against the Tutsi rebels, in this ethnic civil war that dates back to the colonial era. In the midst of the crisis, UN peace keeping troops were instructed to focus on only evacuating foreign nationals from Rwanda, rather then protecting the Tutsis. This change led Belgian peacekeepers to abandon a technical school filled with 2,000 refugees, while Hutu militants waited outside. After the Belgians left, the militants entered the school and massacred those inside, including hundreds of children. Just four days later, the Security Council voted to reduce its force to only 260 men.

Satu senario yang serupa berlaku setahun kemudian dalam apa yang kemudiannya dikenali sebagai genosid Srebrenica. Walaupun kedua-dua Britain dan Amerika Syarikat mahukan perpecahan rantau itu, Amerika Syarikat mahukan NATO menjadi pasukan keselamatan de facto. PBB menetapkan Srebrenica sebagai 'tempat perlindungan selamat' bagi para pelarian dan menugaskan 600 anggota pasukan pengaman Belanda untuk melindunginya, yang kemudiannya menyerahkan kem itu kepada pasukan Serb, yang seterusnya membunuh beramai-ramai mereka.

A similar scenario occurred just a year later in what has come to be known as the Srebrenica genocide. Although both Britain and the US wanted the break-up of the region, the US wanted NATO to be the de-facto security force. The UN designated Srebrenica a ‘safe haven’ for refugees assigning 600 Dutch peacekeepers to protect it, who handed over the camp to Serb forces, who then massacred them.

Pada sekali lagi, Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu gagal campur tangan semasa Perang Congo Kedua di Republik Demokratik Congo. Satu pasukan pengaman Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu telah ditubuhkan pada Februari 2000, melalui Resolusi 1291 Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, bagi memantau proses damai. Namun, kegagalan pasukan pengaman itu untuk campur tangan semasa perang saudara telah meragut nyawa hampir lima juta orang.

The United Nations again failed to intervene during the second Congo war in the Democratic republic of Congo. A UN peacekeeping force was established in February 2000, by Resolution 1291 of the United Nations Security Council in order to monitor the peace process. However, failure by the peace keeping force to intervene during the civil war claimed the lives of nearly five million people.

Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu telah mencipta masalah konflik Israel-Palestin, dan terus gagal melaksanakan peruntukan Resolusi Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu dengan menggunakan undang-undang antarabangsa secara terpilih. Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu terbukti tidak berkesan dan dikendalikan oleh golongan imperialis apabila ia pada dasarnya diketepikan semasa saat-saat menjelang perang Iraq kedua. Amerika Syarikat tidak menyembunyikan fakta ini. John Bolton, Duta Amerika Syarikat ke PBB yang bertugas sementara, membuat beberapa kenyataan yang mengkritik PBB, dengan mengatakan pada tahun 2004, 'Tidak wujud sesuatu yang dinamakan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu. Yang ada hanyalah masyarakat antarabangsa, yang hanya boleh dipimpin oleh satu-satunya kuasa besar yang tinggal, iaitu Amerika Syarikat.

The United Nations created the problem of the Israeli-Palestinian conflict, and has continued in its failure to implement provisions of United Nations Security Council Resolutions by selectively applying international law. The United Nations was exposed as being ineffective and run by imperialists when it was essentially thrown aside in the run up to the second Iraq war. The US didn’t hide this fact. John Bolton, acting US Ambassador to the UN, made several statements critical of the UN saying in 2004, ‘There is no such thing as the United Nations. There is only the international community, which can only be led by the only remaining superpower, which is the United States.

Sebenarnya PBB ialah sebuah organisasi antarabangsa yang telah digunakan oleh lima anggota tetap Majlis Keselamatan (Amerika Syarikat, Rusia, Britain, Perancis dan China) sebagai lanjutan dasar luar mereka sendiri.

In reality the UN is an international organisation that the five permanent Security Council members (US, Russia, Britain, France and China) have used as an extension of their own foreign policies.

Masalahnya sebenarnya terletak pada konsep undang-undang antarabangsa, yang sebenarnya tidak wujud. Yang benar-benar wujud hanyalah norma dan adat antarabangsa, bukan undang-undang antarabangsa. Agar undang-undang antarabangsa wujud, penguatkuasaan mestilah boleh dilaksanakan pada peringkat global, peringkat supranasional. Oleh kerana perkara itu tidak wujud, kita harus menjangkakan bahawa negara-negara bangsa akan mengingkari peraturan agensi-agensi antarabangsa apabila ia menguntungkan mereka – neorealisme (lihat Waltz. K. 1979. ‘A Theory of International Politics’).

The problem actually lies in the concept of international law, which in reality does not exist. There can only really be international norms and customs not international law. For international law to exist enforcement must be possible at a global, supranational level. As this does not exist we must expect nation-states to flout the regulations of the international agencies when it suits them – neorealism (cf. Waltz. K. 1979. ‘A Theory of International Politics’).