24. Adakah Konflik Iran-AS Itu Nyata? - Mitos Geopolitik | Quran Course

24. Adakah Konflik Iran-AS Itu Nyata? - Mitos Geopolitik | Quran Course

0% read · 3 min left

Mitos Geopolitik Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

24. Adakah Konflik Iran-AS Itu Nyata?

24.Is the Iran-US Conflict Real?

by Adnan Khan3 min readViewed 217 times

Teluk Parsi dengan rizab tenaganya yang sangat besar serta kedudukan strategiknya, dan juga sebagai sumber minyak mentah tunggal terbesar di dunia, telah menjadi pusat konflik selama lebih daripada 100 tahun oleh pelbagai kuasa, dengan kuasa paling berpengaruh di rantau ini ialah Iran. Oleh itu, sesiapa yang mempunyai Iran di pihaknya akan menguasai seluruh rantau tersebut, kerana Iran ialah kunci kepada rantau ini.

The Persian Gulf with its immense energy reserves and strategic location as well as being the world’s largest single source of crude oil, has been the centre of conflict for over 100 years by various powers with the most powerful force in the region being Iran. Hence whoever has Iran on their side will have control over the entire region since Iran is the key to the region.

Sejak pencerobohan Amerika Syarikat ke atas Iraq, Iran telah menjadi sasaran serangan kritikan yang bertubi-tubi daripada pegawai-pegawai Amerika Syarikat dan malah diancam dengan peperangan oleh George W. Bush. Sejak ucapan "paksi kejahatan" Bush dalam ucapan Keadaan Negara pada tahun 2002, Bush telah enggan untuk berunding dengan Iran. Iran terus dituduh membekalkan senjata kepada pemberontakan di Iraq, menyokong Hizbollah dan membangunkan senjata nuklear. Penghantaran sebuah kapal induk tambahan ke Teluk Parsi, kesemuanya telah meningkatkan spekulasi bahawa Amerika Syarikat mungkin melancarkan serangan terhadap Iran. Semua ini secara zahirnya menunjukkan bahawa Amerika Syarikat dan Iran bertentangan secara mutlak antara satu sama lain, mempunyai kepentingan yang sangat berbeza, dan akibatnya Iran mewakili ancaman langsung kepada Amerika Syarikat di rantau ini, justeru ia perlu dilucutkan senjata, terutamanya senjata nuklearnya, dan dilucutkan identiti Islamnya serta dicurahkan dengan demokrasi dan kebebasan.

Walaupun dicemuh secara terbuka oleh pentadbiran Bush, golongan reformis dalam kerajaan Iran terus mempromosikan kepentingan Amerika Syarikat di Iran, serta di negara jiran Afghanistan dan Iraq. Di Iraq, Tehran terus memberikan sokongan kepada ketua SCIRI, Ayatollah Hakim, dan Briged Badr, yang telah menjadi tunjang rancangan Amerika Syarikat di Iraq Selatan. Di Afghanistan, Iran menjalankan program pembinaan semula dan latihan yang meluas di Kabul, Herat dan Kandahar. Setakat ini, Iran telah berjaya menghalang penentangan Pushtun daripada merebak ke Afghanistan Utara. Laporan Baker-Hamilton mengesahkan penglibatan sedemikian: '…Amerika Syarikat hendaklah terlibat secara langsung dengan Iran dan Syria bagi cuba memperoleh komitmen mereka terhadap dasar yang membina berkenaan Iraq dan isu-isu serantau yang lain. Dalam melibatkan Syria dan Iran, Amerika Syarikat hendaklah mempertimbangkan insentif, serta disinsentif; dalam usaha mendapatkan hasil yang membina…Melibatkan Iran adalah bermasalah, terutamanya memandangkan keadaan hubungan Amerika Syarikat-Iran. Namun Amerika Syarikat dan Iran pernah bekerjasama di Afghanistan, dan kedua-dua pihak hendaklah meneliti sama ada model ini boleh diulang dalam kes Iraq.' Sebaliknya, Amerika Syarikat telah cuba membuat hujah yang meyakinkan tentang ancaman yang ditimbulkan oleh keupayaan nuklear Iran, dan terus mendesak untuk mengenakan sekatan kerana aspirasi nuklear negara itu bercanggah dengan norma antarabangsa. Israel ialah satu-satunya negara yang terus menyebarkan pandangan bahawa bom nuklear Iran hanya beberapa bulan lagi. Sylvan Shalom, Menteri Luar Israel, memberitahu satu mesyuarat pemimpin Yahudi di New York: 'Menurut pegawai keselamatan dan perisikan kami, mereka sangat, sangat hampir. Mungkin hanya enam bulan lagi sebelum mereka memiliki pengetahuan penuh itu.' Pada tahun 2005, dalam mesyuarat Agensi Tenaga Atom Antarabangsa (IAEA) di Vienna, pemimpin tertinggi Iran, Ayatollah Khameni, mengeluarkan fatwa yang mengharamkan penyimpanan, pengeluaran dan penggunaan senjata nuklear.

Despite being publicly derided by the Bush administration, such reformists in the Iranian government continue to promote US interests in Iran, and neighbouring Afghanistan and Iraq. In Iraq, Tehran continues to extend support to the leader of SCIRI, Ayatollah Hakim and the Badr Brigade who have become the lynchpin of US plans for Southern Iraq. In Afghanistan, Iran runs extensive reconstruction and training programs in Kabul, Herat and Kandahar. Thus far, Iran has successfully prevented the Pushtun resistance from spreading to Northern Afghanistan. The BakerHamilton report confirmed such engagement: ‘…the United States should engage directly with Iran and Syria in order to try to obtain their commitment to constructive policies toward Iraq and other regional issues. In engaging Syria and Iran, the United States should consider incentives, as well as disincentives; in seeking constructive results…Engaging Iran is problematic, especially given the state of the US-Iranian relationship. Yet the United States and Iran cooperated in Afghanistan, and both sides should explore whether this model can be replicated in the case of Iraq.’ On the other hand the US has attempted to make a compelling case about the threat posed by Iran’s nuclear capability, and continues to push for sanctions as the country’s nuclear aspirations contravene international norms. Israel is the only country that continues to propagate the view that Iran’s nuclear bomb is months away. Sylvan Shalom, Israel’s Foreign Minister told a meeting of Jewish leaders in New York: ‘According to our people, security and intelligence, they are very, very close. It may be only six months before they will have that full knowledge.’ In 2005, at the meeting of the International Atomic Energy Agency (IAEA) in Vienna, Iran’s supreme leader, Ayatollah Khameni, issued a fatwa, which forbade the stockpiling, production, and use of nuclear weapons.

Objektif revolusi itu adalah untuk menjatuhkan Shah yang, menjelang 1979, telah menjauhkan diri daripada pengaruh Amerika Syarikat. Penggantinya dengan alternatif yang dipercayai oleh rakyat Iran merupakan keutamaan strategik utama Amerika Syarikat. Pertemuan antara Ayatollah Khomeini dan pihak Amerika Syarikat untuk menyusun "revolusi" itu telah disahkan oleh bekas pemimpin Sudan, Sadeq Al-Mehdi, yang menjadi orang tengah antara Amerika Syarikat dan Khomeini, serta bekas Peguam Negara, Ramsey Clark, yang mengadakan rundingan secara langsung dengan Khomeini pada 1979. Revolusi tersebut membawa golongan "konservatif" yang dipimpin oleh Khomeini mengambil alih kawalan berkesan ke atas tentera, kehakiman, perisikan dan jentera keselamatan. Walaupun dengan segala retorik anti-Amerika Syarikat daripada Iran, negara itu tidak pernah berhenti membekalkan minyak kepada Amerika Syarikat dan tidak pernah menamatkan sebarang perjanjian dengan mereka. Dengan golongan garis keras memegang jawatan penting sedemikian, Amerika Syarikat tidak dapat membalikkan sepenuhnya revolusi Islam di Iran. Golongan garis keras yang sama inilah yang sedang membangunkan senjata nuklear dan membeli persenjataan canggih bagi mengukuhkan kedudukan mereka, sementara Amerika Syarikat berusaha untuk menamatkannya.

The revolution’s objectives were to overthrow the Shah who had by 1979 moved away from US influence. His replacement by a credible alternative in the eyes of the people of Iran was a key US strategic priority. The meetings between Ayatollah Khomeini and the US to organise the ‘revolution,’ have been confirmed by the then Sudanese leader Sadeq Al-Mehdi, who was the mediator between the US and Khomeini, as well as the former Attorney General, Ramsey Clark who held direct talks with Khomeini in 1979. The revolution led to the ‘conservatives’ led by Khomeini taking effective control of the military, judiciary, intelligence and security apparatus. For all the anti-US rhetoric from Iran it never stopped supplying the US with oil and never ended any agreements with them. With the hardliners in such key positions the US has been unable to completely reverse the Islamic revolution in Iran. It is the same hardliners who are working on developing nuclear weapons and purchasing sophisticated weaponry in order to strengthen their position whilst the US is attempting to end this.

Di tengah-tengah isu ini terdapat perselisihan antara golongan realis dan golongan neokonservatif mengenai pendekatan terbaik terhadap Iran. Perbalahan ini meresap ke dalam semua bahagian kerajaan Amerika Syarikat dan memecahkan institusi seperti Jabatan Negara, Pentagon dan CIA. Perselisihan mengenai Iran memuncak pada Julai 2004 dengan penerbitan laporan bertajuk 'Iran: Time for a New Approach' yang disediakan oleh Majlis Hubungan Luar Negeri (CFR) di bawah arahan Dr. Zbigniew Brzezinski, Penasihat Keselamatan Negara kepada Presiden Jimmy Carter. Laporan itu berhujah bahawa Iran belum masak untuk perubahan rejim seperti yang dianjurkan oleh golongan neokonservatif. Laporan itu menyatakan: 'Walaupun terdapat pergolakan politik yang ketara dan ketidakpuasan rakyat, Iran tidak berada di ambang revolusi lain. Kuasa-kuasa yang komited untuk mengekalkan sistem Iran yang sedia ada kekal teguh memegang kawalan.' Laporan itu juga menekankan bahawa 'perjanjian besar' untuk menyelesaikan semua konflik tertunggak antara Washington dan Tehran adalah tidak realistik, dan bahawa rundingan sebaliknya harus memberi tumpuan kepada mencapai 'kemajuan secara berperingkat' dalam pelbagai isu utama, termasuk kestabilan wilayah dan cita-cita nuklear Iran.

At the heart of the issue was the dispute between the realists and the neoconservatives regarding the best approach towards Iran. The row permeated all sections of the US government and divided institutions like the State Department, the Pentagon and the CIA. The disagreements over Iran came to ahead in July 2004 with the publication of the report entitled ‘Iran: Time for a New Approach’ which was prepared by the Council on Foreign Relations (CFR) under the direction of Dr. Zbigniew Brzezinski, President Jimmy Carter’s National Security Adviser. The report argued that Iran was not ripe for regime change as advocated by the neoconservatives. The report stated: ‘Despite considerable political flux and popular dissatisfaction. Iran is not on the verge of another revolution. Those forces that are committed to preserving Iran's current system remain firmly in control.’ The report also stressed, that a ‘grand bargain’ to settle all outstanding conflicts between Washington and Tehran is unrealistic and that talks should focus instead on making ‘incremental progress’ on a variety of key issues, including regional stability and Iran’s nuclear ambitions.

Cadangan-cadangan laporan itu serta-merta ditolak oleh golongan neokonservatif yang rapat dengan Naib Presiden Dick Cheney dan ketika itu Setiausaha Pertahanan Donald Rumsfeld. Neokonservatif tegar Micheal Ledeen, yang menganggap Tehran sebagai ibu kota global "penguasa keganasan" Islamis, menulis dalam National Review Online bahawa cadangan CFR itu "memalukan" dan merupakan "pendamaian". Namun, dalam penggal kedua pentadbiran Bush dan dengan kegagalan di Iraq, pengaruh golongan Neokon merosot dengan ketara. Sebahagian neokonservatif seperti Paul Wolfowitz dan John Bolton disingkirkan daripada peranan membuat dasar luar dan diberi peranan pelaksanaan dasar di Bank Dunia dan PBB, manakala yang lain seperti Douglas Feith terpaksa meletakkan jawatan. Kepergian golongan neokonservatif membuka jalan kepada realisme dan kuasa lembut dalam pentadbiran Bush. Sebahagian besarnya, keseimbangan pengaruh antara Jabatan Negara AS dan Pentagon dalam urusan dasar luar telah dipulihkan. Kerjasama dengan negara-negara lain untuk menyelesaikan krisis politik di Sudan, Lubnan, Korea Utara dan Iran mengingatkan kepada multilateralisme yang digunakan oleh pentadbiran AS terdahulu.

The recommendations of the report were instantly dismissed by the neoconservatives who were closely associated with Vice President Dick Cheney and the then defence secretary Donald Rumsfeld. Arch neoconservative Micheal Ledeen, who considers Tehran the global capital of Islamist ‘terror masters,’ wrote in National Review Online that the CFR recommendations were ‘humiliating’ and constituted ‘appeasement.’ However, in Bush’s second term of office and with the debacle of Iraq, the Neocons influence declined considerably. Some of the neoconservatives like Paul Wolfowitz and John Bolton were ushered out of foreign policy making roles and given policy implementation roles at the World Bank and the UN, while others like Douglas Feith were forced to leave. The departure of the neoconservatives gave way to realism and soft power in the Bush administration. To a large extent parity was restored between the influence of the US State Department and Pentagon over foreign policy matters. Collaboration with other nations to solve the political crisis in Sudan, Lebanon, North Korean, and Iran is reminiscent of multilateralism employed by previous US administrations.