Selama berdekad-dekad, bantuan asing telah dilihat sebagai jalan pintas untuk pembangunan ekonomi. Sejak Perang Dunia Kedua, lebih daripada $2.3 trilion telah dialirkan dari dunia Barat ke dalam projek-projek yang bertujuan membantu dunia ketiga dalam usahanya untuk keluar daripada kemiskinan. Persoalannya sebenarnya ialah apakah motif negara-negara maju apabila mereka memberikan bantuan.

For decades foreign aid has been seen as a fast track to economic development. Since World War 2 over $2.3 trillion has flowed out of the Western world into projects that would aid the third world in its endeavour to move out of poverty. The question is really one of what motives the developed world has when it gives aid?

Bantuan jarang diberikan semata-mata atas dasar altruisme. Ia sering diberikan sebagai cara untuk menyokong sekutu dalam politik antarabangsa dan dengan tujuan mempengaruhi proses politik di negara penerima. Pertimbangan sama ada perbuatan itu buruk atau tidak bergantung pada sama ada seseorang bersetuju dengan agenda yang dikejar oleh negara penderma dalam sesuatu kes tertentu. Semasa konflik antara Komunisme dan Kapitalisme pada abad kedua puluh, para pendukung kedua-dua ideologi itu, Kesatuan Soviet dan Amerika Syarikat, masing-masing menggunakan bantuan untuk mempengaruhi politik dalaman negara lain, dan untuk menyokong sekutu mereka yang lebih lemah. Amerika Syarikat membangunkan Rancangan Marshall untuk menarik negara-negara Eropah ke arah Kapitalisme dan menjauhkan mereka daripada Komunisme. Bantuan kepada negara-negara kurang membangun sentiasa lebih menguntungkan penderma berbanding penerima. Motif khusus termasuk sokongan pertahanan, pengembangan pasaran, pelaburan asing, usaha dakwah misionari dan pengembangan budaya. Dalam beberapa dekad kebelakangan ini, bantuan oleh organisasi seperti Dana Kewangan Antarabangsa dan Bank Dunia telah didedahkan sebagai terutamanya alat yang digunakan untuk membuka kawasan baharu kepada kapitalis global, dan hanya secara sekunder, jika ada sekalipun, mengambil berat tentang kesejahteraan rakyat di negara penerima.

Aid is seldom given from motives of pure altruism. It is often given as a means of supporting an ally in international politics and with the intention of influencing the political process in the receiving nation. The consideration of such, being bad or not, has depended on whether one agrees with the agenda being pursued by the donor nation in a particular case. During the conflict between Communism and Capitalism in the twentieth century, the champions of those ideologies, the Soviet Union and the United States, each used aid to influence the internal politics of other nations, and to support their weaker allies. The US developed the Marshall Plan in order to pull European nations toward Capitalism and away from Communism. Aid to underdeveloped countries has always been in the interest of the donor than the recipient. Specific motives have included defence support, market expansion, foreign investment, missionary enterprise and cultural extension. In recent decades, aid by organisations such as the International Monetary Fund and the World Bank has been exposed as being primarily a tool used to open new areas up to global capitalists, and being only secondarily, if at all, concerned with the wellbeing of the people in the recipient countries.

Profesor William Easterly, seorang profesor ekonomi arus perdana yang terkenal dalam isu pembangunan dan bantuan, telah mengkritik bantuan asing kerana tidak mencapai banyak perkara, walaupun dengan janji-janji besar. Beliau berkata: ‘Satu tragedi bagi golongan miskin dunia ialah [bahawa] Barat telah membelanjakan $2.3 trilion untuk bantuan asing sepanjang lima dekad yang lalu dan masih belum berjaya menyalurkan ubat berharga dua belas sen kepada kanak-kanak untuk mencegah separuh daripada semua kematian akibat malaria. Barat telah membelanjakan $2.3 trilion dan masih belum berjaya menyalurkan kelambu berharga empat dolar kepada keluarga miskin. Barat telah membelanjakan $2.3 trilion dan masih belum berjaya menyalurkan tiga dolar kepada setiap ibu baharu untuk mencegah lima juta kematian kanak-kanak… Amat menyayatkan hati bahawa masyarakat global telah membangunkan cara yang sangat cekap untuk menyediakan hiburan kepada orang dewasa dan kanak-kanak yang kaya, namun tidak mampu menyalurkan ubat berharga dua belas sen kepada kanak-kanak miskin yang sedang nazak.’

Professor William Easterly, a noted mainstream economics professor on development and aid issues has criticized foreign aid for not having achieved much, despite grand promises. He says: ‘A tragedy of the world’s poor has been [that] the West spent $2.3 trillion on foreign aid over the last five decades and still had not managed to get twelve-cent medicines to children to prevent half of all malaria deaths. The West spent $2.3 trillion and still had not managed to get four-dollar bed nets to poor families. The West spent $2.3 trillion and still had not managed to get three dollars to each new mother to prevent five million child deaths…It is heart-breaking that global society has evolved a highly efficient way to get entertainment to rich adults and children, while it can’t get twelve-cent medicine to dying poor children.

Keberkesanan bantuan asing telah lama dipersoalkan kerana dalam semua keadaan ia datang dengan syarat-syarat tersirat. Negara-negara penderma serta Amerika Syarikat telah menggunakan bantuan untuk mencapai matlamat geopolitik mereka. Sebagai contoh:

The effectiveness of foreign aid has long been questioned since in all cases it has come with strings attached. Donor countries as well as the US have used aid to meet their geopolitical aims. For example:

a. Amerika Syarikat telah menyalurkan bantuan ke wilayah-wilayah yang menimbulkan kebimbangan berkaitan keselamatan negaranya, contohnya Timur Tengah, dan pada zaman Perang Dingin khususnya, Amerika Tengah dan Caribbean.

a. The US has directed aid to regions where it has concerns related to its national security, e.g. Middle East, and in Cold War times in particular, Central America and the Caribbean.