Selama tiga dekad yang lalu, Kapitalisme telah mendominasi landskap pembangunan antarabangsa. Ia telah memonopoli sepenuhnya pembangunan ekonomi dan memaksakan formulanya ke atas dunia. Negara-negara harimau Asia, iaitu China, Korea Selatan, Taiwan, Singapura dan Hong Kong, sering ditunjukkan sebagai negara yang berjaya kerana menerima pakai liberalisme dan maju. Dana Monetari Antarabangsa (IMF) bersama Bank Dunia mengisytiharkan bahawa perindustrian dan penyebaran idea ekonomi liberal akan mengubah ekonomi dan masyarakat tradisional. Pengaruh-pengaruh ini, menurut mereka, akan meletakkan negara-negara miskin di landasan pembangunan yang serupa dengan yang pernah dialami oleh negara-negara perindustrian Barat semasa Revolusi Perindustrian.

The last three decades have seen Capitalism dominate the international development scene. It has completely monopolised economic development and enforced its formula upon the world. The Asian tiger economies of China, South Korea, Taiwan, Singapore and Hong Kong are shown regularly as successful nations who adopted liberalism and progressed. The IMF alongside the World Bank proclaimed industrialisation and the diffusion of liberal economic ideas would transform traditional economies and societies. These influences would place poor countries on a path of development similar to that experienced by Western industrialised nations during the Industrial Revolution.

Hari ini kemiskinan ialah keadaan bagi majoriti penduduk dunia. Tiga bilion orang di dunia hidup dengan kurang daripada dua dolar sehari; sebanyak 1.3 bilion orang lagi hidup dengan kurang daripada satu dolar sehari.

Today poverty is the state for the majority of the world’s people. Three billion people in the world live on fewer than two dollars a day; another 1.3 billion people live on less than one dollar a day.

1.3 bilion orang tidak mempunyai akses kepada air bersih; tiga bilion tidak mempunyai akses kepada sanitasi dan dua bilion tidak mempunyai akses kepada elektrik. Liberalisme sebenarnya menjadi punca jurang kekayaan di dunia dan kemiskinan yang dihadapi sebahagian besar penduduk dunia. Liberalisme telah menyebabkan dunia Barat menyerap kekayaan daripada bahagian dunia yang lain. Liberalisme sama sekali tidak membantu mengurangkan kemiskinan, malah ia menyumbang kepadanya, dan oleh itu sebarang kesinambungan dasar ekonomi liberal di dunia ketiga akan menyebabkan golongan miskin semakin miskin.

1.3 billion have no access to clean water; three billion have no access to sanitation and two billion have no access to electricity. Liberalism has actually been the cause of the wealth disparities in the world and the poverty the majority of the world’s people face. Liberalism has resulted in the Western world feeding off the remainder of the world. Liberalism has in no way helped alleviate poverty, it actually contributed to it, and hence any continuation of liberal economic policies in the third world will result in the poor getting even poorer.

Liberalisme juga telah mencipta jurang kekayaan yang besar di Barat, dan ini dapat dilihat dengan hanya meneliti Amerika Syarikat dan United Kingdom. United Kingdom, sebagai contoh, menjana kekayaan (KDNK) sebanyak £2.2 trilion pada tahun 2005, iaitu peningkatan berbanding tahun sebelumnya. Bagi ahli ekonomi liberal, ini bermakna orang ramai mempunyai lebih kekayaan, mempunyai lebih untuk dibelanjakan, dan oleh itu mereka pastilah gembira. Namun, jika kita melihat berapa banyak daripada 60

Liberalism has even created huge wealth disparities in the West and this can be seen by looking at just the US and the UK. The UK for example generated wealth (GDP) of £2.2 trillion in 2005, this was an increase from the previous year which for liberal economists means people have more wealth, have more to spend thus they must be happy. However, if we look at how much the 60

juta penduduk Britain menerima sebahagian daripada kekayaan yang dijana ini. Statistik 2005 daripada HM Revenue and Customs menunjukkan bahawa 10% terkaya memiliki lebih daripada 50% kekayaan negara, dan 40% penduduk Britain hanya berkongsi 5% daripada kekayaan ini. Keadaan ini menyebabkan majoriti penduduk terpaksa berhutang untuk membiayai gaya hidup mereka, dan inilah sebabnya hutang pengguna di UK melebihi £1.3 trillion, lebih besar daripada ekonomi sebenar. Keadaan di Amerika Syarikat adalah lebih teruk; Amerika Syarikat mungkin menjana $13 trillion setahun dalam bentuk kekayaan, tetapi hutang negaranya ialah $8.5 trillion. Ini bermakna rakyat Amerika Syarikat membiayai gaya hidup mereka dengan wang yang dipinjam, dan bukannya dengan $13 trillion yang dijana oleh ekonomi. Dalam sebuah laporan Harvard pada 2005, dikira bahawa 10% penduduk memiliki 71% kekayaan, dan 1% teratas menguasai 40%. Sebaliknya, 40% terbawah hanya memiliki kurang daripada 1% kekayaan negara.

million population of the UK received of this generated wealth, 2005 statistics from HM Revenue and Customs show that the richest 10% have more then 50% of the nation’s wealth and that 40% of the British population shared in only 5% of this wealth. This has resulted in the majority of the population resorting to borrowing to fund their lifestyles and this is why UK consumer debt is more than £1.3 trillion, more than the actual economy. The US situation is even worse; the US may generate $13 trillion a year in wealth but national debt is $8.5 trillion. This means US citizens are funding their lifestyles by borrowed money rather than the $13 trillion the economy generated. In a 2005 Harvard report it was calculated that 10% of the population owned 71% of the wealth, and the top 1% controlled 40%. On the other hand, the bottom 40% owned less than 1% of the nation's wealth.

Oleh itu, liberalisme telah mewujudkan jurang kekayaan yang sangat besar walaupun di negara-negara maju yang telah hidup di bawah pasaran bebas selama lebih satu abad.

Hence liberalism has created an enormous wealth disparity even in the developed world who have lived under free markets for over a century.

Negara-negara Barat sendiri membangun diri mereka dengan dasar-dasar yang sama sekali bertentangan dengan apa yang mereka anjurkan hari ini. Dalam karya perintisnya, Kicking Away the Ladder (2003), Profesor Ha Joon Chang dari Universiti Cambridge mendokumentasikan pembangunan setiap negara perindustrian, dan menunjukkan bahawa dasar-dasar proteksionis merupakan sebahagian asas dalam strategi pembangunan hampir dalam setiap kes. Proses pembangunan yang terhasil daripada kisah ini bukanlah memaksimumkan kelebihan perbandingan, sebaliknya mengalihkan kelebihan perbandingan kepada barangan bernilai tinggi melalui distorsi pasaran yang dirancang. Dalam kes United Kingdom dan Amerika Syarikat, distorsi pasaran tersebut pada asalnya berbentuk penjajahan dan perhambaan. Tetapi distorsi pasaran masih berterusan di Amerika Syarikat hari ini dalam bentuk subsidi pertanian dan keluli, apatah lagi perbelanjaan kerajaan yang besar terhadap bioteknologi dan pertahanan, yang sebahagian besarnya berfungsi sebagai subsidi bagi sektor-sektor tersebut.

The Western world themselves developed with policies completely opposite to what they are propagating today. In his groundbreaking work, Kicking Away the Ladder (2003), Professor Ha Joon Chang of Cambridge University documented the development of every industrialised country, showing that protectionist policies were a fundamental part of development strategy in almost every case. The process of development that emerges from this story is not maximizing comparative advantage but rather shifting comparative advantage to high value goods through calculated market distortions. In the case of the UK and the United States, those market distortions originally came in the form of colonialism and slavery. But market distortions continue in the US today in the form of agriculture and steel subsidies, not to mention the tremendous government spending on biotechnology and defence, which largely serves as a subsidy for those sectors.

Oleh itu, liberalisme ialah halangan kepada pembangunan di dunia ketiga, bukan penyelesaiannya. Ia adalah punca langsung kemiskinan di dunia ketiga.

Hence liberalism is the obstacle for development in the third world not the solution. It is the direct cause of poverty for the third world.