Kajian moden terhadap struktur genetik populasi manusia mencadangkan bahawa kira-kira 15,000 tahun dahulu jumlah penduduk dunia ialah 15 juta (jumlah penduduk Delhi, India pada masa kini). Menjelang zaman Isa (Jesus) lebih 2000 tahun dahulu, jumlah penduduk telah meningkat kepada 250 juta (kira-kira sama dengan jumlah penduduk Indonesia pada masa kini). Pada malam revolusi perindustrian pada abad ke-18, jumlah penduduk dunia telah meningkat tiga kali ganda kepada kira-kira 700 juta (hampir sama dengan saiz Eropah pada masa kini). Dalam dua abad yang berikutnya, penduduk dunia meningkat pada kadar tahunan 6% sehingga mencecah 2.5 bilion menjelang 1950, dan menjadi lebih dua kali ganda dalam 50 tahun berikutnya pada kadar 18% untuk mencecah 6 bilion menjelang awal abad ke-21. Walaupun kadar pertumbuhan semakin perlahan, dengan syarat tiada bencana demografi, penduduk dunia dijangka mencecah 9 bilion menjelang 2050. Jumlah penduduk dunia semasa setakat September 2008 ialah 6.72 bilion.

Modern research on the genetic structure of human populations suggests that nearly 15,000 years ago the world population was 15 million (the present population of Delhi, India). The population by the time of Jesus (Isa) over 2000 years ago had increased to 250 million (about the same as present day Indonesia). On the eve of the industrial revolution in the 18th century world population had tripled to about 700 million (nearly the size of current day Europe). In the two centuries that followed, the global population increased at an annual rate of 6% reaching 2.5 billion by 1950 and more than doubled in the next 50 years at a rate of 18% to reach 6 billion on the eve of the 21st century. Although growth rates are slowing, barring some demographic catastrophe the world population should reach 9 billion by 2050. The current population of the world stands as of September 2008 at 6.72 billion.

Kadar pertumbuhan penduduk sepanjang abad yang lalu telah dilabelkan sebagai punca asas dunia berada di ambang bencana; dihujahkan bahawa kita kehabisan makanan untuk menampung populasi yang semakin berkembang ini. Para penyokong teori lebihan penduduk berhujah bahawa pertumbuhan besar dalam jumlah penduduk dunia bertanggungjawab ke atas kemiskinan, kemusnahan alam sekitar dan pergolakan sosial, serta bahawa pembangunan ekonomi di dunia ketiga adalah mustahil selagi populasi terus bertambah. Akibatnya, agensi antarabangsa dan kerajaan telah membangunkan dan melaksanakan pelbagai program di dunia ketiga bagi membendung kadar pertumbuhan penduduk.

The rate of population growth over the last century has been labelled as the underlying cause of the world standing on the brink of disaster; it is argued we are running out of food to sustain such a growing population. It is argued by the proponents of overpopulation that the huge growth in world population is responsible for poverty, environmental destruction and social unrest and that economic development in the third world is impossible as long as populations continue to grow. As a result international agencies and governments have developed and implemented numerous programmes in the third world to curtail the rate of population growth.

Kepadatan penduduk yang didakwa ini perlu dikaitkan dengan sesuatu untuk menentukan bahawa ia memang berlebihan. Sesuatu itu ialah penggunaan sumber. Ketidakseimbangan global yang berpunca daripada penggunaan sumber dikaitkan dengan saiz populasi.

This alleged overpopulation has to be in relation to something to qualify it being over. That something is the use of resources. The resources being consumed leading to global imbalances are attributed to population sizes.

Namun, apabila semua andaian mengenai kesan pertambahan penduduk diteliti dengan saksama, pertambahan penduduk sebenarnya tidak pernah menyumbang kepada pelbagai masalah dunia hari ini. Yang jelas kelihatan ialah wujudnya agenda politik di sebalik usaha mengaitkan pertambahan penduduk dunia sebagai punca kepada bencana yang mungkin melanda dunia. Agenda ini bertujuan mengalihkan punca sebenar daripada gaya hidup, corak kehidupan, sifat tidak mampan budaya konsumerisme, kemiskinan dan penyalahgunaan terang-terangan terhadap dunia ketiga, supaya dunia Barat dapat hidup dengan menumpang di atas dunia ketiga.

However, when all assumptions on the effects of population growth are scrutinised population increase in no way has ever contributed to the many ills of the world today and what becomes clear is that there is a clear political agenda in attributing the increasing global population as the cause of the worlds potential disaster. This agenda is to shift the real cause away from the lifestyles, living patterns, un-sustainability of consumerism, poverty and blatant abuse of the third world in order that the Western world can live off the third world.

Dunia maju juga menghadapi satu dilema yang sangat serius; Jepun, Rusia, Jerman, Switzerland dan sebahagian besar Eropah Timur mengalami penurunan populasi, akibat pengurangan kelahiran yang sangat besar.

The developed world also faces a very serious conundrum; Japan, Russia, Germany, Switzerland and much of Eastern Europe are experiencing population decline, due to a huge reduction in births.

Negara-negara lain di dunia Barat juga akan mengalami penurunan jumlah penduduk jika bukan kerana imigrasi. Apabila bilangan penduduk di Barat menurun berbanding dengan negara-negara Dunia Ketiga dan negara-negara Islam, negara-negara tersebut akan mempunyai hak yang sah, berdasarkan bilangan penduduk mereka, untuk menuntut suara yang lebih besar dalam institusi antarabangsa yang dipanggil sedemikian dan perwakilan dalam badan-badan antarabangsa. Isu lebihan penduduk merupakan alat yang sangat berguna untuk memburukkan negara-negara yang penduduknya semakin meningkat, sambil pada masa yang sama melindungi kemungkinan kehilangan pengaruh pada masa hadapan. Hal ini dapat dilihat dengan jelas dalam kes kemasukan Turki ke EU: apabila menyertai EU, penduduk Turki yang hampir 70 juta orang akan memberikannya bilangan Ahli Parlimen Eropah (MEP) yang kedua terbesar di Parlimen Eropah. Selain itu, unjuran demografi menunjukkan bahawa Turki akan mengatasi Jerman dari segi bilangan kerusi menjelang tahun 2020. Keanggotaan Turki akan membawa kesan yang luas terhadap hala tuju EU pada masa hadapan, termasuk isu rumit mengenai rancangan perluasan pada masa depan, dan atas alasan inilah Valéry Giscard d'Estaing dari Perancis menentang kemasukan Turki. D'Estaing telah mencadangkan bahawa ia akan membawa kepada tuntutan kemasukan dari Maghribi.

The rest of the Western world would also have declining populations were it not for immigration. As population numbers decline in the West relative to the third world and Muslim nations, such countries will have a legitimate right based upon their numbers to demand greater say in so called international institutes and representation on international bodies. The issue of overpopulation is a very useful tool to vilify nations with rising populations and at the same time protecting its potential loss of future influence. This can be seen clearly with Turkish EU accession; upon joining the EU, Turkey's almost 70 million inhabitants would bestow it the second largest number of MEP’s in the European Parliament. In addition, demographic projections indicate Turkey would surpass Germany in the number of seats by 2020. Turkey's membership would have wide ranging consequences for the future direction of the EU including the thorny issue of future enlargement plans, grounds by which Valéry Giscard d'Estaing of France has opposed Turkey's admission.5 D’Estaing has suggested that it would lead to demands for accession by Morocco.