Ekonomi "harimau" ialah istilah yang dicipta untuk menggambarkan Korea Selatan, Singapura, Hong Kong, dan Taiwan, yang mengalami pertumbuhan dan perindustrian yang pesat pada tahun 1960-an dan 1970-an. Empat harimau ini berkongsi pelbagai ciri dengan ekonomi Asia lain, seperti China dan Jepun, dan merintis apa yang kini dilihat sebagai pendekatan "Asia" yang tersendiri dalam pembangunan ekonomi, iaitu ekonomi yang didorong oleh eksport. Negara-negara dan wilayah-wilayah ini menumpukan perhatian kepada menghasilkan barangan untuk dieksport ke Barat yang perindustriannya telah maju, dan penggunaan dalam negeri dihalang melalui dasar-dasar kerajaan.

The ‘tiger’ economy was a term coined to describe South Korea, Singapore, Hong Kong, and Taiwan who underwent rapid growth and industrialisation in the 1960’s and 1970’s. The four Tigers share a range of characteristics with other Asian economies, such as China and Japan, and pioneered what has come to be seen as a particularly “Asian” approach to economic development, that of an export driven economy. These countries and territories focused on developing goods for export to the industrialised West and domestic consumption was discouraged through government policies.

Kajian yang lebih teliti terhadap pembangunan negara-negara sedemikian menunjukkan bahawa pembangunan mereka sebahagian besarnya didorong oleh pusat, dengan subsidi kerajaan yang besar serta dasar perlindungan untuk mencapai pembangunan.

A closer look at the development of such nations shows their development was a largely centrally driven affair with huge government subsidies and protectionist policies to achieve development.

Selepas mencapai kemerdekaan pada tahun 1965, Singapura berhadapan dengan kekurangan sumber fizikal dan pasaran domestik yang kecil. Sebagai tindak balas, Kerajaan Singapura menubuhkan Lembaga Pembangunan Ekonomi pada tahun 1968, tempat strategi ekonomi negara dirangka untuk mempromosikan sektor perkilangan Singapura. Pentadbiran Singapura membendung pengangguran dan meningkatkan taraf hidup melalui pelaksanaan program perumahan awam berskala besar, serta penerimaan dasar ekonomi yang pro-perniagaan, pro-pelaburan asing dan berorientasikan eksport, digabungkan dengan pelaburan yang diarahkan negeri dalam syarikat milik kerajaan yang strategik. Campur tangan negara memainkan peranan langsung dalam memacu ekonomi Singapura ke arah elektronik berkualiti tinggi, kimia dan industri perkhidmatan. Kerajaan Singapura mengemudi ekonomi melalui syarikat-syarikat berkaitan Temasek (TLC). Ini ialah syarikat yang bertindak sebagai dana kekayaan berdaulat. TLC ditubuhkan terutamanya dalam perkilangan, beroperasi sebagai entiti komersial dan menyumbang 60% daripada KDNK.

Upon independence in 1965, Singapore was faced with a lack of physical resources and a small domestic market. In response, the Singapore Government set up the Economic Development Board in 1968 where national economic strategies were formulated to promote Singapore’s manufacturing sector. The Singaporean administration curbed unemployment and raised the standard of living through the implementation of a large-scale public housing programme, alongside the adoption of a pro-business, pro-foreign investment, export-oriented economic policy combined with state-directed investments in strategic government-owned corporations. State intervention played a direct role in steering the Singapore economy towards high end electronics, chemicals and service industry. The Singapore government directed the economy through Temasek-linked companies (TLCs). These are companies which act as sovereign wealth funds. TLCs were established particularly in manufacturing, operating as commercial entities and accounted for 60% of GDP.

Pembangunan Taiwan bermula selepas Perang Dunia Kedua apabila rejim Kuomintang (pemimpin pertama Taiwan) menggubal beberapa rancangan dan dasar ekonomi untuk membangunkan ekonomi kepulauan kecil itu. Satu dasar mata wang baharu diperkenalkan, dan sebagai tambahan, bantuan besar daripada Amerika Syarikat membantu pembangunan pesat ekonomi. Kerajaan campur tangan secara langsung dalam ekonomi melalui dasar penggantian import, dengan mengambil hasil yang diperoleh sektor pertanian untuk menyokong sektor perindustrian, menukarkan eksport hasil pertanian kepada mata wang asing untuk mengimport jentera perindustrian, lalu membangunkan sektor perindustrian. Kerajaan menaikkan tarif, mengawal pertukaran asing dan menyekat import bagi melindungi industri domestik. Menjelang tahun 1960-an, industri pertukaran import Taiwan berhadapan dengan masalah pasaran domestik yang tepu, dan akibatnya dasar ekonomi Taiwan beralih kepada usaha mengembangkan eksport. Melalui 10 projek pembinaan utama Perdana Menteri Chiang Ching-kuo dan penubuhan zon pemprosesan eksport pertama di Asia, asas pembangunan industri berat di Taiwan telah diletakkan.

Taiwanese development began after World War 2 when the Kuomintang regime (first leaders of Taiwan) established several economic plans and policies to develop the small islands economy. A new currency policy was initiated and in addition huge aid from the US aided the rapid development of the economy. The government directly intervened in the economy with an import substitution policy, taking what was obtained by the agriculture sector to give support to the industrial sector, trading agricultural product exports for foreign currency to import industrial machinery, thus developing the industrial sector. The government raised tariffs, controlled foreign exchange and restricted imports in order to protect domestic industry. By the 1960s, Taiwan's import exchange industry was faced with the problem of saturating the domestic market and consequently, the economic policy of Taiwan changed to pursue export expansion. Through the premier Chiang Ching-kuo's 10 major construction projects and the establishment of Asia’s first export processing zone the basis was laid for heavy industrial development in Taiwan.

Korea Selatan mengikuti strategi serupa, iaitu campur tangan kerajaan pusat. Pada tahun 1961, rancangan lima tahun yang pertama daripada banyak rancangan dilancarkan oleh kerajaan pusat, kerana hanya kerajaan pusat, bukan pasaran bebas, yang mempunyai keupayaan atau sumber untuk mengarahkan perubahan drastik dalam tempoh yang singkat. Ekonomi didominasi oleh sekumpulan konglomerat swasta yang besar, dikenali sebagai chaebol, dan turut disokong oleh sejumlah besar syarikat awam dalam bidang seperti besi, keluli, utiliti, komunikasi, baja, kimia, dan industri berat lain. Kerajaan membimbing industri swasta melalui satu siri sasaran eksport dan pengeluaran dengan menggunakan kawalan kredit, cara tekanan dan pujukan secara tidak rasmi, serta dasar monetari dan fiskal yang tradisional.

South Korea pursued a similar strategy of central government intervention. In 1961 the first of many 5 year plans were initiated by central government, as only it rather than the free market had the capacity or resources to direct such drastic change in a short time. The economy was dominated by a group of large private conglomerates, known as chaebol, and was also supported by a significant number of public corporations in areas such as iron, steel, utilities, communications, fertilisers, chemicals, and other heavy industries. The government guided private industry through a series of export and production targets utilising the control of credit, informal means of pressure and persuasion, and traditional monetary and fiscal policies.

Menjelang 1965, kerajaan pusat memperluas kawalannya ke atas perniagaan dengan menasionalisasikan bank-bank dan menggabungkan gerakan koperasi pertanian dengan bank pertanian. Kawalan langsung kerajaan ke atas semua kredit institusi selanjutnya memperkukuh kuasanya terhadap komuniti perniagaan. Lembaga Perancangan Ekonomi yang ditubuhkan pada tahun 1961, yang diketuai oleh timbalan perdana menteri, memperuntukkan sumber, mengarahkan aliran kredit, dan merangka semua rancangan ekonomi Korea Selatan.

Central government by 1965 extended its control over business by nationalising banks and merging the agricultural cooperative movement with the agricultural bank. The government’s direct control over all institutional credit further extended its command over the business community. The Economic Planning Board created in 1961, headed by a deputy prime minister allocated resources, directed the flow of credit, and formulated all of South Korea's economic plans.

Harimau-harimau Asia berkembang dengan banyak aspek campur tangan kerajaan, yang memainkan peranan penting dan dilihat sebagai tulang belakang kepada kemajuan mereka. Taiwan, Singapura dan Hong Kong mengikuti strategi yang serupa dan ini jelas menunjukkan bahawa kapitalisme ortodoks tidak diikuti untuk membangun, sebaliknya campur tangan kerajaan telah membawa harimau-harimau Asia ke kedudukan mereka hari ini. Ekonomi harimau ialah ekonomi pengguna pada asasnya, di mana eksport menjadi enjin pemacu.

The Asian tigers developed with large aspects of government intervention, which played an important role and is seen as the backbone to their progress. Taiwan, Singapore and Hong Kong followed similar strategies and this clearly shows orthodox capitalism was not followed in order to develop but rather government intervention has steered the Asian tigers into the positions they are in today. The tiger economies are fundamentally consumer economies where exports are the driving engine.