Nama penuh ulama yang mazhab fiqh ini dinamakan sempena beliau ialah Muhammad bin Idris asy-Syafi'i.

The full name of the scholar after whom this school of legal thought has been named was Muhammad ibn Idrees ash-Shaafi’ee.

Beliau dilahirkan di bandar Ghazzah di pesisir Laut Mediterranean di wilayah yang ketika itu dikenali sebagai Shaam, pada tahun 796 Masihi, tetapi semasa muda beliau mengembara ke Madeenah untuk mempelajari Fiqh dan Hadeeth di bawah Imaam Maalik. Beliau berjaya menghafal keseluruhan kitab Maalik, al-Muwatta', dan membacakannya kepada Imaam Maalik dari hafalan, tepat setiap perkataannya.

He was born in the town Ghazzah on the Mediterranean coast of what was then known as Shaam in the year 796 CE, but travelled to Madeenah in his youth to study Fiqh and Hadeeth under Imaam Maalik. He succeeded in memorizing the whole of Maalik’s book, al-Muwatta’, and recited it to him from memory, word perfect.

Ash-Shaafi'ee kekal di bawah Maalik sehingga yang terakhir itu meninggal dunia pada tahun 801 M. Kemudian beliau pergi ke Yaman dan mengajar di sana. Beliau kekal di sana sehingga beliau dituduh mempunyai kecenderungan Syi'ah pada tahun 805 M dan dibawa sebagai tawanan menghadap Khalifah 'Abbasiyyah, Harun ar-Rasyid (memerintah 786-809 M) di Iraq. Mujurlah, beliau dapat membuktikan kebenaran kepercayaannya dan selepas itu dibebaskan. Ash-Shaafi'ee kekal di Iraq dan belajar untuk seketika di bawah Imam Muhammad ibn al-Hasan, murid yang terkenal kepada Abu Haneefah.

Ash-Shaafi’ee remained under Maalik until the latter died in 801 CE. Then he went to Yemen and taught there. He remained there until he was accused of Shi’ite leanings in the year 805 CE and brought as a prisoner before the ‘Abbaasid Caliph, Haroon arRasheed (rule 786-809 CE) in Iraq. Fortunately, he was able to prove the correctnes of his beliefs and was subsequently released. AshShaafi’ee remained in Iraq and studied for a while under Imaam Muhammad ibn al-Hasan, the famous student of Abu Haneefah.

Kemudian dia pergi ke Mesir untuk belajar di bawah bimbingan Imam Muhammad ibn al-Hasan, murid terkenal Abu Haneefah.

Later he traveled to Egypt in order to study under Imaam Muhammad ibn al-Hasan, the famous student of Abu Haneefah.

Kemudian beliau melakukan perjalanan ke Mesir untuk belajar di bawah bimbingan Imam al-Layth, namun ketika beliau tiba di sana, Imam tersebut telah wafat.

Later he travelled to Egypt in order to study under Imaam al-Layth, but by the time he reached there the Imaam had passed away.

Namun, beliau dapat mempelajari mazhab al-Layth daripada murid-murid al-Layth. Ash-Shaafi'ee kekal di Mesir sehingga kematiannya pada tahun 820 M semasa pemerintahan Khalifah al-Ma'mun (memerintah 813 - 832 M). 143

However, he was able to study the Madh-hab of al-Layth from alLayth’s students. Ash-Shaafi’ee remained in Egypt until his death in the year 820 CE during the rule of the Caliph al-Mamoon (rule 813 - 832 CE). 143

Imam asy-Syafi‘i menggabungkan fiqh Hijaz (mazhab Malik) dengan fiqh Iraq (mazhab Hanafi), lalu melahirkan mazhab baharu yang beliau dikte kepada murid-muridnya dalam bentuk sebuah kitab bernama al-Hujjah (Hujah). Dikte ini berlaku di Iraq pada tahun 810 M, dan sejumlah muridnya menghafal kitab tersebut serta meriwayatkannya kepada orang lain. Kitab ini dan tempoh keilmuan beliau ini biasanya dirujuk sebagai al-Madhhab al-Qadim (mazhab lama), untuk membezakannya daripada tempoh kedua keilmuan beliau, yang berlaku selepas beliau tiba di Mesir. Di Mesir, beliau menyerap fiqh Imam al-Laith bin Sa‘d dan mendiktekan al-Madhhab al-Jadid (mazhab baharu) kepada murid-muridnya dalam bentuk sebuah kitab lain yang beliau namakan al-Umm (Intipati). Oleh kerana beliau terdedah kepada set hadis dan penaakulan hukum yang sama sekali baharu, dalam al-Madhhab al-Jadid beliau membatalkan banyak pendirian hukum yang pernah beliau pegang semasa di Iraq. Imam asy-Syafi‘i memiliki keistimewaan sebagai imam pertama yang menyusun prinsip asas fiqh secara sistematik, yang beliau rakamkan dalam kitabnya bernama ar-Risalah.

Imaam ash-Shaafi’ee combined the Fiqh of Hijaaz (Maalikee thought) with that of Iraq, (Hanafee thought) and created a new Madh-hab which he dictated to his students in the form of a book called al-Hujjah (The Evidence). This dictation took place in Iraq in the year 810 CE and a number of his students memorised his book and narrated it to others. This book and period of his scholarship are usually referred to as al-Madh-hab al-Qadeem (the old school of thought) to differentiate it from the second period to his scholarship which occurred after he reached Egypt. In Egypt he absorbed the Fiqh of Imaam al-Layth ibn Sa’d and dictated al-Madh-hab alJadeed (the new school of thought) to his students in the form of another book which he named al-Umm (he Essence). Because of his exposure to a completely new set of Hadeeths and legal reasoning, in al-Madh-hab al-Jadeed, he reversed many of the legal positions which he had held while in Iraq. Imaam ash-Shafi’ee holds the distinction of being the first Imaam to systematize the fundamental principles of Fiqh which he recorded in his book called ar-Risaalah.

Ash-Shaafi’ee tidak berbeza daripada Imam-imam yang telah disebutkan sebelumnya, dalam pendirian tegas mereka berkenaan keutamaan Al-Qur’aan di antara sumber-sumber hukum Islam. Beliau bergantung kepadanya sebanyak mana para imam sebelumnya bergantung kepadanya, dengan hanya menambah pandangan-pandangan baharu yang beliau peroleh daripada kajian mendalam terhadap maknanya.

Ash-Shaafi’ee did not differ from the previously mentione Imaams, in their uncompromising stand in relation to the primacy of the Qur’aan among the sources of Islamic law. He frlied on it as heavily as those before him adding only the new insights which he gained from a deep study of its meaning.

Imam ash-Shafi'i hanya menetapkan satu syarat untuk penerimaan Hadis, iaitu hadis itu mestilah sahih (Sahih).

Imaam ash-Shaafi’ee laid down only one condition for the acceptance of Hadeeths, namely that they be authentic (Saheeh).

Beliau menolak semua syarat lain yang ditetapkan oleh Imam Abu Haneefah dan Imam Maalik. Beliau juga terkenal dengan sumbangan besar beliau dalam ilmu kritikan hadis.

He rejected all the other conditions set by Imaams Abu Haneefah and Maalik. He was also noted for his great contributions to the science of Hadeeth criticism.

Walaupun ash-Shaari'ee mempunyai keraguan yang serius tentang kemungkinan wujudnya Ijmaa' dalam sejumlah kes, beliau mengakui bahawa dalam beberapa kes yang diketahui telah berlaku, ia wajar dianggap sebagai sumber hukum Islam yang ketiga paling penting.

Although ash-Shaari’ee had serious doubts about the possibility of the Ijmaa’ in a number of cases, he conceded that in the few cases where it was known to have occurred, it should be regarded as the third most important source of Islamic law.

Imam ash-Shafi'i memberikan kepercayaan kepada pendapat-pendapat individu para Sahabat dengan syarat bahawa pendapat-pendapat tersebut tidak bertentangan antara satu sama lain. Jika terdapat pendapat yang berbeza di kalangan para Sahabat mengenai sesuatu perkara hukum, beliau, seperti Abu Hanifah, akan memilih pendapat yang paling hampir dengan sumbernya dan meninggalkan yang selebihnya.

Credence was given by Imaam ash-Shaafi’ee to the individual opinions of the Sahaabah on condition that they were not at variace with each other. If there were conflicting opinions among the Sahaabah on a legal point, he like Abu Haneefah, would choose whichever opinion was the closest to the source and leave the rest.

Qiyas, menurut pendapat Imam, merupakan kaedah yang sah untuk mengeluarkan hukum-hukum lanjut daripada sumber-sumber terdahulu. Namun, beliau meletakkannya di tempat terakhir dari segi kepentingan, kerana beliau menganggap pendapat peribadinya lebih rendah daripada dalil-dalil yang berdasarkan pendapat para sahabat.

Qiyaas was, in the Imaam’s opinion, a valid method for deducing further laws from the previous sources. However, he placed it last in order of importance, considering his personal opinions inferior to proofs based on the opinions of the companions.

Kedua-dua prinsip Istihsaan yang digunakan oleh Abu Haneefah dan Istislaah yang digunakan oleh Maalik telah ditolak oleh ash-Shaafi’ee dan dianggap sebagai satu bentuk Bid’ah (rekaan dalam agama), kerana pada pendapatnya kedua-duanya didasarkan kebanyakannya pada pertimbangan akal manusia dalam perkara-perkara yang sudah mempunyai hukum yang diwahyukan. Namun, dalam menangani isu-isu yang serupa, ash-Shaafi’ee terpaksa menggunakan satu prinsip yang menyerupai Istihsaan dan Istislaah, yang dinamakannya istis-haab.144 Istis-haab secara literalnya bermaksud mencari pautan, tetapi dari segi undang-undang ia merujuk kepada proses menghasilkan hukum-hukum Fiqh dengan menghubungkan satu set keadaan yang kemudian dengan satu set keadaan yang terdahulu. Ia berasaskan andaian bahawa hukum-hukum Fiqh yang terpakai bagi keadaan-keadaan tertentu kekal sah selagi tidak pasti bahawa keadaan-keadaan tersebut telah berubah. Sebagai contoh, disebabkan seseorang telah lama tidak kelihatan, jika diragukan sama ada dia masih hidup atau sudah mati, maka mengikut Istis-haab, semua hukum yang berlaku sekiranya diketahui dengan pasti bahawa dia masih hidup mestilah terus dikuatkuasakan.

Both the principle Istihsaan used by Abu Haneefah and Istislaah used by Maalik were rejected by ash-Shaafi’ee and considered a form of Bid’ah (innovation), since, in his opinion, they were based nostly on human reasoning in areas where revealed laws already existed. However, in dealing with similar issues ashShaafi’ee was obliged to use a principle similar to Istihsaan and Istislaah which he called istis-haab.144 Istis-haab literally means seeking a link, but legally it refers to the process of deducing Fiqh laws by linking a later set of circumstances with an earlier set. It is based on the assumption that the Fiqh laws applicable to certain conditions remain valid so long as it is not certain that these conditions have altered. If, for example, on account of the long absence of someone, it is doubtful whether he is alive or dead, then by Istis-haab all rules must remain in force that would hold if one knew for certain that he was still alive.

Antara murid Imam asy-Syafi'i yang paling penting, yang terus mengikuti mazhabnya, ialah al-Muzani, ar-Rabi' dan Yusuf bin Yahya.

The most important of Imaam ash-Shaafi’ee’s students who contunued to follow his school of thought were: al-Muzanee, arRabee’ and Yoosuf ibn Yahyaa.

Nama penuh Al-Muzanee ialah Imaa'eel ibn Yahyaa Al-Muzanee. Beliau adalah sahabat yang sentiasa bersama Imaam ash-Shaafi'ee sepanjang tempoh beliau tinggal di Mesir. Al-Muzanee terkenal kerana menulis sebuah kitab yang mengumpulkan secara menyeluruh fiqh Imaam ash-Shaafi'ee.

Al-Muzanee’s full name was Imaa’eel ibn Yahyaa alMuzanee. He was the constant companion of Imaam ash-Shaafi’ee throughtout his stay in Egypt. Al-Muzanee was noted for writning a book which comprehensively gathered the Fiqh of ash-Shaafi’ee.

Kemudian diringkas di bawah tajuk Mukhtasar al-Muzani, ia menjadi kitab Fiqh yang paling luas dibaca dalam mazhab Syafi'i.

Later condensed under the title Mukhtasal al-Muzanee, it became the most widely read Fiqh book of the Shaafi’ee Madh-hab.

Ar-Rabee' dicatat sebagai perawi utama kitab al-Umm karya asy-Syafi'i. Beliau menuliskannya semasa hayat Imam asy-Syafi'i, bersama dengan ar-Risalah dan kitab-kitab lain.

Ar-Rabee’ was noted as the main narrator of ash-Shaafi’ee’s book al-Umm. He wrote it down during Imaam ash-Shaafi’ee’s lifetime along with ar-Rasaalah and other books.

Yoosuf ibn Yahyaa menggantikan asy-Syaafi'i sebagai guru utama Mazhab tersebut. Beliau dipenjarakan dan diseksa hingga mati di Baghdad kerana menolak fahaman Mu'tazilah mengenai penciptaan al-Qur'aan, yang ketika itu disahkan secara rasmi oleh pihak berkuasa.145

Yoosuf ibn Yahyaa succeeded ash-Shaafi’ee as the main teacher of the Madh-hab. He was imprisoned and tortured to death in Baghdad because he rejected the officially sanctioned Mu’tazilite philosophy on the creation of the Qur’aan.145

Kebanyakan pengikut Mazhab Syafi'i kini terdapat di Mesir, Arab Selatan (Yaman, Hadramaut), Sri Lanka, Indonesia, Malaysia, dan Afrika Timur (Kenya, Tanzania), serta Suriname di Amerika Selatan.

The majority of the followers of the Shaafi’ee Madh-hab are now to be found in Egypt, Southern Arabia, (Yemen, Hadramout), Sri Lanka, Indonesia, Malaysia, and East Africa (Kenya, Tanzania) and Surinam in South America.