“Voorzichtige erkenning van islamitische symboliek is het beproefde pad van moslimkoningen en dictators, en het zou naïef zijn om met zekerheid te zeggen dat zij dit op de lange termijn niet kunnen volhouden.” -- Noah Feldman De huidige beraadslagingen over de Iraakse grondwet hebben opnieuw de schim van de islam opgeroepen in de toekomst van het land. Sommigen beargumenteren dat de islam de primaire bron van wetgeving zou moeten worden. Anderen, met name de Koerden, geven de voorkeur aan het toekennen van de status van riten en rituelen aan de islam en verzetten zich tegen de rol van de islam in het publieke leven.

“Cautious recognition of Islamic symbolism is the tried and true path of Muslim kings and dictators, and it would be naive to say definitely that they will not be able to sustain it over time.” -- Noah Feldman The current deliberations over the Iraqi constitution have once again raised the spectre of Islam in the country's future. Some argue that Islam should be made the primary source of legislation. Others most notably the Kurds prefer Islam to be given the status of rites and ritual and oppose Islam’ s role in public life.

Voorheen werd onder het mandaat van de Transitional Administrative Law (TAL) een compromis tussen de twee partijen bereikt. Hierin staat dat de islam de officiële religie is en "een bron van wetgeving", maar er staat ook dat de regering geen wet mag uitvaardigen "die in strijd is met die vaststaande principes van de islam die het onderwerp zijn van consensus". Er zijn ook meningsverschillen over de naamgeving van Iraq.

Previously, under the mandate of Transitional Administrative Law (TAL) a compromise between the two sides was reached. It states Islam is the official religion and "a source of legislation," but also says the government may not enact a law "that contradicts those fixed principles of Islam that are the subject of consensus." There are also disagreements over the naming of Iraq.

Sommige leiders hebben voorgesteld om de officiële naam van het land te veranderen in de "Islamitische Republiek Irak", een zet die wordt tegengewerkt door de secularisten van Irak. Of de islam nu de enige bron van wetgeving voor Irak wordt of het land wordt omgedoopt tot de Islamitische Republiek Irak, de fundamentele vraag blijft bestaan: wat vormt een islamitische staat? Twee dominante visies doordringen het denken van zowel moslims als niet-moslims over dit onderwerp.

Some leaders have proposed changing the country's official name to the "Islamic Republic of Iraq," a move opposed by Iraq's secularists. Whether Islam becomes the sole source of legislation for Iraq or the country is renamed Islamic Republic of Iraq the basic question still remains-what constitutes an Islamic state? Two dominant views pervade Muslim and non-Muslim thinking on the subject.

Het eerste standpunt ondersteunt de perceptie dat als de meerderheid van de inwoners van een bepaald land moslims zijn, het land wordt geclassificeerd als een islamitische staat. Dit is een grove misrepresentatie van de werkelijkheid. Een duidelijke meerderheid in de VS gelooft in het christendom, maar niemand houdt de opvatting aan dat Amerika wordt geregeerd door de Bijbel en daarom een christelijke staat is.

The first view endorses the perception that if the majority of the inhabitants of a particular country are Muslims than the country is classified as an Islamic state. This is a gross misrepresentation of reality. A clear majority in the US believes in Christianity but no one holds the view that America is governed by the bible and is therefore a Christian state.

Gewoonlijker, maar evenzeer pervers, is de tweede visie. Deze visie stelt dat als er in de grondwet enkele verwijzingen naar de islam worden gemaakt, het land een islamitische staat kan worden genoemd. Voorstanders van deze mening citeren vaak voorbeelden uit de grondwetten van moslimlanden om hun argumenten geloofwaardigheid te geven. Zo bepaalt Artikel II van de Egyptische grondwet van 1980 dat de islam de godsdienst van de staat is en dat "de islamitische jurisprudentie de belangrijkste bron van wetgeving is." De Basic Law van Saudi-Arabië uit 1992 stelt dat de grondwet van de natie bestaat uit de Koran en de profetische traditie (Sunnah) (de daden en uitspraken van de Profeet Muhammad ﷺ).

More common but equally perverse is the second view. This view asserts that if some references are made to Islam in the constitution then the country can be called an Islamic state. Proponents of this opinion often cite examples from the constitutions of Muslim countries to lend credence to their arguments. For instance, Article II of the 1980 Egyptian constitution states that Islam is the religion of the state and "Islamic jurisprudence is the principal source of legislation." The 1992 Basic Law of Saudi Arabia states that the nation's constitution consists of the Quran and the Sunnah (the actions and sayings of the Prophet Muhammad (SAW)).

Artikel IV van de Iraanse grondwet stelt dat "alle civiele, strafrechtelijke, financiële, economische, administratieve, culturele, militaire, politieke en andere wetten en regelgeving gebaseerd moeten zijn op islamitische criteria." En Artikel 227(1) van de Pakistaanse grondwet luidt: "Alle bestaande wetten moeten in overeenstemming worden gebracht met de voorschriften van de Islam zoals vastgelegd in de Heilige Koran en de profetische traditie (Sunnah) ... en er mag geen wet worden aangenomen die in strijd is met dergelijke voorschriften." Indien een willekeurige waarnemer, ongeacht hun religieuze oriëntatie, de basiswet van deze landen zou bestuderen, zou hij zeer snel beseffen dat de Islam geen enkele relatie heeft met dergelijke grondwetten. Om bijvoorbeeld leider te worden van Saudi-Arabië, Iran of Pakistan, moet men een Saoedische, Iraanse of Pakistaanse zijn. Dit strijdt met de islamitische leer, aangezien de Islam nationalisme verafschuwt en erop bestaat dat degenen die strijden om het leiderschap moslim moeten zijn voordat zij als geschikt kunnen worden beschouwd.

Article IV of the Iranian constitution states that "all civil, penal, financial, economic, administrative, cultural, military, political, and other laws and regulations must be based on Islamic criteria." And Article 227(1) of the Pakistani constitution reads, "All existing laws shall be brought in conformity with the injunctions of Islam as laid down in the Holy Quran and Sunnah ... and no law shall be enacted which is repugnant to such injunctions." If any casual observer, irrespective of their religious orientation was to scrutinise the basic law of these countries they would very quickly realise that Islam has no relationship whatsoever with such constitutions. For instance to become a leader of Saudi Arabia, Iran or Pakistan one has to be a Saudi, Iranian or Pakistani. This contravenes Islamic teaching, as Islam abhors nationalism and insists that those contesting for leadership have to be Muslim before they can be considered suitable.

In de Islam zijn er twee basisprincipes die de islamitische staat boven alles definiëren, namelijk dat de soevereiniteit toebehoort aan God en dat de autoriteit bij het volk ligt. Soevereiniteit aan God betekent dat God de enige wetgever is en dat de Islam het wereldse leven van moslims en niet-moslims die in de islamitische staat verblijven, moet besturen. In het geval van moslims moeten hun persoonlijke levens door de Islam worden beheerst en heeft de staat geen rechtsmacht over de privézaken van haar burgers. Er zijn vier hoofdbronnen van de islamitische wetgeving: de Koran, de profetische traditie (Sunnah), consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) en analogie (Qiyas) gebaseerd op goddelijke redenen. De basiswet van de staat wordt uitsluitend afgeleid van deze bronnen. Elke andere bron, zij het gebruiken, tradities, omgeving, geschiedenis of de mens zelf, wordt als ongeldig beschouwd. Alle wetten met betrekking tot economische zaken, sociale relaties, onderwijszaken, buitenlands beleid en dergelijke worden afgeleid van de eerder genoemde bronnen.

In Islam, there are two basic tenets, which defines the Islamic state above all else namely sovereignty belongs to God and authority is with the people. Sovereignty to God means that God is the sole lawgiver and Islam must govern the temporal lives of Muslims and non-Muslims residing in the Islamic State. In the case of Muslims, their personal lives are to be governed by Islam and the state has no jurisdiction over the private affairs of its citizens. There are four main sources of Islamic law. Quran, Sunnah, Ijma Sahaba (Consensus of the Prophet's companions) and Qiyas (Analogy based on divine reasons). The basic law of the state is derived from these sources only. Any other source be it customs, traditions, environment, history or man himself is considered invalid. All laws related to economic matters, social relationships, educational affairs, foreign policy and the like are derived from the aforementioned sources.

Op dezelfde wijze ligt de autoriteit in de Islam bij de burgers van de Islamitische staat. De Islam heeft duidelijk voorgeschreven dat het volk het exclusieve recht heeft om de heerser te kiezen, ter verantwoording te roepen en te ontslaan indien hij openlijk niet-Islamitische wetten implementeert. Deze rechten worden aan de heerser gedelegeerd via de eed van trouw (Bay’ah), wat in essentie een bindend contract is tussen de heerser en zijn onderdanen.

Likewise authority in Islam lies with the citizens of the Islamic state. Islam has clearly mandated that the people have the exclusive right to elect, account and dismiss the ruler if he openly implements non-Islamic laws. These rights are delegated to the ruler via the bayah (pledge of allegiance given to the Caliph), which, in essence is a binding contract between the ruler and his subjects.

Het onrechtmatige toe-eigenen van gezag door de heerser of zijn weigering om deze rechten te verlenen, wordt beschouwd als een flagrante schending van de Islam. In het verleden zijn er enkele gelegenheden geweest waarbij de heerser de eed van trouw (Bay’ah) met geweld heeft toegeëigend en de moslimgemeenschap (Ummah) zwijgzaam bleef. Het misbruik van de eed van trouw (Bay’ah) heeft de islamitische staat niet getransformeerd tot een dictatuur of een theocratie, zoals door sommige historici wordt gesuggereerd. Dit is vergelijkbaar met de onrechtmatige toe-eigening van stemmen tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2000.

The usurping of authority by the ruler or his refusal to grant these rights is considered a flagrant violation of Islam. In the past there have been some occasions where the ruler has assumed the bayah by force and the Ummah has remained silent. The misuse of the bayah did not transform the Islamic state into a dictatorship or a theocracy as suggested by some historians. This is similar to misappropriation of votes in the 2000 US presidential race.

Het feit dat de mensen de uitkomst niet hebben aangevochten, betekende dat het regeringssysteem in Amerika democratisch blijft. Daarom is de islamitische staat een unieke staat, anders dan elke andere staat in de wereld van vandaag.

The fact that the people did not challenge the outcome meant that the system of ruling in America continues to be democratic. Therefore the Islamic state is a unique state, unlike any other state in the world today.

Deze staat staat onder de moslims algemeen bekend als het kalifaat en wordt door niet-moslims vaak aangeduid als het Caliphate. Het kalifaat is geen theocratie waarbij Gods uitverkoren vertegenwoordiger Gods wet toepast op de onderdanen. Het is ook geen dictatuur of een monarchie waarbij autoriteit en wetgeving uitsluitend bij de dictator of monarch berusten. Het vertoont enige gelijkenis met democratie in die zin dat autoriteit door het volk wordt uitgeoefend om de heerser te kiezen en ter verantwoording te roepen. Maar het verschilt sterk van de democratische staat, die de macht tot wetgeving toekent aan het parlement of het congres in plaats van aan God. Ondanks deze duidelijke verschillen blijft het Westen het kalifaat nog steeds beschrijven als een dictatuur, theocratie en een monarchie.

This state is commonly known amongst the Muslims as the Khilafah and is often referred by non-Muslims as the Caliphate. The Caliphate is not a theocracy where God's chosen representative implements God's law upon the subjects. Nor is it a dictatorship or a monarchy where authority and law-making reside exclusively with the dictator or monarch. It shares some resemblance with democracy in that authority is exercised by the people to elect and account the ruler. But differs greatly from the democratic state, which bestows the power of law-making to parliament or congress as opposed to God. Despite these glaring differences, the West still continues to describe the Caliphate as a dictatorship, theocracy and a monarchy.

Sommige westerse leiders hebben zelfs grote moeite gedaan om het Kalifaat af te schilderen als een totalitaire staat. Deze bewering grenst, om maar zacht uit te drukken, aan onoprechtheid. In werkelijkheid is de term totalitarisme eerder van toepassing op westerse staten.

Some Western leaders have even gone at great lengths to portray the Caliphate as a totalitarian state. This claim borders on insincerity to say the least. In actual fact the label of totalitarianism is more applicable to Western states.

Als de aanname van de PATRIOT ACT in de VS en de goedkeuring van anti-terrorismewetgeving in Groot-Brittannië geen kenmerk zijn van totalitaire staten, wat dan wel?

If the passing of the PATRIOT ACT in the US and the endorsement of anti-terrorism legislation in Britain is not a hallmark of totalitarian states then what is?

In tegenstelling hiermee verbiedt de Islam het bespioneren van haar burgers, en iedereen die schuldig wordt bevonden aan een misdaad moet voor een rechtbank worden gebracht voordat hij gestraft kan worden. Zolang het Westen zichzelf blijft plaatsen in het centrum van natievorming, zoals in Afghanistan en Irak, zullen er valse Islamitische staten worden geboren om zich aan te sluiten bij een lange lijst van pseudo-Islamitische staten. Dergelijke staten dragen nauwelijks bij aan het verzachten van de Islamitische gevoelens van de moslimgemeenschap (Ummah). In plaats daarvan verlengen zij het lijden van de moslimgemeenschap (Ummah) en onderwerpen haar aan eindeloze campagnes van buitenlandse inmenging en exploitatie.

In contrast, Islam forbids spying on its citizens and all those found guilty of a crime have to be tried before a court of law before they can be punished. As long as the West continues to place itself at the centre of nation building like in Afghanistan and Iraq, fake Islamic states will be born to join a long list of pseudo Islamic states. Such states do little to mollify the Islamic sentiments of the Ummah. Instead they prolong the misery of the Ummah and subject her to endless campaigns of foreign interference and exploitation.

Om dergelijke pijn en lijden te vermijden, moet de moslimgemeenschap (Ummah) al haar middelen bundelen en werken aan één enkel project, namelijk de heroprichting van het Kalifaat. Heeft het Kalifaat het lijden van de Iraqi's niet beëindigd toen Baghdad in 1258 werd geplunderd door de Mongolen?

To avoid such pain and suffering the Ummah must pull all of her resources together and work towards a single project, which is the re-establishment of the Caliphate. Did not the Caliphate end the suffering of the Iraqis when Baghdad was ransacked by the Mongols in 1258?

20 augustus 2005

August 20, 2005