“Pakistan: De gevaarlijkste plek op aarde.” -- Newsweek Magazine Na bijna acht jaar militair bestuur staat Pakistan voor een veelheid aan uitdagingen die haar voortbestaan zelf bedreigen. Amerikaanse dreigementen van eenzijdige actie in het tribale gebied, een door India gesteunde opstand in Baluchistan, een dramatische toename van zelfmoordaanslagen en een economie die in puin ligt, zijn enkele van de kwalen van Pakistan. Maar misschien is het meest significante probleem het leiderschapsvacuüm dat alle segmenten van de samenleving doordringt. Een manifestatie van deze leegte is het gedrag van de huidige coalitieregering, die de afgelopen zes maanden heeft geworsteld om haar doel te definiëren en een concreet programma uit te stippelen om deze uitdagingen het hoofd te bieden. Politici zijn niet de enige schuldigen. De militaire top, bureaucratische hoogwaardigheidsbekleders, industriëlen en maatschappelijke leiders zijn even schuldig. Op een andere manier gezegd: allen hebben ofwel hun verantwoordelijkheid ontlopen of simpelweg hun hoofd in het zand gestoken. Het enige dat de leiders van de natie gemeen hebben, is het smeken om de gunst van buitenlandse machten.

“Pakistan: The Most Dangerous Place on Earth.” -- Newsweek Magazine After almost eight years of military rule, Pakistan faces a myriad of challenges that threaten its very existence. American threats of unilateral action in the tribal area, an Indian backed insurrection in Baluchistan, a dramatic increase in suicide blasts, and the economy in tatters are some of Pakistan’ s woes. But perhaps, the most significant issue is the leadership vacuum that pervades all segments of society. A manifestation of this void is the antics of the current coalition government, which over the past six months has struggled to define its purpose and chalk out a concrete program to confront these challenges. Politicians are not the only culprits. Military top brass, bureaucratic big-wigs, industrialists and civic leaders are just as guilty. Put it another way, all have either abdicated responsibility or simply buried their heads in the sand. The only thing common amongst the nation’ s leaders is the beseechment of foreign powers.

Politici die zich niet schamen om Amerikaanse en Britse functionarissen te behagen, plannen en voeren regelmatig reizen uit naar Dubai, London en Washington voor zelfs de kleinste kwesties. Een groot deel van hen verlangt openlijk naar dienstbaarheid aan westerse machten en bevordert schaamteloos hun belangen. Dan zijn er nog de pseudo-islamitische politici, wier bijdragen tot nu toe niets anders hebben ingehouden dan het toevoegen van corruptie aan het politieke landschap, het legitimeren van de afschuwelijke daden van de heersers en het vernietigen van het vertrouwen van het publiek in het politiek islam.

Politicians unashamed of courting American and British officials frequently plan and execute trips to Dubai, London and Washington for even the smallest of issues. A large proportion of them, openly desire servitude to Western powers and shamelessly promote their interests. Then there are the pseudo-Islamist politicians, whose contributions to date include none other than adding corruption to the political landscape, legitimizing the abhorrent actions of the rulers and destroying the confidence of the public in political Islam.

Het gedrag van de militaire topleiding is evenzeer harteloos.

The behaviour of the military top brass is equally callous.

Zowel Musharraf als Kayani hebben, net als hun frauduleuze voorgangers, hemel en aarde overgebracht om de Amerikaanse belangen in Pakistan veilig te stellen. De gevangenschap van Abdul Qadeer Khan, het in de steek laten van het Kashmiri-volk, de slachting bij de Lal Masjid en de afslachting van moslims in Waziristan, Bajaur en Hangu zijn enkele van hun opmerkelijke prestaties.

Both Musharraf and Kayani like their fraudulent predecessors have moved heaven and earth to secure American interests in Pakistan. The incarceration of Abdul Qadeer Khan, the abandonment of the Kashmiri people, the massacre at Lal Masjid and the slaughter of Muslims in Waziristan, Bajaur and Hangu are some of their noteworthy accomplishments.

De zakenwereld en industriëlen zijn niet immuun voor deze kritiek. De geschiedenis getuigt ervan dat zij tevreden zijn om bondgenoten te zijn van elk regime – zowel civiel als militair – zolang de belastingdruk minimaal wordt gehouden en zij immuniteit worden verleend tegen het niet kunnen terugbetalen van leningen. Wanneer de prestaties van de zakenwereld worden gemeten in termen van technologische overdracht en de bijdrage aan de zelfvoorzienendheid van de natie, scoren zij niets. Samenvattend – het leiderschap van Pakistan sinds de oprichting in 1947 is herhaaldelijk gefaald om Pakistan te bevrijden van de intellectuele, politieke en economische onderwerping door koloniale machten.

The business community and industrialists are not immune from this critique. History bears testimony that they are content to be bedfellows with any government – civilian or military – long as the tax bill is kept to a minimum and they are granted immunity from loan defaults. When the achievements of the business community is measured in terms of transfer of technology and contribution to the nation’ s self-sufficiency they score naught. In sum – Pakistan’ s leadership since its inception in 1947 has repeatedly failed to emancipate Pakistan from the intellectual, political and economic subjugation of colonialist powers.

De grondoorzaak van de predicament van het leiderschap in Pakistan kan worden toegeschreven aan één enkele factor – namelijk het economische en politieke systeem dat door de Britten is nagelaten – dat later door de VS is gewijzigd. Dit systeem heeft zorgvuldig een overvloed aan civiele en militaire leiders gekweekt die verslagen, corrupt en verliefd op het Westen waren. In hun ijver om de westerse machten te dienen, werden westerse oplossingen onophoudelijk geleend en toegepast op alle aspecten van het Pakistaanse leven. De 'cut and paste'-mentaliteit was gedoemd te mislukken, aangezien de overgenomen oplossingen losstonden van de problemen van Pakistan en haaks stonden op de overtuigingen en culturele waarden die door het volk worden koesterd. Vervolgens werd Pakistan getuige van jaren van onrust en polarisatie, die vandaag de dag een turbulente climax hebben bereikt.

The root cause of Pakistan’ s leadership predicament can be attributed to a single factor – namely the economic and political system left behind by the British – later modified by the US. This system has meticulously cultivated a plethora of civilian and military leaders who were defeated, corrupt and infatuated with the West. In their eagerness to serve western powers – western solutions were relentlessly borrowed and applied to all walks of Pakistani life. The cut and paste mentality was bound to fail, as the adopted solutions were disconnected from the problems of Pakistan and opposed to the beliefs and cultural values coveted by the people. Subsequently, Pakistan witnessed years of turmoil and polarization which has reached a tumultuous climax today.

De enige redding voor Pakistan is dat een nieuw, dynamisch islamitisch leiderschap de macht overneemt en het verval van Pakistan omkeert. Dit leiderschap moet radicaal verschillen van het verleden en mag geen bestaande speler zijn binnen de corrupte systemen en instituties van de natie. Het moet een scherp besef hebben van de problemen van Pakistan en een ideologische visie bezitten die de overtuigingen en waarden van het volk weerspiegelt. Het moet geweld vermijden, maar dapper genoeg zijn om de massa's te leiden naar een allesomvattende opstand tegen de huidige seculiere orde en alle overblijfselen van westerse dominantie weg te vagen. Het Westen heeft deze politieke trend al omschreven als de beweging om het Kalifaat te herstellen.

The only salvation for Pakistan is for a new dynamic Islamic leadership to take the reigns of power and reverse Pakistan’ s decline. This leadership must be radically different from the past and cannot be an existing player in the nation’ s corrupt systems and institutions. It must possess an acute sensation of the problems of Pakistan and an ideological vision that reflects the beliefs and values of the people. It must eschew violence, but be bold enough to lead the masses to a comprehensive revolt against the present secular order and raze all vestiges of western domination. The West has already described this political trend as the movement to re-establish the Caliphate.

Het einde van de leiderschapscrisis is afhankelijk van hoe snel het volk van Pakistan ontwaakt uit hun slaap en dit fenomeen omarmt.

The end to the leadership crisis is dependent upon how quickly the people of Pakistan wake up from their slumber and embrace this phenomenon.

8 maart 2008

March 8, 2008