"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, een systeem dat welzijn, respect voor mensenrechten en — in tegenstelling tot islamitische landen — respect voor religieuze en politieke rechten heeft gegarandeerd, een systeem dat als waarde het begrip van diversiteit en tolerantie heeft..." -- Silvio Berlusconi de vertraagde reactie van westerse regeringen bij het toezeggen van hulp aan de slachtoffers van de tsunami-ramp werd zowel door westerlingen als door slachtoffers afgekeurd.

"We must be aware of the superiority of our civilisation, a system that has guaranteed well-being, respect for human rights and - in contrast with Islamic countries - respect for religious and political rights, a system that has as its value understanding of diversity and tolerance...” -- Silvio Berlusconi he belated response from western governments in pledging aid to the victims of the tsunami disaster was frowned upon by westerners and victims alike.

De initiële toezegging van Amerika van $35 miljoen werd door een Amerikaanse senator omschreven als gelijk aan wat het Amerikaanse leger in Irak consumeerde vóór het ontbijt. Uiteindelijk werd de hulp verhoogd naar $350 miljoen, maar dit deed weinig om de groeiende stroom van kritiek op de Bush-administratie in te dammen.

America's initial pledge of $35 million was described by a US senator as equivalent to what the American military consumed in Iraq before breakfast. Eventually, the aid was increased to $350 million, but did little to stem the growing tide of criticism directed at the Bush administration.

Ook in Groot-Brittannië werd de regering bekritiseerd omdat zij slechts een karig bedrag aan het noodfonds had toegezegd. Uit angst voor vernedering haastte de regering zich om de donatie van het Britse publiek van £90 miljoen te evenaren.

In Britain too, the government was censured for pledging a meagre amount to the relief fund. Sensing humiliation the government hastened to match the British public's donation of £90 million.

Dit zijn precies dezelfde regeringen die nooit moe worden om de rest van de wereld te preken over gelijkheid en mensenrechten, en die mensenrechtencommissies oprichten, maar wanneer zij de kans krijgen om deze idealen te bevorderen in enkele van de armste landen ter wereld, worden zij plotseling getroffen door amnesie.

These are the very same governments that never tire of preaching equality, human rights to the rest of the world, and setting up human rights commissions, but when given the opportunity to foster these ideals in some of the poorest countries of the world they are suddenly overcome with amnesia.

Het onvermogen van westerse regeringen om adequaat te reageren op de catastrofe in Azië is geen daad van God, maar is het resultaat van de kapitalistische ideologie die materialisme, in tegenstelling tot humanitarisme, de doorslaggevende factor maakt bij de verdeling van hulp. Neem de VS als voorbeeld:

The failure of Western governments to respond adequately to the catastrophe in Asia is not an act of God, but is the result of the capitalist ideology that makes materialism as opposed to humanitarianism the discerning factor in the disbursement of aid. Take the US for example:

Jaarlijks gaat ongeveer 0,1 procent van het bruto nationaal product van de VS naar buitenlandse hulp. Het bedrag aan hulp dat door andere westerse landen wordt geboden is iets beter, maar nog steeds ver onder wat nodig is om de ramp getroffen gebieden tot op zekere hoogte naar een staat van normaliteit terug te brengen.

approximately 0.1 percent of U.S. gross national product annually goes towards foreign aid. The amount of aid offered by other western countries is slightly better, but still way below what is needed to return the disaster stricken areas back to some degree of normality.

In schril contrast hiermee geeft het Westen enorme hoeveelheden uit aan het exploiteren van de kostbare hulpbronnen van de wereld, het creëren van nieuwe markten voor hun bedrijven en het binden van ontwikkelingslanden aan westerse financiële instellingen. In juni 2004 bereikten de kosten van Amerika voor het voeren van oorlog in Irak en Afghanistan 151 miljard dollar, en het wordt verwacht dat deze in 2005 de grens van 200 miljard dollar zal overschrijden. De ongelijkheid in uitgaven tussen hulp en oorlog is te wijten aan de kapitalistische ideologie die westerse regeringen ertoe aanzet om materialisme boven alles te stellen.

In marked contrast, the West spends vast amounts on exploiting the world's precious resources, creating new markets for their companies and tying developing countries to western financial institutions. In June 2004, America's cost of waging war in Iraq and Afghanistan reached $151 Billion and is expected to surpass $200 billion mark in 2005. The inequality in spending between aid and war is due to the capitalist ideology that drives western governments to prioritise materialism above anything else.

Naar hun visie komt de heiligheid van het menselijk leven en het respect voor medemensen op een zwakke tweede plaats na het streven naar winst. Zo zijn er bijvoorbeeld sinds het begin van de oorlog in Irak naar schatting 100.000 Iraakse burgers gedood, volgens het medische tijdschrift Lancet. Dit betekent dat de Amerikaanse regering het Pentagon gemiddeld 1,5 miljoen dollar betaalt per gedode Iraakse burger om de olievelden van Irak veilig te stellen. Aan de andere kant heeft de Amerikaanse regering, die wanhopig probeert het label 'gierig' te vermijden, 35 dollar per persoon aan humanitaire hulp toegezegd aan de ongeveer een miljoen ontheemde slachtoffers.

In their view, the sanctity of human life and respect for fellow human beings comes a poor second to the pursuit of profit. For instance, since the beginning of the war in Iraq, an estimated 100,000 Iraqi civilians have been killed according to the Lancet medical journal. This means that the US government is paying the Pentagon on average $ 1.5 million per Iraqi civilian killed in order to secure the oil fields of Iraq. On the other hand, the US government eager to avoid the label 'stingy' has pledged $ 35 per person in humanitarian assistance to the million or so displaced victims.

Er zijn nog steeds enkelen die pronken met de omvang van de vrijgevigheid van het Westen in vergelijking met andere landen. Als bewijs citeren zij de enorme bijdrage die door westerse regeringen is geleverd aan het fonds voor tsunami-hulp en hun bereidheid om een moratorium op schuldenverlichting op te leggen.

Still there are some who boast about the size of the west's generosity in comparison to other countries. As evidence they cite the huge contribution made to the tsunami relief fund by western governments and their willingness to impose a moratorium on debt relief.

De vriendelijkheid van het Westen heeft echter een beruchte geschiedenis van averechts werken en een bittere nasmaak achterlaten bij de ontvangers van hulp. Slachtoffers van de aardbeving in Bam in Iran leven nog steeds in bittere armoede, omdat slechts 17 miljoen dollar van de veelbesproken 1 miljard dollar aan hulp is geleverd. Afghanen, geteisterd door coalitiebommen, hebben nog steeds geen 40% van de 5 miljard dollar ontvangen.4

However, West’ s kindness has a notorious history of rebounding and leaving a bitter taste amongst the receipts of aid. Victims of the Bam earthquake in Iran are still living in abject poverty because only $ 17 million of the muchpublicised $ 1 billion aid was delivered. Afghans, ravaged by coalition bombs are yet to receive 40% of the $ 5.4

miljarden aan hulp aan hen beloofd. In 2002 verklaarde Bush dat Afrikaanse landen tot wel $5 miljard per jaar aan ontwikkelingshulp zouden ontvangen. Twee jaar later is er nog geen enkele dollar uitgekeerd. Er is ook overweldigend bewijs dat de hulp aan Maldives verbonden was aan de voorwaarde dat het democratiseringsproces voortgezet moest worden.

billion in aid promised to them. Back in 2002, Bush declared that African countries would receive up to $5 billion a year in development assistancev. Two years on, and not a single dollar has been dispersed. There is also overwhelming evidence that aid given to Maldives was attached with the condition that democratisation process should continue.

Op dezelfde manier zal het bevriezen van schuldaflossingen, die pas op een later tijdstip worden hervat, weinig doen om de economische nood van de landen in de regio te verlichten. Deze landen zijn belast met enorme schuldenbergen en worden gedwongen zware IMF-maatregelen te ondergaan die in de meeste gevallen het economisch herstel tenietdoen. Zo bedraagt de totale buitenlandse schuld van Indonesia ongeveer $ 150 miljard; het opschorten van de betaling van $ 3,1 miljard aan hoofdsom en $ 1,3 miljard aan rentebetalingen, zoals voorgesteld door sommige Europese landen, zal Indonesia niet uit de armoede tillen of de tsunami-slachtoffers helpen.

Similarly, freezing debt repayments only to be resumed at a later date will do little to alleviate the economic plight of the countries in the region. These countries are saddled with mountains of debt and are forced to endure tough IMF measures which in most cases reverse the economic recovery. For instance, Indonesia's overall external debt is about $ 150 billion; suspending the payment of $ 3.1bn in principal and $ 1.3bn billion in interest payments as suggested by some European countries will not lift Indonesia out of poverty or help the tsunami victims.

Als het Westen serieus is over het ondersteunen van Indonesië en andere landen, dan zou het de schulden volledig moeten kwijtschelden en de IMF-voorwaarden die aan de economie worden opgelegd moeten annuleren. Dit zal Indonesië in staat stellen om economisch zelfvoorzienend te worden en minder afhankelijk te zijn van externe hulp. Deze strategie zal niet alleen de Indonesische bevolking helpen om op eigen benen te staan, maar hen ook helpen om zich effectief voor te bereiden op toekomstige tsunami's. Maar westerse regeringen zullen nooit economische gelijkwaardigheid tussen henzelf en de ontwikkelingswereld tolereren, aangezien dit de bedrijfswinsten schaadt en hun grip op waardevolle hulpbronnen versoepelt.

If the West is serious about assisting Indonesia and other countries, then it should retire the debt altogether and cancel the IMF conditions imposed on its economy. This will enable Indonesia to become economically self-sufficient and less reliant on external aid. This strategy will not only help the Indonesia people stand on their feet, but also help them prepare effectively for future tsunamis. But western governments will never tolerate economic parity between themselves and the developing world, as it hurts cooperate profits and loosens their grip on valuable resources.

Materialisme en de constante zoektocht naar middelen hebben westerse regeringen de kans gegund om opnieuw een mogelijkheid te verspillen om de harten en geesten te winnen van het moslimvolk, dat wankelt door de oorlog van Amerika tegen het terrorisme.

Materialism and the constant quest for resources have allowed western governments to squander another opportunity to win the hearts and minds of the Muslim people reeling from America's war on terrorism.

Maar als de vasthoudendheid van het Westen aan het kapitalisme heeft geleid tot een gebrek aan mededogen en een onverschilligheid tegenover het menselijk leven, dan kan hetzelfde worden gezegd over de heersers van de islamitische wereld. In plaats van de catastrofe in Azië te benutten om hun medemuslims te helpen en de harten en geesten van de niet-moslimslachtoffers te winnen, is hun eerste prioriteit het beschermen van de economische belangen van westerse machten, gevolgd door hun eigen tronen.

But if the west's adherence to capitalism has made it devoid of compassion and insolent of human life then thesame can be said for the rulers of the Muslim world. Instead of taking advantage of the catastrophe in Asia to help their fellow Muslims and win the hearts and minds of the non- Muslim victims, their first priority is to protect the economic interests of western powers followed by their own thrones.

Neem Saudi-Arabië. Na de gebeurtenissen van 11 september lanceerde het een miljoenen kostende mediacampagne in de VS om het publieke imago van de koninklijke familie te verbeteren. Ter vergelijking: de reactie op de tsunami-crisis blijft ingetogen en onderstreept hoe verliefd ze zijn geworden op het kapitalisme.

Take Saudi-Arabia. After the events of September 11, it launched a multi-million dollar media campaign in the US to improve the public image of the royal family. In comparison, its response to tsunami crisis remains low-key and underscores how enamoured they have become with capitalism.

Wat de wereld vandaag de dag nodig heeft, is een ideologie en een staat die niet voortdurend bezig is met het veiligstellen van middelen en het beschermen van haar markten wanneer zij wordt geconfronteerd met mensen die diep geteisterd zijn door natuurrampen. Maar die in staat is om slachtoffers van dergelijke catastrofes tegemoet te treden met mededogen en respect voor het menselijk leven.

What the world needs today is an ideology and a state that is not forever preoccupied with securing resources and protecting its markets when faced with people deeply distressed by natural disasters. But is able to face up to victims of such catastrophes with compassion and respect for human life.

Alleen het Kalifaat kan de harten en geesten winnen van zowel moslims als niet-moslims die door rampspoed zijn getroffen. Toen de gezworen vijanden van de Islam, de Quraiysh, werden getroffen door hongersnood, waren het niet de Romeinen of de Perzen die te hulp schoten, maar de jonge Islamitische staat in Madina onder leiding van de Boodschapper van Allah ﷺ die verlichting bood en hun harten won. In 650, tijdens het bewind van het Kalifaat van Umar (RA), werd Madina verwoest door hongersnood en het waren de moslims van Egypte die hulp stuurden van een ongekende omvang. Naast het sturen van hulp over land, werd een eenënzestig mijl lange kanaal gegraven om de Nijl met de Rode Zee te verbinden, zodat schepen beladen met enorme hoeveelheden voedsel de haven van Jeddah, de poort naar Madina, konden bereiken. Het hele project werd in zes maanden voltooid en de voedseltekorten in Madina werden permanent opgelost.

Only the Caliphate can win the hearts and minds of both Muslims and non-Muslims who have been afflicted with calamity. When the sworn enemies of Islam, the Quraiysh were stricken with famine, it was not the Romans or the Persians that rushed to their rescue, but the infant Islamic state in Madina under the leadership of the Messenger of Allah (SAW) that provided relief and won their hearts. In 650, during the reign of the Caliphate of Umar (RA), Madina was devastated by famine and it was the Muslims of Egypt that sent forth aid the likes of which was not seen before. In addition to sending aid over land, a sixty-nine mile canal was dug to connect the River Nile to the Red Sea, so that ships laden with vast quantities of food could reach Jeddah the port for Madina. The whole project was completed in six months and Medina's food shortages were permanently solved.

15 jan. 2005

Jan 15, 2005