“Nog nooit eerder in de geschiedenis heeft een president van de Verenigde Staten—en ik heb het echt over beide presidenten Bush—zo'n nauwe relatie gehad met een andere buitenlandse mogendheid... we hadden een pact met Saudi Arabia in een relatie die 40 jaar teruggaat...

“Never before in history has a president of the United States— and I'm really referring to both President Bushes—has had such a close relationship with another foreign power... we had a pact with Saudi Arabia in a relationship that's gone back 40 years...

“We krijgen olie, we verkopen hen wapens, en een deel van het pact was dat we niet te nauwkeurig keken naar wat er werkelijk aan de hand was in Saudi-Arabië.” -- Craig Ugnar op 25 april 2005, kroonprins Abdullah bezocht George Bush om een aantal kwesties te bespreken, variërend van het vredesproces in het Midden-Oosten tot de strijd tegen terrorisme. Het middelpunt van de visie van Abdullah was echter het presenteren van een nieuw voorstel aan president Bush om de olieproductie van Saudi-Arabië te stimuleren, wat zou bijdragen aan het verlichten van de druk op de prijs van ruwe olie.

we get oil, we sell them weapons, and part of the pact was we didn't look too closely at what was really going on in Saudi Arabia.” -- Craig Ugnar n April 25 2005, Crown Prince Abdullah visited George Bush to discuss a number of issues ranging from the Middle East peace process to fighting terrorism. However, the centrepiece of Abdullah’ s visit was to present President Bush with a fresh proposal to boost Saudi oil production that would go some way towards easing pressure on the price of crude oil.

Het bezoek was zorgvuldig gepland om samen te vallen met de aankondiging van Bush van een nieuwe energiestrategie, om de groeiende zorgen onder oliemaatschappijen en gewone Amerikanen tegen te gaan dat het oliebeleid van de regering wankelde en de Amerikaanse economie schaadde.

The visit was carefully scripted to coincide with Bush’ s announcement of a new energy strategy to counter growing concerns amongst oil companies and ordinary Americans that the administration’ s oil policy was faltering and hurting the US economy.

Kritiek van oliemaatschappijen is aangewakkerd door het gebrek aan vooruitgang bij het veiligstellen van de olie van Iraq. Ondanks het besteden van $1.6

Criticism from oil companies has been fuelled by the lack of progress made in securing Iraq’ s oil. Despite devoting $1.6

Miljarden aan hulp vanuit het Congres voor de ontwikkeling van de Iraakse olie-infrastructuur; Irak produceert nog steeds 25 procent minder dan de niveaus in het begin van 2003, vóór de Amerikaanse invasie om Saddam Hussein omver te werpen. De populaire Iraakse opstand heeft de olieaanvoer doen afnemen tot een kabbelend stroompje. De sabotage van een pijpleiding naar Turkije heeft de export uit de noordelijke velden van Irak, rond Kirkuk, beperkt, en geweld heeft de inspanningen om de grotere zuidelijke velden te moderniseren belemmerd. Het resultaat is dat Irak vorige maand 1,43 miljoen vaten ruwe olie exporteerde, een afname van 30.000 vaten ten opzichte van maart. Dit ligt ver verwijderd van de 4 miljoen vaten die sommige analisten voorspelden in de nasleep van de oorlog.

billion of Congressional aid to develop Iraqi oil infrastructure, Iraq is still producing 25 percent lower than levels in early 2003, before the U.S. invasion to topple Saddam Hussein. The popular Iraqi insurgency has reduced the flow of oil to a trickle. The sabotage of a pipeline to Turkey has restricted exports from Iraq's northern fields, around Kirkuk, and violence has hampered efforts to modernize the larger southern fields. The result is that Iraq exported 1.43 million barrels of crude oil last month, down 30,000 barrels from March. This is nowhere near the 4 million barrels forecasted by some analysts in the aftermath of the war.

Daarnaast zijn Amerikaanse olie-executives verder gekwetst door de neoconservatieven, die zij de schuld geven van het aanmoedigen van de opstand door de privatisering van de Iraakse olie-industrie in plaats van de renationalisering ervan. Het plan om de Iraakse olie te nationaliseren, dat werd voorgesteld door de Amerikaanse olie-industrie, werd op het laatste moment vervangen door een neoconservatief plan om de olie van Irak te privatiseren en de OPEC te vernietigen.

In addition, US oil executives have been further aggrieved by the neo-conservatives whom they blame for encouraging the insurgency through the privatization of Iraq’ s oil industry as opposed to its re-nationalization. The plan to nationalize Iraqi oil, which was put forward by the US oil industry, was superseded at the last minute by a neoconservative plan to privatize Iraq’ s oil and destroy OPEC.

In de daaropvolgende chaos van het post-Saddam tijdperk werd de Amerikaanse oliebedrijven verhinderd de Iraakse olievelden te exploiteren, waardoor hun inspanningen om de Iraakse olievoorraad te vergroten werden belemmerd.

In the ensuing chaos of the post Saddam era, the US oil companies were prevented from exploiting Iraq’ s oil fields thereby hindering their efforts to increase Iraqi oil supply.

Het niet kunnen samenwerken met de Iraakse olievelden was een enorme klap voor Amerikaanse oliebedrijven. Volgens het Amerikaanse ministerie van Energie behoren de kosten voor het in gebruik nemen van nieuwe productie in Irak tot de laagste ter wereld. Tot nu toe zijn slechts 15 van de 74 velden ontwikkeld; de bekende reserves bedragen 112 miljard vaten, maar sommigen voorspellen dat dit meer dan 300 miljard vaten zou kunnen zijn. Met terugwinningspercentages van 50

Failure to work with Iraq’ s oil fields was a huge blow to American oil companies. According to the United States Department of Energy the costs of bringing new production on line in Iraq are among the lowest in the world. As of yet only 15 of its 74 fields have been developed; known reserves are 112 billion barrels, but some predict it may turn out to exceed 300 billion barrels. With recovery rates of 50

met een percentage en reserves van 250 miljard vaten, zou Iraakse olie meer dan $3 biljoen waard kunnen zijn.

per cent and reserves of 250 billion barrels, Iraqi oil could be worth more than $3 trillion.

Op het binnenlandse front hebben consumenten te maken gehad met stijgende gasprijzen aan de pomp en geven zij Bush de schuld van een groot deel van de energieproblemen van Amerika. Een recente peiling van Associated Press-AOL toonde aan dat het publiek de president lage cijfers geeft voor zijn aanpak van de energieproblemen, waarbij 62 procent aangaf het er niet mee eens te zijn. De democraten hebben de lage goedkeuringscijfers aangegrepen om te benadrukken dat het Bush-bestuur vrijwel niets heeft gedaan om het geteisterde publiek te redden van de hoge olieprijzen. “Vijf jaar later wachten Amerikanen die lijden onder recordhoge gasprijzen nog steeds om te zien of de president zijn belofte nakomt om OPEC onder druk te zetten,” zei senator John Kerry.

On the domestic front, consumers have had to put up with soaring gas prices at the pump and blame Bush for much of America’ s energy woes. A recent Associated Press-AOL poll found the public giving the president low marks for his handling of energy problems, with 62 percent saying they disapproved. The democrats have seized on the poor approval ratings to drive home the point that the Bush administration has done next to nothing to rescue the beleaguered public from high oil prices. “Five years later, and Americans suffering under record-high gas prices are still waiting to see the president keep his promise to jawbone OPEC,”ix said Senator John Kerry.

De regering-Bush, geconfronteerd met de groeiende golf van kritiek, heeft gereageerd door invloedrijke neoconservatieven zoals Wolfowitz en Bolton weg te halen bij de beleidsvorming en te verplaatsen naar de beleidsuitvoering. De regering heeft de Saoedische ook gevraagd om met een plan te komen dat de olieproductiecapaciteit drastisch verhoogt. Het plan dat door de Saoedische olieminister Ali Naimi werd geschetst voor het bezoek van Abdullah aan Texas, stelt voor om over een periode van vijf jaar 50 miljard dollar uit te geven om de Saoedische productiecapaciteit tegen 2009 te verhogen naar 12,5 miljoen vaten per dag, van de huidige limiet van 11 miljoen. Indien nodig zegt Saoedi-Arabië dat het uiteindelijk een capaciteit van 15 miljoen vaten per dag zal ontwikkelen. De Amerikaanse nationale veiligheidsadviseur Stephen Hadley beschreef het Saoedische plan als een grote doorbraak. Hij zei: "Wat er werkelijk kwam, was een plan om de productie te verhogen door middel van substantiële investeringen — ter waarde van ongeveer 50 miljard dollar in de loop van de tijd. Het is dus een groot initiatief dat zij zijn aangegaan." Ondanks deze enorme investering ter aanvulling van de Amerikaanse economie, plannen de Saoedische ook om Amerikaanse energiebedrijven een enorme bonus te geven door hen uit te nodigen om te investeren in de andere energiesectoren van Saoedi-Arabië. Tijdens een toespraak voor een publiek van Amerikaanse zakenlieden, georganiseerd door de Saudi-American Business Council (SABC) in het Fairmont Hotel, kondigde prins Abdullah zijn voornemen aan om in het laatste kwartaal van 2005 een conferentie van het International Energy Forum (IEF) te organiseren. Hij zei: "Wij nodigen u uit om met ons te blijven samenwerken in de mijnbouw- en gassectoren, die een aantal investeringsmogelijkheden bieden. Er zijn veel mogelijkheden en succes is gegarandeerd, God willing. U kunt kiezen voor directe investeringen of het opzetten van gezamenlijke projecten." Kroonprins Abdullah is er ook van plan het Amerikaanse zakenlieden gemakkelijker te maken om rijkdom uit het land te halen door voor te stellen de wetten die de opkomende Saoedische economie beschermen te versoepelen. Spalend over de economische hervormingen zei Abdullah: “We hebben een duidelijke en flexibele belastingwet ingevoerd, de financiële markt geherorganiseerd zodat deze voldoet aan internationale standaarden en hebben het privatiseringstraject versneld.” Overduidelijk zullen de Amerikanen de echte begunstigden van het plan van Abdullah zijn. Ten eerste zullen de Saudi's 50 miljard dollar uitgeven om de productie van ruwe olie te verhogen, enkel om de internationale oliemarkt te overspoelen en de prijs te laten dalen. Dit zal de Saudi-winsten scherp verminderen en de economie van het land aanzienlijk schaden. Aan de andere kant zal goedkope ruwe olie een geschenk uit de hemel zijn voor de Amerikaanse economie, die momenteel wankelt door hoge olieprijzen.

The Bush administration faced with the growing tide of criticism has responded by removing influential neoconservatives like Wolfowitz and Bolton away from policy making to policy execution. The administration has also asked the Saudi’ s to come up with a plan that dramatically increases its oil production capacity. The plan outlined by Saudi Oil Minister Ali Naimi before Abdullah’ s visit to Texas, proposes to spend $50 billion over a five–year period to increase Saudi production capacity to 12.5 million barrels per day by 2009 from the current 11 million limit. If necessary, Saudi Arabia says it will eventually develop a capacity of 15 million barrels a day. US National Security Adviser Stephen Hadley described the Saudi plan as a major breakthrough. He said, “What really came was a plan for increasing production through substantial investment — to the tune of about $50 billion over time. So it's a major initiative that they've undertaken."x Notwithstanding this huge investment to supplement America’ s economy, the Saudi’ s also plan to give US energy companies a huge bonanza by inviting them to invest in Saudi Arabia’ s other energy sectors. Addressing an audience of American businessmen organized by the Saudi-American Business Council (SABC) at the Fairmont Hotel, Prince Abdullah announced his intention to host a conference of the International Energy Forum (IEF) in the last quarter of 2005. He said, “We invite you to continue to cooperate with us in the mining and gas sectors which offer a number of investment opportunities. There are many opportunities and success is guaranteed, God willing. You can choose direct investment or establish joint projects.” Crown Prince Abdullah also plans to make it easier for American businessmen to take wealth out of the country by proposing to relax the laws protecting the fledging Saudi economy. Speaking about the economic reforms, Abdullah said, “We have enacted a clear and flexible taxation law, reorganized the financial market so that it matches international standards and have expedited the privatization process.” Clearly the Americans will be the real beneficiaries of Abdullah’ s plan. Firstly, the Saudi’ s will spend $50 billion to increase the production of crude oil only to flood the international oil market and have its price reduced. This will sharply diminish Saudi profits and significantly damage the country’ s economy. On the other hand, cheap crude oil will be a godsend to the American economy, which at present is reeling from high oil prices.

Ten tweede zullen de Saudi's miljarden dollars aan Amerikaanse oliebedrijven betalen om het noodzakelijke werk uit te voeren om de capaciteit van de olieproductie te vergroten. Dit zal noch resulteren in een technologische overdracht, noch voldoende banen creëren om de groeiende werkloosheidscijfers van Saudi-Arabië te verminderen. Momenteel ligt het werkloosheidspercentage op 20% (het werkelijke cijfer zou zo hoog als 30% kunnen zijn). Maar dit cijfer zou nog verder kunnen stijgen, aangezien de Saoedische bevolking tegen 2020 zal verdubbelen van 20 miljoen naar 40 miljoen. Daarom ziet het vooruitzicht voor degenen die in Saudi-Arabië werk zoeken in de nabije toekomst er uiterst somber uit.

Secondly, the Saudi’ s will be paying American oil companies billions of dollars to carry out the necessary work to increase the capacity of oil production. It will neither result in transfer of technology nor create sufficient jobs to lessen Saudi Arabia’ s burgeoning unemployment figures. At present, the unemployment rate is at 20% (the real figure could be as high as 30%). But this figure could increase even further, given that the Saudi population is going to double from 20 million to 40 million by 2020. Hence the outlook for Saudi’ s seeking employment in the near future looks extremely bleak.

Ten derde zal de privatiseringstocht, in combinatie met een versoepeld belastingbeleid, leiden tot Amerikaans eigendom van enkele van de vitale activa van Saudi-Arabië, zoals de Saudi Telecom Company. Daarnaast zullen de Amerikaanse multinationals, onder het voorwendsel van het verlenen van betere openbare diensten, hogere prijzen vragen en enorme winsten genereren, waarvan slechts een zeer klein deel zal worden teruggesluisd naar de Saoedische economie. Het grootste deel ervan zal worden gerepatrieerd naar de VS, terwijl een deel terecht zal komen op de buitenlandse rekeningen van Saoedische prinsen.

Thirdly, the privatization drive coupled with loose taxation laws will result in American ownership of some of Saudi Arabia’ s vital assets like the Saudi Telecom Company. In addition, under the pretext of providing better public services, the American multinationals will charge higher prices and generate huge profits, very little of which will be ploughed back into the Saudi economy. Most of it will be repatriated back to the US, whilst some of it will end up in the foreign accounts of Saudi princes.

Ten vierde, hoewel de bilaterale handel tussen Saudi-Arabië en de VS is toegenomen van een mager bedrag van $160 miljoen in 1970 naar $26 miljard in 2004, zijn het Saudi-volk gedurende deze periode steeds armer geworden. In 1999 was het bbp per hoofd van de bevolking lager dan in 1965, vóór de enorme stijging van de olieprijzen. Dus door de Amerikanen uit te nodigen om te investeren in andere energievoorraden, tekent Abdullah de toekomst van het Saudi-volk weg naar Amerikaanse slavernij.

Fourthly, though the bilateral trade between Saudi Arabia and the US has increased from a measly sum of $160 million in 1970 to $26 billion in 2004, the Saudi people during this period have become increasingly poor. In 1999, the per capita GDP was less than it was in 1965, before the massive rise in oil prices. So by inviting the Americans to invest in other energy reserves, Abdullah is signing away the future of the Saudi people to American slavery.

Niet verrassend genoeg omarmde de regering-Bush het plan van Abdullah en nam het op als onderdeel van hun hernieuwde energiestrategie. Dit houdt in dat militaire bases worden omgevormd tot olieraffinaderijen, dat er wordt gezocht naar manieren om de Amerikaanse olievoorraden aan te boren en dat er wordt gezocht naar schonere brandstoffen.

Not surprisingly, the Bush administration embraced Abdullah’ s plan and included it, as part of their revitalized energy strategy. This consists of turning military bases into oil refineries, exploring ways of tapping US oil reserves and exploring cleaner fuels.

Daarom slaagde Bush erin de prijs van ruwe olie omlaag te drukken toen hij zijn vernieuwde energiebeleid onthulde. Dit verklaart de reden achter het bezoek van Abdullah aan Texas en werd bevestigd door nationaal veiligheidsadviseur Stephen Headley, die zei: "Het probleem in de oliemarkt is momenteel de perceptie dat er onvoldoende capaciteit is." Geruststelling die aan de markt kan worden gegeven over de beschikbare aanvoer, zei hij, zou "een neerwaartse druk op de prijs moeten hebben." De verklaring van Hadley verwijst ook naar de wispelturige aard van deze geruststelling. Veel hangt af van het vermogen van de regering-Bush om weerstand te overwinnen van environmentalisten en andere drukbeïnvloedingsgroepen die tegen het boren naar olie op plaatsen zoals Alaska zijn, en ook tegen de omzetting van bestaande militaire bases in olieraffinaderijen.

Therefore, when Bush unveiled his rejuvenated energy policy, he succeeded in pushing down the price of crude oil. This explains the reason behind Abdullah’ s visit to Texas and was confirmed by National Security Adviser Stephen Headley who said, "The problem in the oil market now is a perception that there is inadequate capacity." Reassurance that can be given to the market on available supply, he said, should "have a downward pressure on the price." Hadley’ s statement also alludes to the fickle nature of this reassurance. Much is dependent upon the Bush administration’ s ability to overcome resistance from environmentalists and other pressure groups who are opposed to the drilling for oil in places like Alaska and also to the conversion of existing military bases into oil refineries.

In dit opzicht is de energie-strategie van Bush een defensieve.

In this respect, Bush’ s energy strategy is a defensive one.

Na het falen in Irak is de regering gedwongen om manieren te verkennen om de binnenlandse productie van Amerikaanse olie te stimuleren.

Having failed in Iraq, the administration has been forced into exploring ways to boost the domestic output of US oil.

Nu de winter nadert en OPEC olie pompt tot het maximum, is het in het Witte Huis een race om manieren te vinden om de volgende crisis te stuiten.

With winter approaching and OPEC pumping oil to its maximum, the race is on in the White House to find ways to stymie the next crisis.

De huidige predicament van Amerika biedt echter een ideale gelegenheid voor de Saudi's om hun volk te bevrijden van de Amerikaanse hegemonie. Indien het Huis van Saud hierin oprecht was geweest, hadden zij een aantal strategieën kunnen inzetten om hun afhankelijkheid van de VS te verbreken.

However, America’ s current predicament presents an ideal opportunity for the Saudi’ s to free their people from American hegemony. Had the House of Saud been sincere about this, they could have employed number of strategies to sever their dependency on the US.

De Saudi's hadden de levering van ruwe olie kunnen beperken, deze los kunnen koppelen van de dollar en het kunnen verkopen in een valuta zoals de euro of de yuan (Chinese valuta). Dit zou de wereld dwingen om snel de dollar te verkopen in ruil voor de door de Saudi's geprefereerde ruilvaluta. Een dergelijke zet zou ook machten zoals Europa en vooral China, een land dat scherpe verschillen heeft met de VS, dwingen om elke Amerikaanse manoeuvres tegen Saudi-Arabië tegen te gaan.

The Saudi’ s could have cut the supply of crude oil, decoupled it from the dollar and sold it in currency like the Euro or the Yuan (Chinese currency). This would force the world to quickly sell the dollar in return for the Saudi’ s preferred currency of exchange. A move like this would also force powers like Europe and especially China, a country that has sharp differences with the US to counter any US manoeuvres against Saudi Arabia.

De Saudi's zouden ook een deel van hun olie kunnen ruilen voor technologie en zware industrie, waardoor de afhankelijkheid van buitenlandse werknemers wordt verminderd en er nieuwe banen worden gecreëerd. Op deze manier zouden de Saudi's hun economie kunnen sturen naar een pad van zelfvoorzienendheid en economische voorspoed.

The Saudi’ s could also barter some of their oil in exchange for technology and heavy industry thereby reducing dependency on foreign workers and creating new jobs. In this way the Saudi’ s could steer their economy towards a path of self–sufficiency and economic prosperity.

Het is zeer onwaarschijnlijk dat Abdullah en het Huis van Saud voor dergelijke radicale ideeën zouden kiezen, aangezien hun voortbestaan afhankelijk is van Anglo-Amerikaanse steun.

It is very unlikely that Abdullah and the House of Saud would opt for such radical ideas, as their very existence depends upon Anglo-American support.

Deze ideeën kunnen alleen worden nagestreefd in een omgeving die vrij is van Anglo-Amerikaanse plaatsvervangers die het Saudische regime domineren. Alleen het Kalifaat kan een omgeving creëren waarin de Saudi's politieke onafhankelijkheid en economische soevereiniteit kunnen genieten, vrij van buitenlandse controle.

These ideas can only be pursued in an environment that is free from Anglo-American surrogates who dominate the Saudi regime. Only the Caliphate can produce an environment where the Saudi’ s can enjoy political independence and economic sovereignty free from foreign control.

10 mei 2005

May 10, 2005