"Musharraf is misschien Amerika's laatste hoop in Pakistan, en als hij faalt, zullen de fundamentalisten de islamitische bom in handen krijgen." -- Anthony Zinni De intensivering van de gevechten tussen de studenten van Lal Masjid en het Pakistaanse leger heeft honderden doden en vele gewonden tot gevolg gehad. Dit heeft president Musharraf ertoe aangezet om de volgende provocerende verklaring af te leggen: “Als zij zich niet overgeven, dan zeg ik hier vandaag dat zij gedood zullen worden. Zij moeten ons niet dwingen om geweld te gebruiken. Zij moeten vrijwillig naar buiten komen; anders zullen zij gedood worden…” Nog voordat het ultimatum van Musharraf werd gesteld, was zijn regering er snel bij om de volledige schuld van de huidige crisis toe te schrijven aan Abdul Rashid Ghazi—de directeur van het seminarie. Een nauwkeurige bestudering van de gebeurtenissen die voorafgingen aan de patstelling suggereert echter dat het gehele saga is geënsceneerd door de Pakistaanse regering.

"Musharraf may be America's last hope in Pakistan, and if he fails, the fundamentalists would get hold of the Islamic bomb." -- Anthony Zinni The intensification of fighting between the students of Lal Masjid and the Pakistani army has left hundreds dead and many injured. This has prompted President Musharraf to issue the following provocative statement: “If they do not surrender so I am saying here today that they will be killed. They should not force us to use force. They should come out voluntarily; otherwise they will be killed…” Even before Musharraf’ s ultimatum, his government was swift to attribute the entire blame for the current crisis on Abdul Rashid Ghazi—the principal of the seminary. However, a close examination of the events preceding the standoff, suggests that the entire saga has been engineered by the Pakistani government.

De afgelopen zes maanden heeft de regering-Musharraf het gedrag van de studenten getolereerd telkens wanneer zij ervoor kozen haar gezag uit te dagen. De ophoping van illegale wapens, de ontvoering van Pakistaanse socialites en politieagenten, en de gijzeling van zes Chinese vrouwen werden slechts met gedempte kritiek vanuit regeringsfunctionarissen beantwoord. Bovendien waren deze activiteiten niet clandestien; ze werden gepland en uitgevoerd in het volle zicht van het hoofdkwartier van de ISI, dat zich in de directe nabijheid van de grenzen van de Lal Masjid bevond. De frequente bezoeken van ISI-functionarissen en regeringsvertegenwoordigers weerleggen de claims van de regering dat zij zocht naar een vriendschappelijke oplossing— vooral wanneer dit wordt afgezet tegen de felheid van de reactie van de Pakistaanse regering op soortgelijke incidenten in de tribale gebieden en elders in Baluchistan. Waarom heeft de Pakistaanse regering dan zo lang gewacht met het barricaderen van de moskee met militair materieel dat geschikt is voor een overweldigende aanval?

For the past six months the Musharraf government has tolerated the behaviour of the students whenever they chose to challenge its writ. The accumulation of illegal arms, the abduction of Pakistani socialites and policemen, and the seizure of six Chinese women was met with muted criticism from government officials. Furthermore, these activities were not clandestine, and were planned and executed in full view of ISI’ s headquarters located in close proximity to the confines of the Lal Masjid. The frequent visit of ISI officials and government representatives negates government claims that it was exploring an amicable outcome— especially when measured against the ferocity of the Pakistani government’ s response to similar incidents in tribal agencies and elsewhere in Baluchistan. So why has the Pakistani government waited so long to barricade the Masjid with military hardware fit for an overwhelming assault.

Deze vraag kan alleen worden beantwoord in de bredere context van de uitdagingen waar het bewind van Musharraf voor stond. Op dit moment heeft de regering van Musharraf te maken gehad met zowel de seculiere oppositie als met islamitische krachten die zijn afzet eisen.

This question can only be answered in the broader context of the challenges facing Musharraf’ s rule. At present the Musharraf government has had to contend with both the secular opposition and Islamic forces calling for his removal.

De seculiere krachten, aangevoerd door de Alliance for the Restoration of Democracy (ARD) en opperrechter Iftikhar, hebben aan momentum gewonnen en hebben het Amerikaanse initiatief om Musharraf herkozen te laten worden dwarsgezeten. Om deze dreiging te neutraliseren, heeft Musharraf onder Amerikaans toezicht geheime gesprekken gevoerd met bepaalde leiders van de seculiere oppositie en heeft hij geweld ingezet tegen anderen. De doden in Karachi zijn een manifestatie van die laatste aanpak. Wat de onderhandelingen betreft, is de VS namens Musharraf al verwikkeld in vergevorderde gesprekken met Benazir Bhutto, met als doel de ruggengraat van de seculiere oppositie te breken en een tweede presidentiële termijn voor Musharraf veilig te stellen. Dit verklaart ook de recente ambivalente houding van Bhutto ten opzichte van de All Parties Conference (APC) in Londonxv, die zij tot nu toe heeft vermeden.

The secular forces championed by the Alliance for the Restoration of Democracy (ARD) and Chief Justice Iftikhar have gained momentum and have frustrated America’ s initiative to get Musharraf re-elected. To diffuse this threat, Musharraf under US auspices has held secret talks with certain leaders of the secular opposition and has deployed force against others. The deaths in Karachi are a manifestation of the latter approach. As far as negotiations are concerned, the US on Musharraf’ s behalf is already engaged in advanced talks with Benazir Bhutto with aim to break the back of the secular opposition and secure a second presidential term for Musharraf. This also explains Bhutto’ s recent ambiguous stance on the All Parties Conference (APC) in Londonxv, which she has shunned so far.

Terwijl de islamitische oppositie, ontevreden over Musharrafs pro-Amerikaanse beleid en zijn neoliberale houding, zich erop heeft gericht hem uit de macht te verdrijven, hebben sommigen gegrepen naar militante middelen en hebben anderen protesten georganiseerd om hun woede te uiten. Maar de bron van hun wrok wordt gevoed door de religieuze seminaries die Amerika heeft aangewezen voor secularisatie of sluiting. In tegenstelling tot de seculiere oppositie — waarbij Amerika bereid was tot compromissen en het bemiddelen in een deal — moeten de islamitische krachten in de ogen van Amerikaanse beleidsmakers met een pistool tegen het hoofd worden geseculariseerd, en moet elke weerstand worden verpletterd. Daarom is de omsingeling van Lal Masjid door het leger in afwezigheid van staat van beleg, de vernedering van Abdul Aziz Ghazi op de Pakistaanse televisie, de abrupte annulering van gesprekken, de mediablackout en de aankondiging van ‘geef je over of sterf’ als oplossing voor de crisis een onheilspellend teken voor de toekomst van religieuze seminaries in Pakistan.

Whilst the Islamic opposition unhappy with Musharraf’ s pro- American policies and his neo-liberal attitudes have taken upon themselves to oust him from power. Some have resorted to militancy and others have engaged in protests to vent their anger. But the wellspring of their resentment is fuelled by the religious seminaries which America has identified for secularisation or closure. Unlike the secular opposition—where America was keen to compromise and broker a deal— the Islamic forces in the eyes of American policy makers must be secularised at gun point, and any resistance must be crushed. Hence the surrounding of Lal Masjid by the military in the absence of martial law, the humiliation of Abdul Aziz Ghazi on Pakistan television, the abrupt cancellation of talks, the media blackout and the announcement of ‘surrender or die’ as a solution to the crisis is an ominous sign for the future of religious seminaries in Pakistan.

Wat er is gebeurd bij de Lal Masjid vertoont alle kenmerken van een blauwdruk voor Musharraf om andere religieuze scholen en instellingen aan te pakken—een recept voor een burgeroorlog. Dat de timing van de crisis Musharraf wel uitkomt, wordt niet eens vermeld, aangezien het de aandacht van het publiek afleidt van de seculiere oppositie en de rampzalige reactie van de regering op de overstromingen in Baluchistan.

What transpired at Lal Masjid has all the hallmarks of becoming a template for Musharraf to deal with other religious schools and institutions— a recipe for civil war. Not to mention that the timing of the crisis suits Musharraf, as it deflects the public’ s attention away from the secular opposition and the government’ s disastrous response to the floods in Baluchistan.

Het is evident dat het gebruik van geweld door de overheid om zowel seculiere als islamitische krachten aan te pakken, de intellectuele bankroet blootlegt van Musharraf's mantra van verlichte gematigdheid. In plaats van gedachten te gebruiken om de ideeën van de oppositie te bestrijden, heeft Musharraf gegrepen naar geweld. Dezelfde methode is herhaald door Musharraf's bondgenoten—Amerika, NATO en Israël—onder het mom van de 'strijd om de harten en geesten', en beiden zijn er niet in geslaagd de islamitische bewegingen in Irak, Afghanistan en Palestina te verpletteren. Dus welke kans maakt Musharraf?

What is evident is that the utilisation of force by the government to deal with both secular and Islamic forces exposes the intellectual bankruptcy of Musharraf’ s mantra of enlightened moderation. Instead of employing thoughts to battle the ideas of the opposition, Musharraf has resorted to force. The same method has been repeated by Musharraf’ s allies—America, NATO and Israel— under the guise of ‘battle of hearts and minds’ and both have failed to crush the Islamic movements in Iraq, Afghanistan and Palestine. So what chance does Musharraf have?

9 juli 2007

July 9, 2007