“Degenen die essentiële vrijheid kunnen opgeven om een beetje tijdelijke veiligheid te verkrijgen, verdienen noch vrijheid noch veiligheid.” -- Benjamin Franklin Op 8 maart 2005 zei president George Bush, waarbij hij wees op de vooruitgang in Afghanistan, Irak en Palestina, dat de democratie zich over het Midden-Oosten begon te verspreiden en dat “het autoritaire bewind de laatste ademtocht is van een ongeloofwaardig verleden.” De regering-Bush en haar aanhangers hebben de gebeurtenissen in het Midden-Oosten aangegrepen om een optimistische beoordeling te geven van de democratische hervormingen en de positie van Amerika in de regio.

“Those that can give up essential liberty to obtain a little temporary safety deserve neither liberty nor safety.” -- Benjamin Franklin On the 8th of March 2005, President George Bush citing progress in Afghanistan, Iraq and Palestine said that democracy was beginning to spread across the Middle East and that “the authoritarian rule is the last gasp of a discredited past.” The Bush administration and its supporters have seized upon the events in the Middle East to give an upbeat assessment of democratic reform and America’ s standing in the region.

Sommigen zijn zelfs zo ver gegaan dat zij vergelijkingen maken met de val van het ijzeren gordijn, terwijl anderen wijzen op een rechtvaardiging van het buitenlandse beleid van Bush sinds 11 september.

Some have even gone far as making comparisons with the fall of the iron curtain, while others are pointing to a vindication of Bush’ s foreign policy since 9/11.

Echter, achter de retoriek valt Bushs visie om democratie te exporteren naar het Midden-Oosten en andere delen van de wereld ver achter bij dezelfde democratische standaard die Amerika routinematig hanteert om verkiezingsuitslagen te verwerpen, despoten te bekritiseren en staten te waarschuwen.

However, behind the rhetoric, Bush’ s vision of exporting democracy to the Middle East and other parts of the world falls way short of the very same democracy standard America routinely employs to dismiss election results, castigate despots, and put states on notice.

Een centraal principe van democratie vereist dat mensen een legitieme vertegenwoordiging kiezen in een omgeving die onpartijdig is en vrij van lokale intimidatie en buitenlandse interventie. Bush was er snel bij om deze standaard toe te passen op Oekraïne en recenter op Libanon.

A central tenet of democracy requires people to choose legitimate representation in an environment that is impartial, free from local intimidation and foreign intervention. Bush was quick to apply this standard to Ukraine and more recently to Lebanon.

In het geval van Oekraïne schond Bush deze standaard, aangezien er bewijs naar voren kwam dat de Amerikaanse ambassade verantwoordelijk was voor het aanvoeren van de "Oranje Revolutie" van Yushchenko.

In the case of Ukraine, Bush contravened this standard, as evidence emerged that the US embassy was responsible for spearheading Yushchenko’ s “Orange Revolution”.

In Libanon stinkt de openlijke opruiing en steun van Washington voor de “Cederrevolutie” en de eis dat de komende verkiezingen niet eerlijk en vrij kunnen zijn, tenzij Libanon volledig vrij is van de Syrische bezetting, van hypocrisie.

In Lebanon, Washington’ s open incitement and support for the “Cedar Revolution” and its demand that forthcoming elections cannot be fair and free, unless Lebanon is completely free of Syrian occupation stinks of hypocrisy.

Waren de verkiezingen in Afghanistan, Irak en Palestina niet gehouden onder Amerikaanse en Israëlische bezetting? Werden de kandidaten niet gecontroleerd door Amerika? Was de sfeer voorafgaand aan en op de dag van de verkiezingen niet een van onveiligheid en angst? Waren de verkiezingsuitslagen niet gemanipuleerd en het verkiezingsproces niet in scène gezet en beheerd? Het antwoord op al deze vragen is duidelijk een uitdagend “ja”. Daarom kunnen de verkiezingen in deze landen alleen worden omschreven als oneerlijk, illegaal en opgelegd aan het volk.

Were not the elections in Afghanistan, Iraq and Palestine held under American and Israeli occupation? Were not the candidates vetted by America? Was not the atmosphere prior to and on the day of the elections one of insecurity and fear? Were not the election results manipulated and the electoral process staged and managed? Clearly the answer to all of these questions is a defiant “yes”. Hence the elections in these countries can only be described as unfair, illegal and imposed on the people.

Maar volgens de democratische maatstaf van Bush waren de twijfelachtige verkiezingen in Afghanistan, Irak en Palestina een groot succes. Zelfs naar de maatstaven van de derde wereld zouden dergelijke verkiezingen als nietig en ongeldig zijn verklaard.

But according to Bush’ s democracy yardstick the dodgy elections in Afghanistan, Iraq and Palestine were a resounding success. Even by third world standards such elections would have been declared null and void.

Hetzelfde geldt voor Bush, die er niet in is geslaagd om Pakistan, Egypte en Saudi-Arabië te toetsen aan zijn maatstaf voor democratie.

Likewise, Bush has failed to evaluate Pakistan, Egypt and Saudi Arabia against his benchmark for democracy.

Musharraf’s Syrische referendum in 2002, Mubarak’s aanstaande presidentiële façade en de Saoedische gemeenteraadsverkiezingen, die vrouwen uitsluiten van deelname, kunnen slechts worden beschouwd als een aanklacht tegen de democratie.

Musharraf’ s sham referendum in 2002, Mubarak’ s upcoming presidential façade and the Saudi municipal elections, which bars women from participating, can only be regarded as an indictment against democracy.

In plaats van deze staten te straffen voor het ondermijnen van de democratie, heeft Bush hen beloond met miljarden dollars aan hulp en heeft hij gedempte kritiek geuit ter verdediging van hen. Dit was bijzonder duidelijk na de inauguratietoespraak van Bush.

Rather than punishing these states for subverting democracy, Bush has rewarded them with billions of dollars in aid and offered muted criticisms in their defence. This was particularly evident, after Bush’ s inauguration address.

Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken deed er alles aan om de heersers van Egypte, Pakistan en Saudi-Arabië gerust te stellen dat zij geen doelwit waren van zijn toespraak.

The US State department scuttled to assure the rulers of Egypt, Pakistan and Saudi Arabia that they were not targets of his speech.

Ironisch genoeg is Iran, dat relatief democratischer is dan Egypte en Saoedi-Arabië samen, aangewezen als doelwit voor regimeverandering. Amerika is echter meer bezorgd over het veiligstellen van de enorme olie- en gasreserves van Iran dan over het bevorderen van democratie in Iran. In 1953 verwijderde Amerika, bezorgd over de nationalisatie van Iraanse olie, de toen gekozen premier, Dr. Mohammad Mossadegh, en verving hem door de Shah – een absolute monarchist.

Ironically, Iran, which is comparatively more democratic than Egypt and Saudi Arabia put together, has been earmarked for regime change. However, America is more concerned about securing Iran’ s huge oil and gas reserves than about nurturing democracy in Iran. In 1953, America worried about the nationalisation of Iranian oil removed the then elected Prime Minister, Dr. Mohammad Mossadegh and replaced him with the Shah – an absolute monarchist.

Amerika's obsessie met het maken van gewaagde claims over het verspreiden van democratie en vrijheid, terwijl het tegelijkertijd despotische regimes in stand houdt, heeft een beruchte geschiedenis. Op 12 maart 1947 zei president Truman: “Een van de primaire doelstellingen van het buitenlands beleid van de Verenigde Staten is het creëren van omstandigheden waarin wij en andere naties in staat zullen zijn een levenswijze te ontwikkelen die vrij is van dwang... totalitaire regimes die aan vrije volkeren worden opgelegd door directe of indirecte agressie, ondermijnen de fundamenten van de internationale vrede en daarmee de veiligheid van de Verenigde Staten.” Vanaf dat moment ging Amerika, gewapend met de “Truman-doctrine”, over tot het saboteren van democratie en vrijheid in de hele moslimwereld in ruil voor het exploiteren van hulpbronnen voor haar multinationale ondernemingen en het waarborgen van haar strategische belangen. Amerika deed dit door alle soorten seculiere autocratieën, monarchieën en sjeikdommen te steunen.

America‘s obsession with making bold claims about spreading democracy and liberty, while simultaneously propping up despotic regimes has a notorious history. On March 12 1947, President Truman said, “One of the primary objectives of the foreign policy of the United States is the creation of conditions in which we and other nations will be able to work out a way of life free from coercion…totalitarian regimes imposed on free peoples, by direct or indirect aggression, undermine the foundations of international peace and hence the security of the United States.” vii Henceforth, America armed with the “Truman Doctrine” proceeded to sabotage democracy and freedom throughout the Muslim world in return for exploiting resources for her multinational corporations and safeguarding her strategic interests. America did this by supporting all manners of secular autocracies, monarchies and sheikhdoms.

Bushs visie op een democratische moslimwereld is hetzelfde als de Truman-doctrine. In beide gevallen zijn het exporteren van democratie en vrijheid, evenals de steun aan dictaturen, volledig ondergeschikt aan Amerikaanse bedrijfsbelangen.

Bush’ s vision for a democratic Muslim world is the same as the Truman Doctrine. In both, the exporting of democracy and liberty, as well as the support for dictatorships is totally subservient to American corporate interests.

Amerika is niet de enige die haar bedrijfsbelangen promoot, vermomd als westerse waarden. Andere westerse machten, met name Groot-Brittannië, Frankrijk en de EU, concurreren met de VS in het vertrappen van deze waarden. De afschaffing van de slavernij in de 19e eeuw en de drang om koloniën in de 20e eeuw onafhankelijkheid te verlenen, werden uitsluitend gedreven door de rivaliteit tussen grootmachten om hun kostbare hulpbronnen vast te houden. Het exporteren van westerse waarden was daarbij het minste van hun zorgen.

America is not alone in promoting its corporate interests dressed up in western values. Other western powers most notably Britain, France and the EU compete with the US in trouncing these values. The banishment of slavery in the 19th century and drive to grant independence to colonies in the 20th century were solely motivated by rivalry between great powers to hold onto their precious resources. Exporting western values was the least of their concerns.

Vandaag de dag is er een bittere strijd gaande tussen de EU en Amerika over de hulpbronnen van de moslimwereld, in het bijzonder de energievoorraden. Bush zoekt, onder het dekmantel van vrijheid en democratie, naar manieren om die regimes te verwijderen die ofwel pro-Europees zijn, ofwel naar Europa kijken voor leiding en assistentie. Het EU-VS-conflict over olie en gas is terug te vinden in moslimlanden zoals Sudan, Morocco (de kwestie van Western Sahara), Iraq, Afghanistan, Iran, Libya en de Gulf sheikhdoms.

Today, there is a bitter struggle between the EU and America over the resources of the Muslim world, in particular its energy reserves. Bush under the cover of freedom and democracy is seeking to remove those regimes that are either pro-European or look towards Europe for guidance and assistance. The EU-US conflict over oil and gas can be found in Muslim countries like Sudan, Morocco (Western Sahara issue), Iraq, Afghanistan, Iran, Libya, and the Gulf sheikhdoms.

Die minderheid van moslims die nog steeds betoverd zijn door westerse waarden, moet zich realiseren dat de westerse machten niet geïnteresseerd zijn in de bevrijding van de moslimwereld. Ook zijn zij niet geïnteresseerd in het verlenen van vrijheid en democratie aan moslims.

Those minority of Muslims who are still enchanted by western values need to realise that the western powers are not interested in the liberation of the Muslim world. Nor are they interested in granting Muslims freedom and democracy.

Deze moslims zouden eens goed moeten kijken naar de binnenlandse aangelegenheden van westerse landen en zij zullen snel leren dat westerse waarden slechts een mythe zijn. De anti-terrorismwetten in Groot-Brittannië, de Patriot Act in de VS, de onbepaalde detentie van moslims in Guantanamo en Belmarsh (VK) en de vernedering van moslimgevangenen in Abu Ghraib, Bagram en Basra kleineren hun waarden duidelijk.

These Muslims should take a quick look at the domestic affairs of western countries and they will quickly learn that western values are only a myth. The anti-terror laws in Britain, the Patriot Act in the US, the indefinite detention of Muslims in Guantanamo and Belmarsh (UK) and the humiliation of Muslim prisoners in Abu Ghraib, Bagram and Basra clearly belittle their values.

Wat westerlingen betreft, zij moeten serieus kijken naar de manier waarop hun regeringen de oorlog tegen het terrorisme gebruiken als een excuus om draconische wetten in te voeren die hun liberale samenlevingen transformeren naar totalitaire samenlevingen.

As for westerners, they need to take a serious look at how their governments are using the war on terrorism as an excuse to enact draconian laws that are transforming their liberal societies into totalitarian ones.

Maatregelen zoals gevangenschap zonder proces, de internering van burgers, buitengerechtelijke marteling, de concentratie van macht in de handen van de uitvoerende macht, niet-gekozen regeringsadviseurs, ministers die de rechterlijke macht passeren, grotere beperkingen op de pers, vooraf samengestelde nieuwsberichten, de onderdrukking van informatie en inbreuk op de persoonlijke privacy tasten de kern van liberale democratieën aan.

Measures such as imprisonment without trial, internment of citizens, extra judicial torture, concentration of power in the hands of the executive, unelected government advisors, ministers over-ruling the judiciary, greater press restrictions, pre-packaged news stories, suppression of information and intrusion into personal privacy strike at the very heart of liberal democracies.

Hoe snel Amerika en Europa zichzelf zullen transformeren tot een vesting van totalitarisme, hangt ervan af of Amerikanen en Europeanen vrijheid en democratie hoger waarderen dan veiligheid.

How soon America and Europe transform themselves into a fortress of totalitarianism depends upon whether Americans and Europeans value liberty and democracy above safety.

17 maart 2005

March 17, 2005