“Zij [Iraniërs] boden ook aanzienlijke ondersteuning aan Operation Enduring Freedom. Teheran bood aan om Amerikaanse transportvliegtuigen toe te staan dat vanuit vliegvelden in Oost-Iran zouden opstijgen om operaties in West-Afghanistan te ondersteunen. Het stemde ermee in om zoek- en reddingsmissies uit te voeren voor neergestorte Amerikaanse piloten die boven Iran waren uitgestapt... De Iraniërs werkten samen met de Northern Alliance en hielpen ervan te overtuigen dat Washington dodelijk serieus was en dat de Northern Alliance daarom volledig moest deelnemen aan de Amerikaanse oorlogsinspanning.” -- Kenneth Pollack op 15 september 2008 meldde het Internationaal Atoomenergieagentschap dat Iran herhaaldelijk een VN-onderzoek had geblokkeerd om beschuldigingen te onderzoeken dat het had geprobeerd kernwapens te maken. De bevindingen van het rapport werden opnieuw door westerse mogendheden aangegrepen om Iran af te schilderen als een paria-staat en een bedreiging voor zijn buren. Amerika, Frankrijk, Groot-Brittannië en Israël hebben het spookbeeld opgeroepen van een nieuwe reeks sancties om naar hun visie de onverzettelijkheid van Iran met betrekking tot zijn vreedzame kernprogramma te straffen.

“They [Iranians] also provided considerable assistance to Operation Enduring Freedom. Tehran offered to allow American transport aircraft to stage from airfields in eastern Iran to assist operations in western Afghanistan. It agreed to perform searchand- rescue missions for downed American airmen who bailed over Iran...The Iranians weighed in with the Northern Alliance and helped convince it that Washington was deadly serious and that therefore the Northern Alliance should participate fully in the American war effort.” -- Kenneth Pollack n 15 September 2008 the International Atomic Energy Agency reported that Iran had repeatedly blocked a UN investigation to probe allegations that it had tried to make nuclear weapons. The findings of the report were once again seized upon by Western powers to portray Iran as a pariah state and a menace to its neighbours. America, France, Britain and Israel have raised the spectre of a new set of sanctions to punish in their view Iran’ s intransigence over its peaceful nuclear programme.

Woordvoerder van het Witte Huis Gordon Johndroe zei: "Wij dringen er bij Iran op aan om zijn uraniumverrijking en herverwerkingsactiviteiten op te schorten, of anders te maken te krijgen met verdere implementatie van de bestaande sancties van de VN-Veiligheidsraad en de mogelijkheid van nieuwe sancties."xii De Franse woordvoerder van het Ministerie van Buitenlandse Zaken Eric Chevallier zei: "We hebben geen andere keuze dan in de komende dagen en weken te werken aan een nieuwe (VN) Veiligheidsraad-sanctieresolutie."xiii De woordvoerder van het Israëlische ministerie van de premier Mark Regev zei: "Dit is een ander duidelijk signaal dat het Iraanse regime spelletjes speelt met de internationale gemeenschap met een beleid van misleiding. ... Het is nu aan de internationale gemeenschap om de druk op Teheran op te voeren."xiv Iran verdedigde daarentegen zijn standpunt en wees Amerikaanse claims over zijn vreedzame nucleaire programma van de hand.

White House spokesman Gordon Johndroe said, "We urge Iran to suspend its uranium enrichment and reprocessing activities or face further implementation of the existing United Nations Security Council sanctions and the possibility of new sanctions."xii French Foreign Ministry spokesman Eric Chevallier said, ”We have no other choice than to work in the days and weeks to come toward a new (UN) Security Council sanctions resolution”xiii. Israel’ s Prime Minister's Office spokesman Mark Regev said, “This is another clear signal that the Iranian regime is playing games with the international community with a policy of deception. … It is now incumbent upon the international community to ratchet up the pressure on Teheran."xiv Iran on the other hand defended its stance and rebuffed American claims about its peaceful nuclear programme.

"Wij vinden niet dat er een open forum moet zijn, zodat Amerika elke dag een nieuwe claim kan indienen en deze kan doorsturen naar de instantie, in de verwachting dat Iran elke claim zal behandelen," zei Alaeddin Borujerdi, hoofd van de commissie voor nationale veiligheid en buitenlandse zaken van het parlement.

"We do not think there should be an open forum so America can bring up a new claim every day and pass it on to the agency, expecting Iran to address any claim," said Alaeddin Borujerdi, head of parliament's national security and foreign affairs commission.

Iran heeft elk recht om boos te zijn. Er is geen tastbaar bewijs dat Iran een nucleair wapenprogramma heeft. Een aantal prestigieuze westerse denktanks en inlichtingendiensten hebben in het verleden onomstotelijk verklaard dat een Iraanse atoombom nog vele jaren verwijderd is.

Iran has every right to be angry. There is no tangible evidence that Iran has a nuclear weapons programme. A number of prestigious western think tanks and intelligence agencies in the past have unequivocally stated that Iranian nuclear bomb is many years away.

Bovendien benadrukt het recente IAEA-rapport dat Iran op zijn minst nog twee jaar verwijderd is voordat het genoeg uranium bezit om een bom te maken—zelfs dan is het proces moeizaam om te beheersen en voorspellen veel waarnemers dat dit jaren zal duren.

Furthermore, the recent IAEA report stresses that at the very least Iran is 2 years away before it will possess enough uranium to make a bomb—even then the process is tedious to master and many observers predict it will take years.

In de afgelopen 5 jaar hebben de oorlogszuchtige aard van de betrekkingen tussen de VS en Iran en de ruzie over het nucleaire programma van Iran en de opkomst van Ahmadinejad een cruciale rol gespeeld in een goed bekend pad.

Over the past 5 years, the bellicose nature of U.S.-Iran relations have followed a well trodden trajectory, and the tiff over Iran’ s nuclear programme and the ascendency of Ahmadinejad has played a pivotal role.

Dat wil zeggen dat de vurige retoriek die door Washington en Teheran wordt gehanteerd, verweven met geheime samenwerking tussen de twee, heeft geleid tot de consolidatie van de Amerikaanse aanwezigheid in de regio. Het pacificeren van Irak en West-Afghanistan, nieuwe veiligheidsregelingen met de Golfstaten, en de impuls achter de inzet van het Amerikaanse raketschildprogramma in Europa zijn enkele van de voordelen die de Amerikaanse beleidsmakers hebben behaald. Zelfs nu zouden de oefeningen van de Iraanse luchtmacht, de nieuwe verantwoordelijkheid van de Revolutionaire Garde om de Perzische Golf te verdedigen en de manoeuvres van de Amerikaanse marine binnen deze context moeten worden beschouwd.

That is to say fiery rhetoric employed by Washington and Tehran interwoven with covert collaboration between the two, has resulted in America consolidating its presence in the region. The pacifying of Iraq and Western Afghanistan, new security arrangements with the Gulf countries, impetus behind the deployment of U.S. missile shield programme in Europe are some of the benefits accrued by U.S. policy makers. Even now, Iranian air force exercises, the Revolutionary Guards new responsibility to defend the Persian Gulf and U.S. navy manoeuvres should be viewed within this context.

Steeds meer verschijnen er achter de schermen groeiende tekenen dat de betrekkingen tussen de VS en Iran richting normalisering gaan.

Increasingly, behind the scenes there are growing signs that U.S.-Iranian relations are heading towards normalization.

De aanwezigheid van William Burns bij de gesprekken in Genève in juli, de vooruitzichten op de vestiging van een Amerikaanse diplomatieke missie in Teheran en Obama's herhaalde mantra van betrokkenheid bij Iran signaleren een opwarming van de relaties.

The presence of William Burns in the Geneva talks in July, the prospects of the establishment of a U.S. diplomatic mission in Tehran and Obama’ s repeated mantra of engagement with Iran signal a warming of relations.

Op maandag riepen vijf voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, onder wie Madeleine Albright, Colin Powell, Warren Christopher, Henry A. Kissinger en James A. Baker III, op tot een grotere betrokkenheid bij Iran. Het enige knelpunt voor Amerikaanse beleidsmakers is de volharding van Israël om de vermeende nucleaire dreiging van Iran te neutraliseren.

On Monday, five former U.S. Secretaries of State among them Madeleine Albright, Colin Powell, Warren Christopher, Henry A. Kissinger and James A. Baker III called for greater engagement with Iran. The only sticking point for American policy makers is Israel’ s insistence on neutralizing Iran’ s imagined nuclear threat.

Tot nu toe heeft Amerika de Israëlische vooruitgang om Iran aan te vallen genegeerd. Amerika minimaliseerde de Israëlische vertoning van luchtmachtkracht boven de Middellandse Zee enkele maanden geleden, en heeft geweigerd om de krachtige GBU-29 bunker-buster bommen te verkopen.

Hitherto, America has snubbed Israeli advances to attack Iran. America played down Israel’ s show of air power over the Mediterranean a few months ago, and has refused to sell the powerful GBU-29 bunker-busters bombs.

Desalniettemin is de beslissing om een kleinere versie van de GBU-39 bom te verkopen de manier van Amerika om de zorgen van Israël weg te nemen.

Nonetheless, the decision to sell GBU-39 bomb a smaller version is America’ s way of assuaging Israel’ s concerns.

Nu de regering-Bush verwikkeld is in verkiezingskoorts, is het onwaarschijnlijk dat de VS in oorlog met Iran zal zijn. In feite is het tegenovergestelde waarschijnlijk—een verbetering van de banden tussen de VS en Iran ligt op de kaart.

With the Bush administration embroiled in election fever, it is unlikely that the U.S. will be at war with Iran. In fact the opposite is likely to happen—warming of ties between the U.S. and Iran is on the cards.

21 september 2008

September 21, 2008