“Als een religie de kans zou hebben om Engeland, nee, Europa binnen de komende honderd jaar te regeren, dan zou dat de Islam kunnen zijn” -- George Bernard Shaw Europese politici zijn begonnen om in het openbaar twijfel te zaaien over de toetreding van Turkije tot de EU. De Oostenrijkse minister van Financiën Karl-Heinz Grasser zei dat het Turkse lidmaatschap “excessieve eisen aan Europa zou stellen.” De Spaanse minister van Buitenlandse Zaken Miguel Angel Moratinos erkende twee weken geleden, na de Franse en Nederlandse referenda, dat “zonder twijfel” de twee afwijzingen “invloed zouden hebben op” verdere uitbreidingsplannen. Peilingen in Frankrijk en Nederland lieten zien dat de tegenstand tegen het lidmaatschap van Turkije een van de belangrijkste redenen was die kiezers gaven voor hun verzet tegen de EU-grondwet.

“If any religion had the chance of ruling over England, nay Europe within the next hundred years, it could be Islam” --George Bernard Shaw uropean politicians have started to raise doubts in public about Turkey’ s entry with the EU. Austrian Finance Minister Karl-Heinz Grasser said that Turkish membership “would make excessive demands of Europe.” Spanish Foreign Minister Miguel Angel Moratinos acknowledged two weeks ago, after the French and Dutch referendums, that “without a doubt” the two rejections were “going to affect” further expansion plans. Polls in France and the Netherlands showed that opposition to Turkey’ s membership was one of the key reasons voters gave for opposing the EU constitution.

De laatste ontwikkelingen werpen een deuk in de bewering van Abdullah Gül afgelopen december dat de beslissing van de Europese Unie om de toetredingsonderhandelingen met Turkije te verlengen, bijdraagt aan de stabiliteit van het moslimland en het een nieuwe positie geeft in Europa en de islamitische wereld. De relatie van de Europese Unie met Turkije rust derhalve niet langer op het feit dat Turkije uitgebreide politieke en economische hervormingen ondergaat.

The latest developments pour cold water on Abdullah Gul‘s claim last December that the European Union's decision to extend membership talks with Turkey contributes to the Muslim country's stability and gives it a new position in Europe and the Islamic world. Thus European Union’ s relationship with Turkey no longer rests on Turkey undergoing extensive political and economic reforms.

De toekomstige relaties tussen de twee zullen eerder worden bepaald door twee belangrijke factoren.

Rather future relations between the two will be decided by two major factors.

De eerste is de ‘botsing der beschavingen’, en het is voor politici evenals voor de volkeren van zowel Europa als Turkije vrij duidelijk dat deze botsing onvermijdelijk is en voortduurt. Valery Giscard d'Estaing, de voormalige Franse president, zei ooit dat de toetreding van Turkije, als een islamitische en grotendeels Aziatische macht, "het einde van Europa" zou betekenen. Tegenwoordig worden de opmerkingen van Giscard niet alleen nagevolgd door Europese politieke collega's, maar worden ze breed gedeeld onder de bevolkingen van Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland en verschillende andere landen. Er heerst een diep gevoel van islamofobie, dat de regio heeft overspoeld en oude herinneringen heeft aangewakkerd aan het Ottomaanse Kalifaat dat de zaken van Europa domineerde. Evenzo zijn de moslims van Turkije tegen het lidmaatschap van de EU. Zij vrezen dat zij hun islamitische identiteit zullen verliezen en gedwongen zullen worden westerse waarden te adopteren. Zo werd de berisping van de EU over het Turkse plan om overspel te verbieden, snel teruggedraaid door Ankara. Dit maakte veel Turken boos en vergrootte enkel hun angst dat Europa opzettelijk islamitische waarden aanvalt.

The first is the ‘clash of civilisations’ and is pretty obvious to politicians as well as the peoples of both Europe and Turkey that this clash is inevitable and ongoing. Valery Giscard d'Estaing, the former French president once said that the entry of Turkey, as an Islamic and mostly Asian power, would spell "the end of Europe". Today Giscard’ s remarks are not only echoed by fellow European politicians, but are widely shared amongst the populations of Britain, France, Germany and several other countries. There is a deep sense of Islamophobia, which has swept the region and rekindled past memories of the Ottoman Caliphate dominating the affairs of Europe. Equally, the Muslims of Turkey are opposed to joining the EU. They fear that they will be stripped of their Islamic identity and forced to adopt western values. For example EU’ s chastisement over Turkey’ s plan to outlaw adultery was quickly reversed by Ankara. This angered many Turks and only heightened their anxiety that Europe was intentionally targeting Islamic values.

Dit is deels voortgekomen uit het klimaat van angst dat is veroorzaakt door de oorlog van Amerika tegen de Islam, en deels is het te wijten aan het eeuwenoude conflict tussen het christendom en de Islam. Deze polarisatie in houdingen is onmogelijk te overwinnen, tenzij de ideologische verschillen tussen de twee culturen worden besproken en beslecht. Verdergaan in afwezigheid van een dergelijke dialoog zal leiden tot falen, ongeacht welke vooruitgang er wordt geboekt bij het bereiken van de politieke en economische doelen die door de EU zijn vastgesteld.

This in part is born out of the climate of fear produced by America’ s war on Islam and in part is due to the centuries old conflict between Christendom and Islam. This polarization in attitudes is impossible to overcome, unless the ideological differences between the two cultures are debated and settled. To proceed in the absence of such a dialogue will result in failure, no matter what progress is made towards achieving the political and economic goals set out by the EU.

Ten tweede is dat Europa er niet in is geslaagd om zijn eigen moslimbevolking te accommoderen, dus wat zijn de kansen dat het er succesvol in slaagt om de inclusie van 70 miljoen Turken te beheren. Neem het voorbeeld van Groot-Brittannië. Moslims zijn de sociaal meest achtergestelde etnische groep. In oktober 2004 rapporteerde de krant The Guardian: ’Moslims hadden het hoogste werkloosheidspercentage, de slechtste gezondheid, de meeste handicaps en de minste onderwijskwalificaties. Op de meeste punten kwamen moslimvrouwen er slechter vanaf dan moslimmannen.’ vi Moslims in Frankrijk en Duitsland doen het veel slechter. Het verbod op de hijab, het willekeurige verhoren van jonge moslims en het onthouden van het staatsburgerschap staan voorop bij de discriminerende daden die tegen moslims worden gepleegd.

The second is that Europe has failed to accommodate its own Muslim populations, so what are the odds that it can successfully manage the inclusion of 70 million Turks. Take the example of Britain. Muslims are the most socially deprived ethnic group. In October 2004 the Guardian newspaper reported: ’Muslims had the highest rate of unemployment, the poorest health, the most disability and fewest educational qualifications. In most respects Muslim women fared worse than Muslim men did.’ vi Muslims in France and Germany fair much worse. The banning of the hijab, the random interrogation of young Muslims and the withholding of citizenship are at the forefront of discriminatory acts carried out against Muslims.

Daar bovenop onderstreept de terughoudendheid van de Europese machten om te interveniëren en de moslims van Bosnië en Kosovo te beschermen de houding van Europa tegenover moslims die aan zijn kusten leven. In de Europese geest versterken de bovenstaande voorbeelden slechts het idee dat moslims en de islam onverenigbaar zijn met het secularisme.

Add to this, the reluctance of the European powers to intervene and protect Muslims of Bosnia and Kosovo underscores Europe’ s attitude towards Muslims living on its shores. In European minds, the above examples only reinforce the idea that Muslims and Islam are incompatible with secularism.

Het is moeilijk te geloven dat de huidige botsing tussen de Islam en het Westen, en de onrechtvaardigheden die Europeanen begaan tegenover hun eigen moslimbevolking, de aandacht van Turkse leiders zijn ontgaan. Als Gul serieus is over het innemen van een nieuwe positie door Turkije in de moslimwereld, dan is het minste wat hij kan doen, standvastig blijven tegen de onderdrukking van Europa jegens haar moslimbevolking. Dit kan worden bereikt door Turkije een aanzienlijke verbetering van hun omstandigheden te laten eisen als voorwaarde voor enige gesprekken tussen Turkije en de EU. Een dergelijk gewaagd gebaar zou de positie van Turkije in de moslimwereld dramatisch vergroten. Daarna zou Gul diepgaand moeten reflecteren op het verleden van Turkije om te ontdekken hoe het huidige Turkije een nieuwe positie in Europa kan innemen. Hij zou snel concluderen dat Turkije alleen in de Islam en onder de schaduw van het Kalifaat een vooraanstaande positie innam onder de naties van de wereld. Destijds verlangden de onderdrukte Europeanen naar de rechtvaardigheid van het Kalifaat en smachtten zij ernaar om er deel van uit te maken. Hebben de mensen van Constantinopel Sultan Mohammed niet gesmeekt om hen te bevrijden van de tirannie van Constantine?

It is hard to believe that the current clash between Islam and the West and the injustices committed by Europeans towards their own Muslim populace has escaped the notice of Turkish leaders. If Gul is serious about Turkey occupying a new position in the Muslim world then the very least he can do is to stand firm against Europe’ s oppression of its Muslim populace. This can be achieved by Turkey demanding a significant improvement in their circumstances as a precursor to any talks between Turkey and the EU. Such a bold gesture would dramatically increase Turkey’ s standing in the Muslim world. Thereafter, Gul should dwell profoundly on Turkey’ s past in order to discover how the present Turkey can occupy a new position in Europe. He would quickly conclude that only in Islam and under the shade of the Caliphate did Turkey occupy a pre-eminent position amongst the nations of the world. Back then, the oppressed Europeans used to yearn for the justice of the Caliphate and longed to become a part of it. Did not the people of Constantinople implore Sultan Mohammed to liberate them from the tyranny of Constantine?

14 juni 2005

June 14, 2005