"که کوم دین په راتلونکو سل کلونو کې د انګلستان، بلکې اروپا باندې د واکمنۍ فرصت ولري، نو دا اسلام کیدای شي." --جورج برنارډ شا د اروپا ځینو سیاستوالو په عامه توګه د ترکیې د اروپایي اتحادیې ته د ننوتلو په اړه شکونه ښکاره کړي دي. د اتریش د مالیې وزیر کارل-هاینز ګریسر ویلي دي چې د ترکیې غړیتوب "په اروپا باندې ډیرې ناوړې غوښتنې کوي." د ہسپانیې د بهرنیو چارو وزیر میګیل انخیل موراتینوس دوه اونۍ مخکې، د فرانسې او هالنډ د ریفرنډمونو وروسته، ومنله چې "پرته له شکه" دغه دوه رد کیدنې به د نورو پراخیدو پلانونو باندې "اغیز وکړي." د فرانسې او هالنډ په ټاکنو کې شوو سروېو ښودلې چې د ترکیې د غړیتوب مخالفت هغه کلیدي دلایل وو چې رایه ورکوونکو د اروپایي اساسي قانون د مخالفت لپاره ورکړي.

“If any religion had the chance of ruling over England, nay Europe within the next hundred years, it could be Islam” --George Bernard Shaw uropean politicians have started to raise doubts in public about Turkey’ s entry with the EU. Austrian Finance Minister Karl-Heinz Grasser said that Turkish membership “would make excessive demands of Europe.” Spanish Foreign Minister Miguel Angel Moratinos acknowledged two weeks ago, after the French and Dutch referendums, that “without a doubt” the two rejections were “going to affect” further expansion plans. Polls in France and the Netherlands showed that opposition to Turkey’ s membership was one of the key reasons voters gave for opposing the EU constitution.

په وروستیو پیښو د عبدالله ګل هغه ادعا ته سړه اوبه اړوي چې پروسږکال د دسمبر په میاشت کې یې ویلي و، چې د اروپایی ټولنې دا تصمیم چې د ترکیې سره د غړیتوب خبرو ته دوام ورکړي، د دې مسلمان هیواد ثبات ته مرسته کوي او هغې ته په اروپا او اسلامي نړۍ کې نوی مقام ورکوي. پدې ترتیب د اروپایی ټولنې اړیکې له ترکیې سره نور په دې نه ولاړې دي چې ترکیه پراخې سیاسي او اقتصادي اصلاحات تر سره کړي.

The latest developments pour cold water on Abdullah Gul‘s claim last December that the European Union's decision to extend membership talks with Turkey contributes to the Muslim country's stability and gives it a new position in Europe and the Islamic world. Thus European Union’ s relationship with Turkey no longer rests on Turkey undergoing extensive political and economic reforms.

دا چې د دواړو ترمنځ راتلونکې اړیکې به په دوه لوی فکتورونو پورې وټاکل شي.

Rather future relations between the two will be decided by two major factors.

پہلی بات «تہذیبوں کا تصادم» ہے، اور یورپ اور ترکی دونوں کے سیاست دانوں اور عوام کے لیے یہ بات واضح ہے کہ یہ تصادم ناگزیر اور جاری ہے۔ فرانس کے سابق صدر ویلری ژیسکار دیستاں نے ایک بار کہا تھا کہ ترکی کا، جو ایک اسلامی اور زیادہ تر ایشیائی طاقت ہے، یورپ میں داخلہ «یورپ کا خاتمہ» ثابت ہوگا۔ آج ژیسکار دیستاں کی یہ باتیں نہ صرف دیگر یورپی سیاست دانوں کی زبان پر ہیں، بلکہ برطانیہ، فرانس، جرمنی اور کئی دیگر ممالک کے عوام میں بھی وسیع پیمانے پر مشترک ہیں۔ اس خطے میں اسلام دشمنی کا گہرا احساس پھیل چکا ہے، جس نے ماضی کی ان یادوں کو تازہ کر دیا ہے جب خلافت عثمانیہ یورپ کے معاملات پر غالب تھی۔ اسی طرح ترکی کے مسلمان بھی یورپی یونین میں شامل ہونے کے مخالف ہیں۔ وہ ڈرتے ہیں کہ ان کی اسلامی شناخت چھین لی جائے گی اور انہیں مغربی اقدار اپنانے پر مجبور کیا جائے گا۔ مثال کے طور پر ترکی کے زنا کو جرم قرار دینے کے منصوبے پر یورپی یونین کی سرزنش کے بعد انقرہ نے اسے جلد ہی واپس لے لیا۔ اس سے بہت سے ترکوں کو غصہ آیا اور ان کی یہ بے چینی مزید بڑھ گئی کہ یورپ جان بوجھ کر اسلامی اقدار کو نشانہ بنا رہا ہے۔

The first is the ‘clash of civilisations’ and is pretty obvious to politicians as well as the peoples of both Europe and Turkey that this clash is inevitable and ongoing. Valery Giscard d'Estaing, the former French president once said that the entry of Turkey, as an Islamic and mostly Asian power, would spell "the end of Europe". Today Giscard’ s remarks are not only echoed by fellow European politicians, but are widely shared amongst the populations of Britain, France, Germany and several other countries. There is a deep sense of Islamophobia, which has swept the region and rekindled past memories of the Ottoman Caliphate dominating the affairs of Europe. Equally, the Muslims of Turkey are opposed to joining the EU. They fear that they will be stripped of their Islamic identity and forced to adopt western values. For example EU’ s chastisement over Turkey’ s plan to outlaw adultery was quickly reversed by Ankara. This angered many Turks and only heightened their anxiety that Europe was intentionally targeting Islamic values.

دا تر ځانه یوه برخه د هغه ویرې له فضا څخه زیږیدلې ده چې د امریکا د اسلام پر ضد جګړې له امله پیدا شوې، او بله برخه یې د عیسویت او اسلام ترمنځ د پیړیو راهیسې روان شخړه ده. د دې قطبي حالت لرې کول ناممکن دي، تر هغه چې د دواړو تمدنونو ترمنځ نظري اختلافات وڅیړل شي او حل نه شي. د داسې خبرو اترو په نشتون کې پرمخته تلل به ناکامي وي، هرڅومره چې د اروپايي اتحادیې د سیاسي او اقتصادي موخو په لاسته راوړلو کې پرمختګ وشي.

This in part is born out of the climate of fear produced by America’ s war on Islam and in part is due to the centuries old conflict between Christendom and Islam. This polarization in attitudes is impossible to overcome, unless the ideological differences between the two cultures are debated and settled. To proceed in the absence of such a dialogue will result in failure, no matter what progress is made towards achieving the political and economic goals set out by the EU.

دوسره دا ده چې اروپا خپلو مسلمانو نفوسو ته ځای نه دی ورکړی، نو دا څه احتمال لري چې دا ټولنه به د ۷۰ miliون ترکانو شاملول په بریالیتوب سره اداره کړي؟ د برتانیې مثال واخلئ. مسلمانان ترټولو زیات ټولنیز محرومه ethnic ډله ده. د ۲۰۰۴ کال په اکتوبر کې ګارډین ورځپاڼې راپور ورکړ: «مسلمانانو تر ټولو لوړه د بیکارۍ کچه، تر ټولو بد روغتیایي حالت، تر ټولو زیات معلولیت او تر ټولو لږ تعلیمي وړتیاوې درلودې. په ډیرو برخو کې مسلمانه ښځې د مسلمانو نارینه وو څخه بدې حالت کې وې.» فرانسې او جرمني کې مسلمانان لا ډیر بد حال لري. د حجاب بندیز، ځوانو مسلمانانو ته بې ځایه تحقیقات او د تابعیت ورکولو څخه ډډه، د مسلمانانو پروړاندې د تبعیض د پیښو په سر کې راځي.

The second is that Europe has failed to accommodate its own Muslim populations, so what are the odds that it can successfully manage the inclusion of 70 million Turks. Take the example of Britain. Muslims are the most socially deprived ethnic group. In October 2004 the Guardian newspaper reported: ’Muslims had the highest rate of unemployment, the poorest health, the most disability and fewest educational qualifications. In most respects Muslim women fared worse than Muslim men did.’ vi Muslims in France and Germany fair much worse. The banning of the hijab, the random interrogation of young Muslims and the withholding of citizenship are at the forefront of discriminatory acts carried out against Muslims.

په دې سربېره، د بوسنيا او کوسوو د مسلمانانو د ساتلو او مرستې لپاره د اروپايي ځواکونو ناخوښي ښيي چې اروپا د هغو مسلمانانو په اړه څه ډول فکر کوي چې د هغې په ساحلونو کې ژوند کوي. د اروپايي ذهنونو لپاره، پورتنۍ بېلګې یوازې دا نظر پیاوړی کوي چې مسلمانان او اسلام د سکولرېزم سره سازگار نه دي.

Add to this, the reluctance of the European powers to intervene and protect Muslims of Bosnia and Kosovo underscores Europe’ s attitude towards Muslims living on its shores. In European minds, the above examples only reinforce the idea that Muslims and Islam are incompatible with secularism.

دا باور کول ستونزمن دي چې د اسلام او لویدیځ تر منځ اوسنی شخړه او د اروپایانو لخوا د خپلو مسلمانو اوسیدونکو په وړاندې شوي ناروا چلندونه د ترکیې د مشرانو له نظره پټ پاتې شوي وي. که ګل په دې جدي وي چې ترکیه د مسلمانې نړۍ کې یوه نوې ځای ونیسي، نو لږ تر لږه کار چې هغه کولی شي دا دی چې د اروپا د مسلمانو اوسیدونکو په وړاندې د ظلم پر وړاندې ودریږي. دا کار کیدای شي په دې ډول وشي چې ترکیه د دې لپاره چې د ترکیې او اروپایي ټولنې ترمنځ هر ډول خبرو اترو ته لاره هواره شي، د مسلمانو د حالت د پام وړ ښه کولو غوښتنه وکړي. داسې یو ټکنی ګام به د مسلمانې نړۍ کې د ترکیې درجه د پام وړ لوړه کړي. بیا ګل باید د ترکیې تیر ژوند ژوره کتنه وکړي ترڅو وپوهیږي چې اوسنۍ ترکیه څنګه په اروپا کې نوې درجه ونیسي. هغه به ژر وپوهیږي چې یوازې په اسلام کې او د خلافت په سیورې کې ترکیه د نړۍ د ملتونو تر منځ لوړه درجه درلوده. هغه وخت ستم شوي اروپایان د خلافت د عدالت هیله کوله او د دې برخه کیدل یې غوښتل. ایا د قسطنطنیې خلکو سلطان محمد څخه د قسطنطین د ظلم څخه د ازادۍ غوښتنه نه وه کړې؟

It is hard to believe that the current clash between Islam and the West and the injustices committed by Europeans towards their own Muslim populace has escaped the notice of Turkish leaders. If Gul is serious about Turkey occupying a new position in the Muslim world then the very least he can do is to stand firm against Europe’ s oppression of its Muslim populace. This can be achieved by Turkey demanding a significant improvement in their circumstances as a precursor to any talks between Turkey and the EU. Such a bold gesture would dramatically increase Turkey’ s standing in the Muslim world. Thereafter, Gul should dwell profoundly on Turkey’ s past in order to discover how the present Turkey can occupy a new position in Europe. He would quickly conclude that only in Islam and under the shade of the Caliphate did Turkey occupy a pre-eminent position amongst the nations of the world. Back then, the oppressed Europeans used to yearn for the justice of the Caliphate and longed to become a part of it. Did not the people of Constantinople implore Sultan Mohammed to liberate them from the tyranny of Constantine?

جون ۱۴، ۲۰۰۵

June 14, 2005