"پاکستان: په ځمکه باندې تر ټولو خطرناکه ځای" — نیوزویک مجله د نږدې اته کلونو نظامي حکومت وروسته، پاکستان داسې ډیرو ستونزو سره مخ دی چې د هغه د شتون لپاره ګواښ جوړوي. د قبایلي سیمې کې د امریکا یو اړخیز اقدام ګواښونه، بلوچستان کې د هند په ملاتړ پاڅون، د ځانمرګو چاودنو په شمیر کې ډیره زیاتوالی، او د ټپي شوې اقتصاد حالت، د پاکستان د ستونزو یوه برخه ده. خو شاید تر ټولو مهمه ستونزه د مشرتابې هغه خلا ده چې د ټولنې ټولو برخو کې شتون لري. د دې خلا یوه ښکاره بڼه د اوسني ایتلافي حکومت چلند دی چې په تېرو شپږو میاشتو کې د خپل هدف ټاکلو او دې ستونزو سره د مقابلې لپاره د یوه ځانګړي پروګرام جوړولو کې ستړی شوی دی. یوازې سیاستوال مجرم نه دي. د لوړ پوړو پوځي مشرانو، د دولتي دفترونو لوړ پوړو چارواکو، صنعتګرانو او ملکي مشرانو هم په همدې اندازه ګناه کړې ده. په بل عبارت، ټولو یا مسؤلیت پریښودی دی یا سر یې په خاوره کې پټ کړی دی. د هېواد د مشرانو یوازینی ګډ ځانګړتیا د بهرنیو ځواکونو څخه د مرستې غوښتنه ده.

“Pakistan: The Most Dangerous Place on Earth.” -- Newsweek Magazine After almost eight years of military rule, Pakistan faces a myriad of challenges that threaten its very existence. American threats of unilateral action in the tribal area, an Indian backed insurrection in Baluchistan, a dramatic increase in suicide blasts, and the economy in tatters are some of Pakistan’ s woes. But perhaps, the most significant issue is the leadership vacuum that pervades all segments of society. A manifestation of this void is the antics of the current coalition government, which over the past six months has struggled to define its purpose and chalk out a concrete program to confront these challenges. Politicians are not the only culprits. Military top brass, bureaucratic big-wigs, industrialists and civic leaders are just as guilty. Put it another way, all have either abdicated responsibility or simply buried their heads in the sand. The only thing common amongst the nation’ s leaders is the beseechment of foreign powers.

سیاستدار چې د امریکا او انګلستان د چارواکو د خوښولو لپاره هیڅ شرم نه کوي، د کوچنیو مسئلو لپاره هم اکثراً دبی، لندن او واشنګټن ته سفرونه پلانوي او ترسره کوي. د دوی یوه لویه برخه په ښکاره ډول د لویدیځو قدرتونو غلامي غواړي او بې شرمه شان د دوی ګټې پروړاندې کوي. بیا هغه شبه اسلامي سیاستداران دي، چې تر اوسه د دوی ونډه یوازې دا ده چې سیاسي ماحول ته فساد اضافه کړي، د واکمنانو د ناوړه کړنو توجیه کوي او د سیاسي اسلام په اړه د خلکو باور له منځه وړي.

Politicians unashamed of courting American and British officials frequently plan and execute trips to Dubai, London and Washington for even the smallest of issues. A large proportion of them, openly desire servitude to Western powers and shamelessly promote their interests. Then there are the pseudo-Islamist politicians, whose contributions to date include none other than adding corruption to the political landscape, legitimizing the abhorrent actions of the rulers and destroying the confidence of the public in political Islam.

د پوځي لوړ پوړو مشرانو چلند هم همدومره بې رحمه دی.

The behaviour of the military top brass is equally callous.

دواړه، مشرف او کیاني، د خپلو تیرو درواغجنو مشرانو په څیر، د پاکستان کې د امریکا د ګټو د ساتلو لپاره آسمان او ځمکه یوه کړې ده. د ډاکټر عبدالقدیر خان بندي کول، د کشمیري خلکو پریښودل، د لال مسجد قتل عام او د وزیرستان، باجوړ او هنګو کې د مسلمانانو وژل، د دوی د یادولو وړ لاسته راوړنې دي.

Both Musharraf and Kayani like their fraudulent predecessors have moved heaven and earth to secure American interests in Pakistan. The incarceration of Abdul Qadeer Khan, the abandonment of the Kashmiri people, the massacre at Lal Masjid and the slaughter of Muslims in Waziristan, Bajaur and Hangu are some of their noteworthy accomplishments.

د کاروبار ټولنه او صنعتکاران هم د دې انتقاد څخه بری نه دي. تاریخ شاهدي ورکوي چې دوی د هر حکومت، ملکي وي که پوځي، سره د ملګرتیا کولو ته تیار دي، تر هغه وخته پورې چې د ماليې بار لږ وي او د پور د نه ورکولو څخه معافیت ورکړل شي. کله چې د کاروبار ټولنې لاسته راوړنې د تکنالوژۍ د لیږدولو او د هېواد د ځان بسیاینې په برخه کې د هغوی د ونډې له پلوه اندازه شي، نو هېڅ نمرې نه ترلاسه کوي. په لنډه توګه، د ۱۹۴۷ کال څخه د پاکستان مشرتابه په بار بار سره پاکستان د استعماري ځواکونو له فکري، سیاسي او اقتصادي تسلط څخه ازادولو کې ناکامه شوې ده.

The business community and industrialists are not immune from this critique. History bears testimony that they are content to be bedfellows with any government – civilian or military – long as the tax bill is kept to a minimum and they are granted immunity from loan defaults. When the achievements of the business community is measured in terms of transfer of technology and contribution to the nation’ s self-sufficiency they score naught. In sum – Pakistan’ s leadership since its inception in 1947 has repeatedly failed to emancipate Pakistan from the intellectual, political and economic subjugation of colonialist powers.

پاکستان کی قیادت کی مشکل کی بنیادی وجہ ایک ہی عامل ہے، یعنی وہ معاشی اور سیاسی نظام جو برطانیہ نے چھوڑا اور بعد میں امریکہ نے اس میں ترمیم کی۔ اس نظام نے باریک بینی کے ساتھ شکست خوردہ، بدعنوان اور مغرب کے شیدائی سول و فوجی رہنماؤں کی ایک بڑی تعداد پیدا کی۔ مغربی طاقتوں کی خدمت کے شوق میں مغربی حل بے دریغ مستعار لیے گئے اور پاکستانی زندگی کے ہر شعبے میں لاگو کیے گئے۔ "کاٹو اور چسپاں کرو" کی یہ ذہنیت ناکامی سے دوچار ہونا ہی تھی، کیونکہ اپنائے گئے حل پاکستان کے مسائل سے مطابقت نہیں رکھتے تھے اور اُن عقائد و ثقافتی اقدار کے خلاف تھے جنہیں عوام عزیز رکھتے ہیں۔ اس کے نتیجے میں پاکستان نے برسوں کی ہنگامہ خیزی اور تقسیم دیکھی، جو آج اپنے انتہائی پرآشوب مرحلے تک پہنچ چکی ہے۔

The root cause of Pakistan’ s leadership predicament can be attributed to a single factor – namely the economic and political system left behind by the British – later modified by the US. This system has meticulously cultivated a plethora of civilian and military leaders who were defeated, corrupt and infatuated with the West. In their eagerness to serve western powers – western solutions were relentlessly borrowed and applied to all walks of Pakistani life. The cut and paste mentality was bound to fail, as the adopted solutions were disconnected from the problems of Pakistan and opposed to the beliefs and cultural values coveted by the people. Subsequently, Pakistan witnessed years of turmoil and polarization which has reached a tumultuous climax today.

پاکستان کے لیے واحد نجات یہ ہے کہ ایک نئی، متحرک اسلامی قیادت اقتدار کی باگ ڈور سنبھالے اور پاکستان کے زوال کو روکے۔ یہ قیادت ماضی سے بالکل مختلف ہونی چاہیے اور قوم کے بدعنوان نظاموں اور اداروں میں پہلے سے موجود کسی بھی کردار سے وابستہ نہیں ہونی چاہیے۔ اسے پاکستان کے مسائل کا گہرا احساس اور ایک ایسا نظریاتی وژن رکھنا چاہیے جو عوام کے عقائد اور اقدار کی عکاسی کرے۔ اسے تشدد سے گریز کرنا چاہیے، مگر اتنی جرأت ہونی چاہیے کہ عوام کو موجودہ لادین نظام کے خلاف ہمہ گیر بغاوت کی طرف لے جائے اور مغربی تسلط کے ہر نشان کو مٹا دے۔ مغرب نے پہلے ہی اس سیاسی رجحان کو خلافت کے دوبارہ قیام کی تحریک قرار دے دیا ہے۔

The only salvation for Pakistan is for a new dynamic Islamic leadership to take the reigns of power and reverse Pakistan’ s decline. This leadership must be radically different from the past and cannot be an existing player in the nation’ s corrupt systems and institutions. It must possess an acute sensation of the problems of Pakistan and an ideological vision that reflects the beliefs and values of the people. It must eschew violence, but be bold enough to lead the masses to a comprehensive revolt against the present secular order and raze all vestiges of western domination. The West has already described this political trend as the movement to re-establish the Caliphate.

د مشرانو د بحران پای په دې پورې تړلی دی چې د پاکستان خلک څومره ژر له خوب څخه راويښ کیږي او دې پدیدې ته ځان سپاري.

The end to the leadership crisis is dependent upon how quickly the people of Pakistan wake up from their slumber and embrace this phenomenon.

د ۲۰۰۸ کال د مارچ ۸

March 8, 2008