جب اسلامی معاشرے کا اس بنیاد پر مطالعہ کیا جائے، یعنی اسے اس کے تمام پہلوؤں سے اور گہری تحقیق کے ذریعے دیکھا جائے، تو وہ بہترین معاشرہ پایا جاتا ہے۔ کیونکہ یہ پہلی، دوسری اور تیسری صدی میں بھی ایسا ہی تھا، بلکہ ہجرت کی بارہویں صدی کے وسط تک۔ انسان دیکھتا ہے کہ یہ معاشرہ عثمانی ریاست کے خاتمے تک، ایک اسلامی ریاست کے طور پر، اپنے تمام ادوار میں اسلام پر عمل پیرا رہا۔ تاہم، تاریخ کو نظام اور فقہ کے مطالعے کا ماخذ نہیں بنانا چاہیے۔ بلکہ نظام کو فقہ کے مآخذ سے لینا چاہیے، تاریخ سے نہیں، کیونکہ تاریخ اس کا ماخذ نہیں ہے۔ اسی طرح، کمیونسٹ نظام کو سمجھنے کے لیے روس کی تاریخ سے نتائج اخذ نہیں کیے جاتے، بلکہ خود کمیونسٹ نظریے کی کتابوں سے۔ اسی طرح اگر انگریزی فقہ کو سمجھنا ہو تو اسے انگلستان کی تاریخ سے نہیں، بلکہ انگریزی فقہ کی کتابوں سے لینا چاہیے۔ یہ اصول کسی بھی نظام یا قانون پر لاگو ہوتا ہے۔

When the Islamic society is studied on this basis i.e. to study it from all its aspects and through thorough investigation it can be found to be the best society. Since, it was so for the first, second and third centuries, in fact, right up to the middle of the twelfth century hijrah. One finds that the society applied Islam throughout all its ages right up to the end of the Ottoman State as an Islamic state. However, history should not be taken as the source for studying the system and fiqh. Rather, the system should be taken from the sources of jurisprudence and not from history, since history is not its source. Accordingly, to understand the Communist system, one does not draw conclusions from the history of Russia, but from the books of the Communist ideology itself. Likewise, if to understand the English jurisprudence one should not take it from the history of England, but rather from the books of English jurisprudence. This applies to any system or canon.

اسلام یو نظریه ده چې خپل عقیده او خپل نظام لري. له همدې امله، هغه کسان چې غواړي اسلام پوه شي، باید د هغه تاریخ د سرچینې په توګه ونه کاروي، نه د علم لپاره او نه د احکامو د استنباط لپاره.

Islam is an ideology with its own ‘aqeedah and system. Consequently, those who wish to understand it must not use its history as a source, neither for knowledge nor for deducing rules i.e. aHkam.

اسلام کو سمجھنے کا سرچشمہ اسلامی فقہ کی کتابیں ہیں، اور اس کے احکام کے استنباط کا ماخذ ان کے تفصیلی دلائل ہیں۔ لہٰذا تاریخ نہ اسلامی نظام کو سمجھنے کا درست ذریعہ ہے اور نہ اس سے احکام اخذ کرنے کا۔ اس لیے عمر بن الخطاب، عمر بن عبدالعزیز یا ہارون الرشید کی تاریخ کو، خواہ وہ ان سے منسوب تاریخی واقعات ہوں یا ان کے عہد میں لکھی گئی کتابیں، احکام شرعیہ کا ماخذ بنانا غلط ہے۔ اگر کسی سوال میں عمرؓ کی رائے پر عمل کیا جاتا ہے تو وہ اس حیثیت سے ہے کہ عمرؓ نے اسے حکم شرعی کے طور پر استنباط اور نافذ کیا، جیسے ابوحنیفہ، شافعی، جعفر اور دیگر ائمہ کے استنباط کردہ احکام پر عمل ہوتا ہے۔ اسے کسی تاریخی واقعے کے طور پر اختیار نہیں کیا جاتا۔ چنانچہ نظام کو اپنانے یا جاننے کا تاریخ سے کوئی تعلق نہیں۔ مزید یہ کہ یہ معلوم کرنے کے لیے کہ نظام نافذ تھا یا نہیں، تاریخ کے بجائے فقہ ہی مرجع ہے۔ اس کی وجہ یہ ہے کہ ہر دور کے اپنے مسائل ہوتے ہیں جنہیں ایک نظام کے تحت حل کیا جاتا ہے۔ پس مسائل کے حل کے لیے بروئے کار لایا گیا نظام معلوم کرنے کے لیے اسلامی فقہ کی طرف رجوع کرنا ہوگا، نہ کہ تاریخی واقعات کی طرف، کیونکہ تاریخ تو محض خبریں بیان کرتی ہے، جیسی وہ تھیں۔ جب اسلامی فقہ کی طرف رجوع کیا جائے تو اس میں نہ مسلمانوں کا دوسروں سے لیا ہوا کوئی نظام ملتا ہے، اور نہ ایسا کوئی نظام جو مسلمانوں نے اپنی طرف سے منتخب کیا ہو۔ اس کے برعکس اس میں سب کچھ مکمل طور پر وہ احکام شرعیہ ہیں جو شرعی دلائل سے استنباط کیے گئے ہیں۔ مسلمانوں نے فقہ میں نہایت احتیاط سے کام لیا اور ناقص آراء یعنی ناقص اجتہاد کو چھانٹ کر الگ کیا۔ انہوں نے دوسروں کو ضعیف رائے پر عمل کرنے سے بھی منع کیا، خواہ وہ رائے کسی مجتہد مطلق کی طرف ہی منسوب کیوں نہ ہو۔

The source of understanding Islam is the books of Islamic fiqh, and the source for deducing its rules is their detailed evidences. Thus, history is not the correct source of the Islamic system, neither for its understanding nor for its deduction. It is therefore incorrect to take the history of 'Umar bin al-Khattab or Umar bin 'Abdul-'Aziz or Haroun ar-Rasheed, whether from the historical events ascribed to them or from the books written during their respective periods, as a source for the aHkam Sharai'ah. If an opinion of Umar is followed in a question, it is followed in its capacity as a hukm Shara'i deduced and applied by Umar, as is the case with the hukm Shara'i deduced by Abu Hanifah, Shafii, Ja'far and others. It is not adopted as an historical event. History, accordingly, has nothing to do with adopting or knowing the system. Moreover ascertaining whether or not the system was applied, fiqh, rather than history, is the reference for determining that. This is because every era has its own problems, which were tackled by a system. So in order to find the system used to solve problems, one must refer to the Islamic fiqh, and not to the events of history, because it only reports to us the news as they are. When reference is made to the Islamic fiqh, one neither finds in it any system taken by the Muslims from others, nor any system chosen by the Muslims from themselves. Instead, one finds it completely as aHkam shar’ah deduced from the shar’ai evidences. Muslims were very careful to sift into the jurisprudence by removing any deficient opinions i.e. deficient ijtihad. They even prohibited others from acting according to the deficient (Daif) opinion, even if it was ascribed to a mujtahid mutlaq (absolute mujtahid).

له همدې امله په ټوله اسلامي نړۍ کې د اسلامي فقه پرته له بلې هيڅ قانوني متن شتون نه لري. دا حقيقت چې په يوه ملت کې يوازې د فقهي قوانينو يو مجموعه شتون لري او بل هيڅ ملازم متن نه لري، دا ښيي چې ملت په خپله قانون جوړونه کې بل هيڅ متن نه دی کارولی.

As a result, there is not one legislative text other than the Islamic Fiqh throughout the Islamic world. The fact only one body of jurisprudence exists in a nation, without any other accompanying text, signifies that the nation did not use any other text in its legislation.

اگر تاریخ ته توجه ورکول جائز وای، نو دا به یوازې د نظام د تطبیق د طریقې په څیړنې پورې محدود وای. تاریخ کې ممکن سیاسي پیښې هم وي، چې له هغو څخه د تطبیق طریقه لیدل کیدای شي. خو حتی دا هم د ښې څیړنې او مسلمانانو څخه پرته نه باید واخیستل شي. تاریخ درې سرچینې لري: تاریخي کتابونه، آثار قدیمه او روایت. تاریخي کتابونه د سرچینې په توګه نه باید وګڼل شي، ځکه دوی د هغه وخت د سیاسي شرایطو اغیزه منې. دوی له دروغو ډک دي، یا د هغو کسانو ملاتړ کوي چې د دې کتابونو د لیکلو په وخت کې وو، یا د هغو کسانو پر وړاندې بدګوئي کوي چې د دې کتابونو د لیکلو څخه مخکې وو. یوه نوې بیلګه د مصر د آل علوي کورنۍ تاریخ دی. د ۱۹۵۲ میلادي کال نه مخکې د تاریخي کتابونو کې د دوی انځور ښه و، خو د ۱۹۵۲ میلادي کال وروسته د دوی انځور تیاره شو. همدا حکم د اوس او تیر وخت د نورو سیاسي پیښو د تاریخ لپاره هم دی. له همدې امله، تاریخي کتابونه د تاریخ د سرچینې په توګه نه باید وګڼل شي، حتی که هغه د خپلو خلکو لخوا ولیکل شوي سوانح وي.

If it were permitted to give attention to history, this would be confined to examining the way of applying the system. History might also contain political events, from which the way of application can be seen. Even this should not be taken except after a thorough research and from Muslims. History has three sources: History books, archaeological objects and narration. Historical books should not be considered as a source because they are influenced by the political conditions of the time. They are filled with lies, either supporting the people at whose time these books were written or attacking those at the time before these books were written. A recent example of this is the history of the Allawide family in Egypt. Prior to 1952 C.E it had a bright image in history books, but after 1952C.E its image was dark. The same applies to the history of other political events now and in the past. For this reason, history books should not be considered as a source for history, even if they were biographies written by their people.

د لرغونتوبونو توکي (کیندنې او لرغونې آثار) که صادقانه مطالعه شي، تاریخي حقایق وړاندې کولی شي. که هغوي پخپله د تاریخي مهال ویش نه ورکوي، خو بیا هم د ځینو پیښو پیښېدل ښيي. که څوک د خپلو هیوادونو هغه اسلامي لرغونې آثار وګوري، خواه ودانۍ وي، وسایل وي یا بل هر شی، نو دا نتیجه اخیستلی شي چې د اسلامي نړۍ کې د اسلام، د اسلام د نظام او د اسلام د احکامو پرته بل شی نه و. سربیره پردې، د مسلمانانو د ژوند طرز او کړنې هم اسلامي وې.

Archaeological objects (excavation and antiquities) would provide historical facts if studied honestly. Although they by themselves do not provide a historical timeline, they however denote occurrence of some events. If one examines the Islamic antiquities found in their countries, be they buildings, instruments, or any other thing, one can conclude that nothing was present in the Islamic world except Islam, the system of Islam and rules of Islam. Additionally, the Muslims way of life and actions conducted were Islamic.

تر هغه دریم سرچینې پورې چې روایت دی، که روایت سم وي او د راټولولو طریقه یې هماغه وي چې د احادیثو د راټولولو طریقه وه، نو دا یوه سمه سرچینه ده چې پرې باور کیدای شي. تاریخ همداسې باید ثبت شي. مسلمانانو کله چې لیکل پیل کړل، نو همدا طریقه یې تعقیبوله. د تاریخ کلاسیک کتابونه، لکه د الطبري تاریخ، د ابن هشام سیرت او نور، په همدې طریقې لیکل شوي دي. مسلمانانو باید خپل ماشومان د هغو تاریخي کتابونو څخه ونه روزي چې سرچینې یې نور تاریخي کتابونه وي. د اسلامي نظام د پلي کیدو لنډه کتنه هم باید له هغو تاریخي کتابونو څخه ونه اخیستل شي. په پایله کې، څرګنده ده چې په ټولو دورو کې یوازې اسلام پلی شو او بل هیڅ شی نه دی پلی شوی.

As for the third source i.e. narration, it is a correct source, which can be relied on if the narration was correct and the method followed in collecting the narration was the same as the method followed in collecting the ahadith. This is the manner in which history should be recorded. The Muslims followed this method of narration when they commenced writing. The classical books of history, such as the History of at- Tabari, Sirah of Ibn Hisham etc. were written according to this method. Muslims should not teach their children from the books of history whose sources are other books of history. An overview of the application of the Islamic system should not be taken from those books of history either. In conclusion, it is evident that Islam alone was implemented and nothing else was applied throughout all the periods.

د لومړۍ نړیوالې جګړې له پای ته رسیدو راهیسې، چې د متفقینو د بریا سره پای ته ورسید او د لارډ الن بي له اعلان سره یوځای شو، هغه د لښکرکشۍ قوماندان چې د بیت المقدس (القدس) په نیولو کې و، ویلي و: "اوس صلیبي جنګونه پای ته رسیدل." له هغه وخت راهیسې کافره استعمارګرانو زموږ په ټولو د ژوند په چارو کې د سرمایه دارۍ نظام پلی کړی، ترڅو هغه بریا چې دوی زموږ پر وړاندې ترلاسه کړه، دوام ورکړي. نو موږ باید له دې کړکیچن او فاسد نظام څخه خلاص شو چې استعمارګر پرې زموږ هیوادونه کنټرولوي. موږ باید دا په بشپړ ډول، یو ځل برسیره، له بیخه وباسو، ترڅو د اسلامي ژوند طریقې ته بیرته ورشو.

However, since the end of the First World War, which ended with the Allies victory culminating with the announcement of Lord Allenby, the commander of the campaign when occupying Jerusalem (al-Quds), stated: "Now the Crusades are over". The Kafir colonialists have applied upon us since then the Capitalist system in all life matters, to perpetuate the victory they achieved over us. We must therefore get rid of this rotten and corrupted system by which the colonialists control our countries. We have to completely uproot it, once and for all, so that we can resume the Islamic way of life.

یہ سطحی اور کم فکری ہے کہ ہمارے نظام کی جگہ کوئی اور نظام لایا جائے، اور یہ بھی سطحی سوچ ہے کہ اگر امت اس نظام کو بغیر اس کے عقیدے کے نافذ کر دے تو وہ اسے نجات دلا دے گا۔ امت کو پہلے عقیدے کو اپنانا ہوگا، اور پھر اس عقیدے سے نکلنے والے نظام کو نافذ کرنا ہوگا۔ نظام کا نفاذ اور عقیدے کو اپنانا ہی نجات دہندہ ہوگا۔ یہ حکم اس امت کے لیے ہے جو ایک نظریے پر قائم ہے اور اس بنیاد پر قائم ریاست کے لیے ہے۔ رہی دوسری قومیں اور اقوام، تو ان پر نظریے کو نافذ کرنے کے لیے یہ ضروری نہیں کہ وہ پہلے اس نظریے کو اپنائیں۔ وہ قوم جو نظریے کو اپنائے اور دوسروں تک پہنچائے، وہ اسے کسی بھی قوم پر نافذ کر سکتی ہے، خواہ وہ اس پر ایمان نہ بھی رکھتے ہوں۔ اس لیے کہ یہ نظریہ اس قوم کے احیاء کا بھی سبب بنے گا اور انہیں اس پر ایمان لانے کی طرف کھینچے گا۔ لہٰذا نظریے کو اپنانا ان پر نافذ کیے جانے والوں کے لیے شرط نہیں، بلکہ اسے نافذ کرنے والوں کے لیے ایک لازمی شرط ہے۔

It is a low superficial thinking to replace our system by any other system and it is a shallow thinking to consider that if the ummah applied the system without its '’aqeedah, it would save her. The Ummah must embrace the '’aqeedah first and then apply the system emanating from this doctrine (’aqeedah). The implementation of the system and embracing of the doctrine (’aqeedah) will then be a saviour. This applies to the Ummah, which is built upon an ideology and the state, which is established on this basis. As for the other peoples and nations, it is not necessary that they embrace the ideology as a prerequisite for applying the ideology upon them. The nation, which embraces the ideology and conveys it to others, can apply it on any people or nation, even if they do not believe in it. This is because the ideology will also result in the revival of that nation and will attract them to believe in it. Thus embracing the ideology is not a condition for those on which it is applied, it is rather an essential condition for those who implement it.

دا خطرناکه چې ملي‌ګرایي د سوسیالیزم سره یو ځای ومنل شي. سوسیالیزم د خپل مادي‌پرستانه فکر څخه جلا نشي کیدای، ځکه دا به نه مولد وي او نه مؤثر. همدارنګه سوسیالیزم د خپل مادي‌پرستانه فکر سره یو ځای هم نشي منل کیدای، ځکه دا یو منفي فکر دی چې د انسان له فطرت سره ټکر خوري. سربیره پردې، د دې منل به دا معنا ولري چې اسلامي امت باید د اسلامي عقیدې څخه لاس واخلي. موږ نشو کولای سوسیالیزم ومنو او په عین حال کې د اسلام روحاني اړخ وساتو. دا به نه اسلام ومنل شي او نه سوسیالیزم، په دې دلیل چې دواړه یو بل سره ټکر لري او هرڅه چې ومنل شي به ناقص وي. ورته ډول، موږ نشو کولای د اسلام نظام داسې ومنو چې له عقیدې څخه خالي وي، هغه عقیده چې نظام ترې سرچینه اخلي، ځکه دا به د روح څخه خالي یو استبدادي نظام منل معنا ورکړي. بلکه موږ باید اسلام په بشپړ ډول، د خپلې عقیدې (عقیدې) او نظامونو سره ومنو، او کله چې د هغه دعوت کوو، فکري رهبري یې هم وړاندې کړو.

It is dangerous to adopt nationalism in conjunction with Socialism. Socialism cannot be separated from its materialist idea, because it will not be productive or influential. Neither can Socialism be adopted together with its materialistic idea, since it is a negative thought, which contradicts with man's nature (fiTrah). Furthermore, its adoption would mean that the Islamic nation would have to abandon the Islamic ’aqeedah. We cannot adopt Socialism and simultaneously retain the spiritual aspect of Islam. This would result in adopting neither Islam nor Socialism, by virtue of the fact that they contradict each other and whatever was adopted would be incomplete. Similarly, we cannot adopt the system of Islam devoid of its ’aqeedah from which its system emanates as this means the adoption of an imperious system devoid of spirit. Instead, we must adopt Islam wholly with its doctrine (’aqeedah) and systems and convey its intellectual leadership when we carry the da’wah for it.

لہٰذا ہماری بحالی کا صرف ایک ہی راستہ ہے، یعنی اسلامی طرزِ زندگی کی دوبارہ بحالی، اور اسلامی طرزِ زندگی کی بحالی اسلامی ریاست کے قیام کے سوا کسی طرح ممکن نہیں۔ یہ اُس وقت تک حاصل نہیں ہو سکتا جب تک ہم اسلام کو مکمل طور پر اپنی زندگی میں نہ اپنائیں، یعنی ایک عقیدے کے طور پر، جو سب سے بڑے مسئلے کو حل کرتا ہے اور جس پر انسان کا اس زندگی کے بارے میں نقطۂ نظر مرکوز ہوتا ہے، اور ایک نظام کے طور پر، جو اسی عقیدے (عقیدہ) سے پھوٹتا ہے۔ ایسے نظاموں کی بنیاد اللہ کی کتاب اور اُس کے رسول ﷺ کی سنت ہے۔ اس کے ثقافتی خزانے یہ ہیں: فقہ، حدیث، تفسیر، عربی زبان اور دیگر علوم۔ اسلامی فکری قیادت کو مکمل طور پر دعوتِ اسلام کے ذریعے آگے بڑھائے بغیر اور ہر جگہ اسلام کو مکمل طور پر قائم کیے بغیر اس مقصد تک کوئی طریقہ نہیں پہنچا سکتا۔ جب فکری قیادت پوری امت اور اسلامی ریاست تک منتقل ہو جائے تو پھر ہم فکری قیادت کو پوری دنیا تک پہنچانے کا آغاز کریں گے۔

Accordingly, there is only one way to attain our revival which is the resumption of the Islamic way of life and there is no way to resume the Islamic way of life except through establishing the Islamic State. This cannot be achieved unless we totally adopt Islam both as an ’aqeedah, which solves the greatest problem and upon which man's viewpoint in this life is concentrated and as a system, which emanates from this doctrine (’aqeedah). The basis of such systems is the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (saw). Its cultural treasures are the: fiqh, hadith, tafseer, Arabic language and others. No method can achieve this except by carrying the Islamic intellectual leadership completely through the da’wah to Islam and establishing Islam completely everywhere. Once the intellectual leadership has been transmitted to the nation as a whole and to the Islamic State, we embark upon carrying the intellectual leadership to the world.

دې ته یوازې یوه لاره شته چې احیاء ته ورسیږو: د اسلامي فکري رهبري مسلمانانو ته وسپارل شي، ترڅو د اسلامي ژوند طرز بیرته پیل شي، او بیا د اسلامي دولت له لارې دا ژوند ټول بشریت ته وړاندې شي.

This is the only way to achieve the revival: to convey the Islamic intellectual leadership to Muslims so as to resume the Islamic way of life and to deliver it to all of mankind by means of the Islamic State thereafter.