مسلمان د اسلام د پیروۍ له امله د نړۍ څخه شاته پاتې نه دي شوي. برعکس، د دوی زوال هغه ورځ پیل شو چې دوی د اسلام دغه پیروی پریښوده او یې بهرنۍ کلتور ته د خپلو سیمو د ننوتلو اجازه ورکړه او د لویدیځ افکارو ذهنونه ونیول. دوی هغه وخت زوال ته مخ کېږدي چې د اسلام فکري مشرتوب یې پریښود، د هغه دعوت یې له پامه وغورځاوه او د هغه احکامو غلط تطبیق یې وکړ. له همدې امله، که مسلمانان غواړي چې نهضت راشي، نو دوی باید د اسلامي ژوند طرز بېرته پیل کړي. په هرصورت، دوی به د اسلامي ژوند طرز بیا نه شي پیلولای تر هغه چې د اسلامي دعوت په تېرولو سره، د اسلام فکري مشرتوب په غاړه وانه خلي، او د همدې دعوت له لارې یو اسلامي دولت قائم نه کړي، کوم چې بیا د اسلامي دعوت په تېرولو سره د اسلام فکري مشرتوب په غاړه اخلي.

The Muslims did not lag behind the world due to their adherence to Islam. On the contrary, their regression commenced the day they abandoned this adherence to Islam and they allowed the foreign culture to enter their lands and the Western concepts to occupy their minds. They declined when they abandoned the intellectual leadership of Islam, neglected its da’wah and misapplied its rules (aHkam). Therefore, the Muslims must resume the Islamic way of life if they want the revival (naHDah) to occur. However, they will not be able to resume the Islamic way of life unless they carry the Islamic da’wah by carrying the intellectual leadership of Islam, and establish, by this da’wah an Islamic State which in turn will carry the intellectual leadership of Islam by carrying the Islamic call.

باید په یاد ولرو چې د اسلامي دعوت په لاره کې فکري مشرتوب په دې موخه اخیستل کیږي چې مسلمانان بیا ژوندي کړي، ځکه یوازې اسلام کولی شي نړۍ اصلاح کړي، او د حقیقي بیا ژوند ترلاسه کول له اسلامه پرته ممکن نه دي، که دا د مسلمانانو لپاره وي او که د نورو لپاره. په همدې بنسټ باید دعوت ترسره شي.

It should be noted that carrying the intellectual leadership by carrying the Islamic da’wah in order to revive the Muslims is undertaken because Islam alone can reform the world, and the true revival cannot be achieved without Islam, whether for the Muslims or others. It is on this basis that the da’wah should be carried out.

دعوت باید دنیا ته د یوې فکري مشرۍ په توګه ورسول شي، هغه مشري چې ټول نظامونه ترې سرچینه اخلي، ټول افکار پر هغې ولاړ دي، او له هغو افکارو څخه هغه ټول مفاهیم رامنځ ته کیږي چې د انسان د ژوند پر لید باندې اغیزه کوي، پرته له کومې استثنا څخه. د اسلامي دعوت د رسولو لاره (طریقت حمل دعوت)

The da’wah must be carried to the world as an intellectual leadership from which all systems emanate, and upon this leadership all thoughts are built, and from such thoughts emanate all the concepts that influence one's viewpoint in life, without exception. The Way to Carry the Islamic Da'wah (Tareeqat Hamled Da'wah)

دعوت باید امروز هم همان‌گونه پیش برده شود که در گذشته ارائه می‌شد، و باید مطابق با الگوی رسول الله ﷺ، بدون کمترین انحراف از آن روش در جزئیات کلی و خاص آن، ادامه یابد. هیچ توجهی نباید به تفاوت زمان داده شود، زیرا این تفاوت چیزی جز وسایل و شکل‌ها نیست. اما جوهر و حقیقت زندگی نه تغییر کرده و نه تغییر خواهد کرد، صرف‌نظر از گذشت عصرها و دگرگونی مردم و مکان‌ها.

The da’wah should be carried today as it was delivered in the past and should proceed in compliance with the example of the Messenger (saw) , without the slightest deviation from that method in its general and specific details. No regard should be given to the difference in time, for this difference amounts to nothing more than the means and forms. However, the essence and the reality of life has not and will not change, regardless of the passing of ages and changing of peoples and places.

دعوت لے کښې د دې لپاره چې ډېره صراحت، زړورتيا، پياوړتيا، فکر او هغه هر څه ته ننګونه ورکول ضروري دي چې د اسلام فکرې او طريقې (نظريې او منهج) سره ټکر کوي، په دې توګه چې د هغې مخامخ کېدل او د هغې باطل ښکاره کول کېږي، د حالت او د هغې د پايلو په پام کې نيولو پرته.

Thus, carrying the da’wah demands frankness, courage, strength, thought and to challenge all that contradicts the fikrah and tareeqah (idea and method) of Islam by facing it and exposing its falsehood, irrespective of the situation and its consequences.

د اسلامي دعوت لېږدول دا اړتیا لري چې حاکمیت (سیادت) د اسلامي عقیدې لپاره وي، که دا عقیده د خلکو سره موافقه ولري یا نه، او که خلک یې ومني یا رد کړي او مخالفت ورسره وکړي، او که دا د خلکو له دودونو سره سمون ولري یا نه.

Carrying the Islamic da’wah necessitates that the ultimate sovereignty (siyadah) belongs to the Islamic ideology, regardless of whether it agrees or disagrees with the masses and whether they accept it or reject it and oppose it, or whether it is in accordance with the people's customs or not.

د دعوت حامل (حاملِ دعوت) خلکو ته چاپلوسي نه کوي، نه د واکمنانو سره نرمي کوي او نه د خلکو دودونو او رواجونو ته پاملرنه کوي، او د دې ته هېڅ پام نه کوي چې خلک به هغه ومني که نه. بلکه هغه باید یوازې عقیدې ته ټینگ پاتې شي، او هغه یوازې همدغه عقیده بیانوي، او د عقیدې پرته له بل هېڅ شي ته پام نه کوي. د نورو عقیدو پیروانو ته دا روا نه ده چې وویل شي د خپلو عقیدو پر پیروۍ ټینگ شي. بلکه دوی ته بې له زور زیاتي د (اسلام) عقیده د منلو بلنه ورکول کېږي، ځکه دعوت دا غواړي چې د اسلام سره هېڅ بله عقیده شریکه نه وي، او حاکمیت یوازې د اسلام لپاره وي.

The da’wah carrier (hameled da’wah) does not flatter the people, is not courteous to the authorities or cares for the people's customs and traditions, and does not give any attention to whether the people will accept him or not. Rather he must adhere to the ideology alone and solely express it paying no regard to anything except the ideology. It is not allowed to tell the followers of other ideologies to adhere to their ideologies. Instead, they are invited without compulsion to embrace the ideology (of Islam) because the da’wah requires that there be no other ideology alongside Islam and that the sovereignty be for Islam alone.

هغه ذات دی چې خپل رسول یې د هدایت او د حق دین سره لیږلی دی، ترڅو دا (دین) په ټولو نورو دینونو غالب کړي، که څه هم مشرکان یې بد ګڼي۔ ﷺ [At-Tubah: 33]

"It is He who has sent His Messenger (saw) with the guidance and deen of Haqq, to prevail over all other religions even though the idolaters may abhor it." [At-Tubah: 33]

پیغمبر ﷺ خپل پیغام سره دې نړۍ ته راغی او ټوله نړۍ یې په ښکاره ننګ کړه. هغه ﷺ په هغه حق باور درلود چې خلکو ته یې دعوت ورکاوه، او د سرو او تورو خلکو، یعنې ټولو خلکو سره یې جنګ اعلان کړ، پرته له دې چې د دوی دودونه، رواجونه، دینونه، عقیدې، واکمنان او عوام څه ډول وو. هغه ﷺ د اسلام له پیغام پرته پر بل هیڅ شی پام نه کاوه. هغه ﷺ د قریشو د دروغجنو معبودانو د بې اعتباره کولو په لاره کې دعوت پیل کړ. هغه ﷺ د دوی په عقیدو ننګ وکړ، کله چې یوازې، منزوي، بې مرسته او بې وسلې وو، پرته له هغه نه نه شو خوځولی او ژور ریښه لرونکی باور په اسلام چې دی ورته دعوت کاوه. هغه ﷺ د عربو د دودونو، رواجونو، دینونو یا عقیدو پروا نه کوله. په دې اړه هغه ﷺ نه خوږ چلند کاوه او نه یې دوی ته کومه ارزښت ورکاوه.

The Messenger (saw) came to this world with his Message and openly challenged the whole world. He (saw) believed in the Truth he (saw) was inviting the people to and declared war against the red and black (people) i.e. everyone, irrespective of their traditions, customs, religions, doctrines, rulers and masses. He (saw) paid no attention to anything other than the message of Islam. He commenced the da’wah by discrediting the false deities of Quraysh. He (saw) challenged them in their doctrines, discredited them while he was alone, isolated, with no helper and no weapon except his unshakeable and deeply rooted conviction in Islam to which he was inviting. He (saw) did not care for the Arab customs, traditions, religions, or doctrines. In this respect, he (saw) was not courteous nor gave them any regard.

همچنان د دعوت لیږونکی باید ټول شیان ننګ کړي. دا هم شامل دي چې هغه دودونه، رواجونه، غلط افکار او تصورات، او عامه نظر کله چې ناسم وي، ننګ کړي، که څه هم ده ته د دې په وړاندې مبارزه کول پکار شي. هغه باید مذهبونه او ادیان هم ننګ کړي، پرته له دې چې د دوی د متعصبو پیروانو او هغو کسانو د دښمنۍ سره مخ شي چې د خپلو تحریفاتو ته ټینګ په غاړه دي.

Similarly, the da’wah carrier has to challenge everything. This includes challenging the customs, traditions, erroneous thoughts and concepts, the public opinion when it is wrong even if he has to struggle against it. He has to challenge the doctrines and religions despite the fact that he might be exposed to the fanaticism of their followers and the hostility of those who stick to their distortions.

دعوت کې دا ضروري ده چې د اسلام د احکامو پوره تطبیق ته پاملرنه وشي، او هیڅ ډول معامله، ټکی نه کیدونکی او هیڅ ډول نرمښت یا تېرول ونه منل شي. داعي هیڅ ډول اتفاق یا امتیاز نه مني، نه غفلت او نه ځنډ؛ بلکې دا مسئله په خپل ټولیز شکل ساتي او سمدلاسه یې په قطعي ډول فیصله کوي. هغه داسې شفاعت نه مني چې حق ته خنډ شي۔ رسول الله ﷺ د ثقیف د وفد غوښتنه ونه منله چې دوی ته اجازه ورکړل شي چې د دریو کلونو لپاره خپل بت «لات» وساتي تر دې چې ماته شي، او نه یې دوی د لمانځه څخه معاف کړل، دا هغه شرطونه وو چې دوی د اسلام د منلو لپاره وړاندې کړي وو۔ هغه دوه کاله یا یوه میاشت د لات د پرېښودلو غوښتنه هم رد کړه، دا غوښتنه یې په کلکه، قطعي ډول او پرته له کوم تردد یا نرمښته رد کړه؛ ځکه انسان یا باید ایمان راوړي یا نه، پای ټکی یا جنت دی یا دوزخ۔ په عین حال کې، رسول الله ﷺ د دوی دا غوښتنه ومنله چې خپل بت به یې په خپلو لاسونو نه ماتوي۔ پر ځای یې ابوسفیان او المغیرۃ بن شعبہ ته امر وکړ چې دا بت وماتوي۔ هغه د اسلامي عقیدې او د هغې د تطبیق له بشپړتیا څخه کم هیڅ نه منل، خو د دې تطبیق د لارو او بڼو په اړه، رسول الله ﷺ هغه ومنلې، ځکه دا د اسلامي عقیدې له ماهیت سره تړاو نه لري۔ له همدې امله، د اسلامي دعوت په رسولو کې باید پاملرنه وشي چې د نظریې بشپړتیا او د هغې د تطبیق بشپړتیا وساتل شي، پرته له دې چې په فکر او طریقه کې کوم ډول سازش راشي۔ هر هغه وسیله چې دعوت یې غوښتنه کوي کارول کې کوم ځواب نشته۔

Delivering the da’wah requires a concern for the complete implementation of the rules of Islam without the slightest concession. The carrier does not accept any truce nor concession, negligence or postponement. Instead, he maintains the matter as a whole and definitively settles it immediately. He does not accept any intercession which would obstruct the truth. Rasool Allah did not accept the request of Thaqif's delegation to be allowed to retain their idol, Allat, for three years before it was demolished, neither did he exempt them from prayer, as pre-conditions for embracing Islam. He refused also to leave Allat for two years or for one month as they had demanded. He refused this request firmly, and decisively, without any hesitation or leniency. This is simply because man has to either believe or not, after all, the result is either Paradise or Hell. However, Rasool Allah did accept their request not to have them demolish their idol by their hands. Instead, he asked Abu Sufyan and al- Mughirairah ibn Shu'abah to demolish it. He definitely did not accept anything less than the complete ‘aqeedah and what it requires of implementation. As for the means and forms of carrying this implementation, the Rasool of Allah accepted them because they are not connected with the nature of the Islamic ‘aqeedah. Therefore, care must be taken in delivering the Islamic da’wah to preserve the completeness of the idea and the completeness of its implementation without any compromise in the fikrah and Tareeqah. There is no harm in using any wasa'il (means) it demands.

د اسلامي دعوت د اخیستونکي لپاره دا ضروري ده چې د هغه هر عمل د یوه ښکاره هدف لپاره ترسره شي. دعوت اخیستونکی باید تل د دې هدف څخه خبر وي او د پوره کولو لپاره کار وکړي، او د هغه د پوره کولو لپاره په بې‌ړحمه ډول ځان ستړی کړي. له همدې امله، دعوت اخیستونکی به د فکر پرته د عمل څخه قانع نه وي او داسې فکر به یې د یوې مسحورکوونکې او خیالي فلسفې په توګه ګڼي. همدارنګه، هغه به د داسې فکر او عمل څخه هم قانع نه وي چې کوم هدف نه لري، ځکه داسې کار یوه دوراني حرکت ګڼي چې په پای کې بې‌تفاوتۍ او نا‌امیدۍ ته رسیږي. بلکې د دعوت اخیستونکی باید په دې ټینګار وکړي چې فکر له عمل سره وتړي او دواړه د یوه ځانګړي هدف لپاره داسې یو ځای کړي چې په عملي ډول پوره شي او په واقعیت بدل شي.

Carrying the Islamic da’wah necessitates that every one of its actions be undertaken for a specific objective. The carrier should always be aware of this aim and work towards achieving it, exerting himself relentlessly to fulfil it. Therefore, the carrier would not be satisfied by thought without action and would deem it to be a hypnotic and fanciful philosophy. Likewise, he would not be satisfied by thought and action devoid of any objective, considering this to be a spiral motion which ultimately ends in apathy and despair. Instead, the da’wah carrier has to insist upon connecting the thought with action and uniting the two in working for a specific objective which will be fulfilled in a practical manner and be brought into existence.

رسول الله ﷺ په مکه کې د اسلام فکري قیادت په غاړه درلود. کله چې ﷺ وپوهیده چې هغه ښار ټولنه به اسلام د ټولنې نظام نه ګرځوي، نو د مدینې ټولنې ته یې زمینه برابرول پیل کړه. په مدینه کې ﷺ دولت تاسیس کړ، په دې توګه یې اسلام عملي کړ، پیغام یې ورساوه، او امت یې داسې تیار کړ چې د هغه نه وروسته دا پیغام ورسوي او هماغه لاره وهي چې هغه ﷺ ټاکلې وه. له همدې امله، په داسې حالت کې چې خلیفه نشته، اسلامي دعوت باید داسې ترسره شي چې د اسلام ته بلنه او د اسلامي ژوند طرز بیا رامنځته کولو لپاره کار وشي، په دې توګه چې د اسلامي دولت د تاسیس لپاره کار وشي، هغه دولت چې اسلام عملي کوي او پیغام یې نړۍ ته رسوي. په دې ترتیب سره دعوت له امت دننه د اسلامي ژوند د بیا رامنځته کولو بلنې نه، د نړۍ ته د اسلامي دولت لخوا ترسره شوې بلنې ته اوړي، او له اسلامي نړۍ دننه له یوې سیمیزې دعوت نه، نړیوال دعوت ته بدلیږي.

Rasool Allah (saw) carried the intellectual leadership of Islam in Makkah. When he realised that the society there would not make Islam the system of society, he began preparing the society of Madinah. In Madinah, he established the State, thereby implemented Islam, carried its message, and prepared the Ummah to convey it after him and to proceed in the same way he had traced. Therefore, carrying the Islamic da’wah in the situation where there is no Khaleefah, should include the call for Islam and the resumption of the Islamic way of life by working to establish the Islamic State which implements Islam and carries its message to the world. Thus, the da’wah is transferred then from a call within the ummah to resume the Islamic way of life to a call to the world carried out by the Islamic State, and from a local da’wah within the Islamic world to a universal da’wah.

د اسلام دعوت باید په دې کې واضح وي چې رایج عقیدې سمې شي، د الله (ج) سره اړیکه پیاوړې شي، او د خلکو ستونزو ته حل وړاندې شي، ترڅو دعوت د ژوند په ټولو برخو کې ښکاره شي. پیغمبر ﷺ به د مکې خلکو ته لاندې آیتونه لوستل:

The call to Islam should clearly include correcting the prevalent doctrines, strengthening the relationship with Allah (swt), and it should provide solutions for the problems of the people, so that the da’wah becomes vivid in all fields of life. The Prophet (saw) would recite to the people of Makkah the following verses:

تباہ شوې دي د ابو لهب لاسونه. [Al-Masad: 1]

"Perish the hands of Abu Lahab." [Al-Masad: 1]

دا یقیناً د یوه عزت والا پیغمبر ﷺ خبره ده. دا د شاعر خبرې نه دي. تاسو لږ ایمان راوړئ. [Al-Haqqah: 40-41]

"This is verily the word of an honourable Messenger (saw). It is not the words of a poet. Little it is that you believe." [Al-Haqqah: 40-41]

ویل دی هغو کسانو لپاره چې په دوکه کې ګډ دي، هغه کسان چې کله له خلکو څخه پیمانه کوي، نو بشپړ اخلي، خو کله چې هغوی ته پیمانه یا وزن کوي، نو کم ورکوي. [Al- Mutaffifin: 1-3]

"Woe to those who deal in fraud, those who when they have to receive by measure from men, exact full measure, but when they have to give by measure or weight to men, give less than due." [Al- Mutaffifin: 1-3]

هغه کسان چې ایمان یې راوړی او نیک عملونه یې کړي دي، د داسې جنتونو وعده ده چې لاندې یې سیندونه بهیږي؛ دا لوی کامیابي ده (د ټولو خوښیو پوره کېدل). [الْبُرُوج: ۱۱] په مدینه کې هغه دا آیت لوست کاوه:

"For those who believe and do righteous deeds will be gardens beneath which rivers flow; that is the great salvation (the fulfilment of all desires)." [Al-Buruj: 11] In Madinah, he recited:

لمونځ قائم کړئ او زکات ورکړئ. [Al-Baqarah: 43]

"Establish prayer and practice regular charity." [Al-Baqarah: 43]

هغه همدا شعر هم وویلو:

He also recited:

"په سپک یا درانده حال کې (وسله وال یا بې وسلې) ووځئ، او د الله په لاره کې د خپلو مالونو او ځانونو سره جهاد وکړئ." [التوبہ: ۴۱] او هغه به دا آیت تلاوت کاوه:

"Go forth (whether equipped) lightly or heavily, and strive and struggle with your property and yourselves in the cause of Allah." [At-Tauba: 41] And he would recite:

اے ایمان والو! جب تم آپس میں ایک مقررہ مدت تک کے لیے قرض کا لین دین کرو تو اسے لکھ لیا کرو۔ [Al-Baqarah: 282]

"O you who believe, when you deal with each other in a debt for a fixed period of time, reduce it to writing." [Al-Baqarah: 282]

تر څو دا (مال) یوازې ستاسو د شتمنو ترمنځ د گرځیدو یوه لاره نه شي. [Al-Hashr: 7]

"In order that it does not become (merely) a circuit between the wealthy among you." [Al-Hashr: 7]

نه دي برابر د اور ملګري او د جنت ملګري. د جنت ملګري دي بریالي. [Al-Hashr: 20]

"Not equal are the Companions of the Fire and the Companions of the Garden. The Companions of the Garden are the victorious." [Al-Hashr: 20]

لہٰذا اسلامی دعوت کو چاہیے کہ وہ لوگوں تک وہ نظام پہنچائے جس کے ذریعے وہ اپنی روزمرہ زندگی کے مسائل حل کریں۔ اس لیے کہ اسلامی دعوت کی کامیابی کا راز یہ ہے کہ وہ واضح ہے اور انسان کو ایک انسان کی حیثیت سے جامع طور پر مخاطب کرتی ہے، اور یوں اس میں ایک ہمہ گیر اور بنیادی تبدیلی پیدا کرتی ہے۔

Accordingly, the Islamic da’wah should carry to the people the system by which they are to solve their daily life's problems. This is because the secret to the success of the Islamic da’wah is that it is vivid and addresses man in a comprehensive manner as a human being, thereby bringing about a comprehensive and radical change in him.

د دعوت کرښې ته ملا تړل ناممکن دي، تر هغه چې دوی پخپله په خپلو دننه د کمال او بشپړتیا هڅه ټینګه نه کړي۔ دوی باید په دوامداره توګه د حقیقت لټون وکړي، هر هغه څه چې پوهیږي په دوامداره توګه وڅیړي، ترڅو خپل پوهې (د مسایلو په اړه) د ټولو بهرنیو افکارو څخه پاکې کړي، او له دې پوهو څخه هغه هر څه لرې کړي چې د معنا له مخې ورسره نږدې وي او ممکن ورسره وچسپیږي. په دې توګه هغه نظریه چې دوی یې لري پاکه او روښانه به پاتې شي. د افکارو پاکوالی او روښانتیا د اسلام د بریا او د دې بریا د دوام یوازینۍ تضمین دي۔

It is impossible for the da’wah carriers to carry out the responsibility and to effectively discharge their duties unless they rooted within themselves the motivation towards perfection and completeness. They should constantly search for the truth, continuously scrutinize all that they know in order to purify their understandings (of issues) from any alien thoughts, and remove away from these understandings anything close to them (in meaning) that might possibly stick to them. This will keep the idea they carry, pure and clear. The purity and clarity of the thoughts is the only guarantee for Islam's success and the continuity of this success.

د دعوت لیږونکو باید دا دنده د الله (سبحانه وتعالی) له لوري د یوې فریضې په توګه ترسره کړي. دوی باید په خوښۍ او زړه سواندۍ سره د الله (سبحانه وتعالی) د رضا په تمه دې ته ملا وتړي. دوی باید د خپل کار لپاره هیڅ دنیوي اجر و ثواب ونه غواړي او د خلکو له ستاینې تمه ونه لري. دوی باید د الله (سبحانه وتعالی) د رضا له لټون پرته بل هیڅ څه ونه منې.

The da’wah carriers have to carry this duty as an obligation from Allah (swt). They have to embark upon it enthusiastically and delightedly expecting the pleasure of Allah (swt). They must not seek for their work any worldly reward or expect praises from people. They must acknowledge nothing except the pursuit of the pleasure of Allah (swt).