دا چې نظام لکه څنګه چې موږ یې پیژنو د پای ته رسیدو په اړه وینا کونکي لیکوالان تل شتون درلود. په حقیقت کې، څو لیکوالان همدا اوس هم شاید خپلې نسخې خپرونکو ته لیږي، ترڅو د «د سرمایه داری پای» په نوم لومړی کتاب وچاپ کړي، سیالي یې د فوکویاما د ۱۹۸۹ کال هغه بدنامه (اوس نور نه شته) لیکنې سره وي چې نوم یې «د تاریخ پای» و. خو ایا دا پیښه واقعاً د سرمایه داری پای به وي؟ بعید ده. مګر ایا دا د سرمایه داری د پای پیل دی؟ احتمال لري چې همداسې وي، او له شکه پرته، سرمایه داري اوس د ژورې پاملرنې (انټینسیف کیر) ته اړتیا لري او له خپلې تر ټولو لويې بحران سره مخ ده.

There has been no shortage of writers predicting an end to the system as we know it. Indeed as we speak many authors are probably sending manuscripts to publishers trying to be first with the title “The End of Capitalism” to rival Fukuyama’s infamous (and now defunct) essay on the End of History in 1989. But will this event really be the end for Capitalism? Unlikely. But, is this the beginning of the end of capitalism? Quite probably, and it is without doubt that Capitalism currently needs intensive care and is facing its greatest crisis.

د سپتمبر ۲۰۰۸ پیښې به د سرمایه‌داری د تاریخ له تورو وختونو څخه په یو توکی ډول تاریخ کې ثبت شي. د امریکا د فدرالي ریزرو سابق رئیس ایلن ګرینسپان وویل چې اوسنۍ پیښې نادرې دي، چې هر پنځوس یا سل کاله کې یو ځل پیښیږي. د امریکا لپاره، په ځانګړې توګه، اوسنۍ بحران د پرل هاربر او د ۹/۱۱ د برید ترکیب په اقتصادي ډول دی، د سیسټم یوه ژوره شاک چې راتلونکو کلونو، که نه وي د لسیزو لپاره به یې اغیزه احساسیږي. موږ نه یوازې د هغه ځانپلې پانګوونې بانکدارۍ ماډل پای ته رسیدل لیدلي دي چې د مدرن مالي سرمایه‌داری بنسټ و، بلکې موږ د لیسې فیر (آزاد بازار) اقتصاد دوګما هم ټکول شوې ګورو، ځکه چې حکومتونه د راتلونکي مالي ادارې د ژغورلو لپاره سرګردانه ځي.