یو څوک کولی شي په دې استدلال وکړي چې که بالغ نارينه او ښځې د سود د نرخونو لوري، د امریکا د کور جوړونې بازار ځواک، او د شرکتي نړۍ کې د دې په اړه چې چا باید ناکام شي او چا نه (د مثال په توګه د کریډیټ ډیفالټ سواپونو په واسطه) قمار کوي، نو دوی باید پخپله ورسره معامله وکړي. له هغې ځایه چې تل یو ګټونکی او یو ماتونکی وي، شاید ماتونکی خپلو غلطیو څخه زده کړه وکړي او د ښه انسان په توګه بیرته راشي. لکه هغه دایمي ناکامه قمارباز چې تل د لوی ګټې په تمه بیرته راځي او اعتیاد یې نور هم زیاتیږي، فرض دا و چې بازارونه اغیزمن دي او ماتونکي به خپل پور بشپړ او په وخت ورکوي، لکه څنګه چې ګټونکي به خوشحاله دا ګټې ځانته اخلي. دا یو بې بنسټه نظر دی، خو دا د هغو کسانو بې اغیزمنتوب په پام کې نه نیسي چې له خپل ځواک څخه پورته ښکیل شوي دي او د خپلو پورونو د ورکولو کې به ستونزې ولري، او هغه کسان چې د قمار د زیانونو له امله په بشپړه توګه ویجاړ شوي دي. دا بحران هم له همدې ډول دی.

It would be easy for one to argue that if grown men (and women) are happy to gamble on the direction of interest rates, the strength of the US housing market and over who will, and who will not fail in the corporate world (for example with Credit Default Swaps), they should be allowed to get on with it. After all there is always a winner and a loser, and maybe the loser will learn from his mistakes and come back a better person. Like the perpetually failing gambler who always returns addicted yet expectant for a big payout, the assumption was that the markets are efficient and losers will pay out fully and on time just as the winners will gleefully pocket their gains. This is an absurd notion, which fails to take note of the inefficiency of those that get in out of their depth who will struggle to meet their debts and those that are completely wiped out by their gambling losses. This crisis is no different.

ہم نے دیکھا ہے کہ کمپنیاں "فرم" کو داؤ پر لگاتی ہیں، یا بہ تحقیق قرض کے ذریعے (لیوریج) فرم کے کئی گنا کو داؤ پر لگا دیتی ہیں۔ حسابداروں، خطرات کے ماہرین اور تعمیلی عملے کی فوج کے باوجود دنیا کے سب سے بڑے بینک اس کو بھانپ نہ سکے اور طوفان میں جا گھسے۔ ہر وقت بڑھتے ہوئے اور زیادہ خطرناک داؤوں پر مسلسل منافع جمع ہونے کے خوابوں میں اندھے ہو کر وہ یہ فرض کر بیٹھے کہ وہ کبھی نقصان نہیں اٹھائیں گے۔ اور چیف ایگزیکٹوز سے لے کر ٹریڈرز تک، سب اِن نتائج کے ذمہ دار ہیں۔ پھر بھی، چند استثناؤں کے علاوہ، انہوں نے کوئی غیر قانونی کام نہیں کیا۔ نظام اور قانون نے جو کچھ انہوں نے کیا اسے جائز قرار دیا۔ مسئلے کی جڑ نظام (سرمایہ داری) اور لین دین و عموماً جوئے کے بارے میں اس کے رویے میں ہے۔ رائل بینک آف سکاٹ لینڈ اور بارکلیز، دونوں سب سے بڑے اور معتبر بینکوں نے حال ہی میں رپورٹ کیا ہے کہ (ان کی شائع شدہ رپورٹوں اور حسابات کے مطابق) ان میں سے ہر ایک کے پاس 2.4 ٹریلین ڈالر کے کریڈٹ ڈیفالٹ سواپس موجود ہیں، جو برطانیہ کی کل مجموعی قومی پیداوار کے تقریباً دوگنا ہیں۔ تعجب کی بات نہیں کہ یہ دونوں برطانوی حکومت کے ساتھ بیل آؤٹ مذاکرات کے مرکز میں رہے ہیں، اور آر بی ایس اس دباؤ کے آگے ڈھیر ہو گیا۔

We’ve watched companies bet “the firm”, or to be more accurate through leveraging (loans) bet many multiples of the firm. Despite armies of accountants, risk experts and compliance staff the world’s largest banks did not see it coming and walked into the storm. Blinded by dreams of constantly accumulating profits on ever larger and riskier bets they just assumed they would never lose. And from the chief executives all the way down to the traders they are all culpable for the results. Yet, with only a few exceptions, they did nothing illegal. The system and the law endorsed what they did. The heart of the problem lies with the system (Capitalism) and its approach to transactions and gambling in general. Both the Royal Bank of Scotland and Barclays two of the largest and most prestigious banks have recently been reported to be each holding (according to their published report and accounts) $2.4 trillion dollars of Credit Default Swaps, nearly twice the size of Britain’s total Gross Domestic Product. Little wonder they have both been at the centre of bailout discussions with the British government with the RBS succumbing.

کریډیټ ډیفالټ سواپونو (CDS) د هغه کریډیټ بحران په وده کې لوی رول لوبولی و چې د لیمن برادرز د ورشکستگۍ د محافظت غوښتنه پر ځای کړه. ورته ډول، د بیمه کوونکي امریکن انټرنیشنل ګروپ (AIG) لپاره د حکومت د نجات پلان ($124 بیلیون او دوام لري) او د میریل لینچ ایند کو په بانک آف امریکا باندې عاجله پلورنه هم د CDS په بُلبلې کې ریښه لري. AIG د CDS په بازار کې یو لوی لوبغاړی شوی و، او د دودیز بیمې پرځای یې د ډیرو عجیبو او د ادعا له مخې ډیر ګټور CDS بازار ته مخه کړې وه. د CDSs یو لوی پلورونکی په توګه، که AIG ناکام شوی وای، نو د هغو ډیرو نورو بانکونو او مالي ګروپونو په زیانونو کې چې له AIG سره یې سوداګري کړې وه، ډیری بیلیونونه ډالر زیانونه به رامینځ ته شوي وای، او دوی به هم ناکامۍ ته ورسول. د دومینو زنځیر به په بشپړ ډول پیل شوی وای. لیمن برادرز، د وال سټریټ پر تاریخ او درجې سره سره، د اضافي وړ ګڼل شو، او د ناکامۍ اجازه ورکړل شوه. بیا هم، د ډیری ځایونو له خوا د هغې ناکامۍ نیوکه شوې ده، ځکه چې دا د اوسني بحران کې کلیدي برخه لوبولې ده.

Credit default swaps played a major role in the mushrooming credit crisis which led to Lehman Brothers filing for bankruptcy protection. Similarly the government rescue plan for insurer American International Group Inc. (AIG) ($124 billion and counting) and the emergency sale of Merryll Lynch & Co to Bank of America is rooted in the CDS bubble. AIG had become a major player in the CDS market, shunning traditional insurance for the more exotic and supposedly more lucrative CDS market. As a major seller of CDSs, had AIG failed, it would have triggered many billions of dollars in losses at numerous other banks and financial groups who traded with AIG, sending them into failure as well. The domino chain would be well and truly kicked off. Lehman Brothers despite its history and standing on Wall Street was deemed expendable, and was allowed to fail. Nevertheless its failure has in many quarters been criticised because it has played a key part in the current crisis.

لیکوئیڈیشن کے ذریعے لیمن کے وسیع ڈیریویٹوز اور لیوریج شدہ پوزیشنز کی اصل حد زیادہ واضح ہو گئی — اب بھی لیمن کے ۱٫۵ ملین ڈیریویٹو معاہدے باقی ہیں جن سے وکلا کی ایک بڑی ٹیم نبرد آزما ہے۔ اس نے لیمن پر ایک "کریڈٹ ایونٹ" بھی متحرک کر دیا، جو امریکہ کی سب سے بڑی morgage کمپنیوں فریڈی میک اور فینی می کے حکومتی قبضے کے کریڈٹ ایونٹس کے بعد آیا۔ ان کریڈٹ ایونٹس نے مالیاتی نظام کی کمزوری کو واضح طور پر نمایاں کر دیا، اور کسی کو معلوم نہ تھا کہ اگلا کون ناکام ہوگا، یا جب نظام میں اتنے بڑے CDS اور دیگر ڈیریویٹو نقصانات گردش کر رہے ہوں تو کون کس کو ادائیگی کر سکے گا۔ اگر بینکوں کے سب سے بڑے ادارے، جن میں تمام کلیدی انویسٹمنٹ بینک شامل ہیں، ممکنہ طور پر دیوالیہ ہوں تو کس پر اعتماد کیا جائے؟ امریکہ کے پانچ بنیادی انویسٹمنٹ بینک اب یا تو ناکام ہو چکے ہیں (Bear Stearns، Lehman Brothers، Merrill Lynch) یا اپنا کاروباری ماڈل ترک کر کے ایسے بینک بن چکے ہیں جنہیں امریکی حکومت کی خصوصی مالی معاونت اور تحفظات حاصل ہیں (Goldman Sachs اور Morgan Stanley)۔

By going into liquidation the full extent of its massive derivatives and leveraged positions became clearer – there is still 1.5 million Lehman derivative contracts which a large team of lawyers are struggling through. It also triggered a “credit event” over Lehman, following the credit events of the Government takeovers of the largest US mortgage companies Freddie Mac and Fannie Mae. These credit events brought the fragility of the financial system into sharp focus and no one knew who would fail next, or with such large CDS and other derivative losses washing around the system, who could pay who. If the largest of banks including all the key investment banks, were possibly insolvent who do you trust? The five core US investment banks have now all either failed (Bear Stearns, Lehman Brothers, Meryll Lynch) or abandoned their business model and become banks with access to special funding support and protections from the US government (Goldman Sachs and Morgan Stanley).