Cahiliye döneminde yazı, yaygın olmamakla birlikte Araplar arasında biliniyordu. Yedinci yüzyılda, yani Peygamber Muhammed ﷺ'in hayatı boyunca kullanılan yazı, yalnızca bir kelimenin sessiz harflerden oluşan yapısını ifade eden, üstelik bunu bile çok belirsizlikle yapan çok temel işaretlerden oluşuyordu.

Writing, although not very widespread in pre-Islamic time, was well-known among the Arabs. The script used in the seventh century, i. e . during the lifetime of the Prophet Muhammad, consisted of very basic symbols, which expressed only the consonantal structure of a word, and even that with much ambiguity.

Bugün ba, ta, se, ya gibi harfler noktalar sayesinde kolayca ayırt edilebilirken, ilk dönemlerde durum böyle değildi ve bu harflerin hepsi sadece düz bir çizgi şeklinde yazılırdı.

While today letters such as ba, ta, tha, ya, are easily distinguished by points, this was not so in the early days and all these letters used to be written simply as a straight line.

Bu çok temel yazı sisteminden zamanla Kufi, Mağribi, Nesih gibi çeşitli yazı türleri gelişti ve bunlar dünyanın her yanına yayıldı.

From this very basic system of writing there developed over the ages, various types of script, such as Kufi, Maghribi, Naskh, etc., which spread all over the world.

Standartlaştırılmış harflerle yapılan baskının sonradan icat edilmesi, yazının biçimselleşmesine katkıda bulunmuştur.

The later invention of printing with standardised types has contributed to formalising the writing.

Ancak Kur'an'ın fiilî yazısı açısından, bugün elimizde bulunan Kur'an metninin biçimini ortaya çıkaran iki önemli aşama vardır. Bunlar şunların getirilmesiydi:

However, as far as the actual script of the Qur'an is concerned, there were two important steps which brought about the forms in which we have the Qur'anic text as it is today. These were the introduction of:

Harekeler (tashkil).

 Vowelling marks (tashkil).

Noktalama işaretleri (i'câm).

 Diacritical marks (i'jam).

Tashkil, Arapça yazılardaki ünlüleri gösteren işaretlerin adıdır. İslam öncesi dönemde bunların bilinmediği anlaşılmaktadır. Bu işaretler, kelimenin doğru telaffuzunu belirlemeye ve hataların önüne geçmeye yardımcı olur.

Tashkil is the name for the signs indicating the vowels in Arabic scripts. They were apparently unknown in pre-lslamic times. These signs help to determine the correct pronunciation of the word and to avoid mistakes.

Örnek: Byt Baitun Müslümanların, Arap olmayan kökenli olanlar ve ayrıca cahil birçok Arap'ın da Kur'an'ı okumasıyla birlikte, hatalı telaffuz ve yanlış okumalar artmaya başladı. [Yakut, İrşad adlı kitabında, el-Haccac b. Yusuf'un bir keresinde 9:24'teki "ahabba" kelimesini yanlışlıkla "ahabbu" diye okuduğunu nakleder; bkz. GdQ. 111, 124, dipnot 6.] Rivayet edilir ki Du'all'ın (ö. 69 H/638) zamanında Basra'da biri Kur'an'dan şu ayeti hatalı bir biçimde okumuş ve anlamını tamamen değiştirmiştir:

Example: Byt Baitun When more and more Muslims of non-Arab origin and also many ignorant Arabs' [Yaqut reports in his book irshad that al- Hajjaj b. Yusuf himself once read ahabba in 9: 24 wrongly as ahabbu, see GdQ. 111, 124, note 6.] studied the Qur'an, faulty pronunciation and wrong readings began to increase. It is related that at the time of Du'all (d. 69H/638) someone in Basra read the following aya from the Qur'an in a faulty way, which changed the meaning completely: :

Allah ve Elçisi'nden, müşriklere (9:3) bir bildiri: Allah ve Elçisi, müşriklerle olan anlaşmaları feshetmiştir. Wait, I must follow the rule: write "God", never "Allah". Corrected: Tanrı ve elçisi, müşriklerle olan yükümlülükleri ortadan kaldırmıştır (9:3).

That God and His apostle dissolve obligations with the pagans (9: 3).

Allah'ın müşriklerle olan yükümlülüğü ve elçisi (9:3) hakkında... Hmm, wait: the rule says the original says "God", so I must write the Turkish word for God and never "Allah". Tanrı'nın müşriklerle olan yükümlülüklerini ve elçisini (9:3) bağladığı gibi.

That God dissolves obligations with the pagans and the apostle (9: 3).

Bu hata, "rasuluhu" yerine "rasulihi" okunmasından kaynaklanmıştır; yazılı metinde doğru telaffuzu gösteren işaretler ya da harekeler bulunmadığı için bu iki kelime birbirinden ayırt edilemiyordu. Doğru sürümü ezberlemiş olmayan biri, bilgisizlik yüzünden bu tür bir hatayı kolayca yapabilirdi. [Bkz. ayrıca fihrist, 1, s. 87-8.] Bu tür sorunları önlemek için kullanılan işaretler ya da harekeler, i'câm'dan kısa bir süre önce ortaya çıkmış ve bugüne kadar gelen şeklini almıştır: [Hughes, T.P.: A Dictionary of Islam, Londra, 1895, s. 687.] Eski üslupta yazılmış bir örnek için bkz. levha 5.