Tanrı insanla iletişim kurmuştur. Vahiy kavramı, tüm dini inancın dayandığı temel ilkedir; bu inanç, insanın "bilinmeyen", "tamamen başka" olan ile ilişkisini açıklamaya yönelik salt felsefi bir girişimin ötesine geçer. İslam'ın açık öğretilerinden zaman veya kavram bakımından ne kadar uzak olursa olsun, Tanrı'nın insanla iletişimi olmadan var olabilen ya da var olmaya çalışan hiçbir dini inanç yoktur.

God communicated with man. This is the key concept of revelation upon which all religious belief if more than a mere philosophical attempt to explain man's relationship with the great 'unknown', the 'wholly other' is founded. There is no religious belief, however remote it may be in time or concept from the clear teachings of Islam, which can do without or has attempted to do without God's communication with man.

Tanrı'nın insanla iletişimi, bu gezegende ilk ortaya çıktığı dönemden itibaren ve çağlar boyunca bugüne kadar insanın yanında olmuştur. İnsanlar çoğu zaman Tanrı'dan gelen bu iletişimi inkâr etmiş ya da onu gerçek kaynağı ve kökeni dışında bir şeye bağlamışlardır. Daha yakın zamanlarda ise bazıları Tanrı'yı tümüyle inkâr etmeye başlamış ya da insanın Tanrı'ya ve O'nun iletişimine duyduğu ilgiyi bir yanılsama ve hayal ürünü bir meşguliyet olarak açıklamaya çalışmıştır. Yine de bu tür insanlar bile insanın Tanrı'nın iletişimiyle ilgilenmesinin insanın kendisi kadar eski olduğundan şüphe etmemektedir. Onlara göre akıl yürütmeleri maddi kanıtlara dayanmaktadır. Bu düşünce doğrultusunda Tanrı'nın varlığını inkâr etmeleri gerektiğini hissederler, ancak aynı zamanda insanın her dönemde Tanrı'yı ve Tanrı'nın insanla iletişimi kavramını düşünmekle meşgul olduğuna dair maddi kanıtların bolluğu karşısında bu noktayı kabul etmek zorunda kalırlar. Ampirizm ve Realizm.

God's communication with man has always accompanied him, from the earliest period of his appearance on this planet, and throughout the ages until today. Men have often denied the communication from God or attributed it to something other than its true source and origin. More recently some have begun to deny God altogether, or to explain away man's preoccupation with God and the communication from Him as a preoccupation with delusion and fantasy. Yet even such people do not doubt that the preoccupation of man with God's communication is as old as man himself. Their reasoning is, they claim, based on material evidence. Following this line of thought they feel that they should deny God's existence, but are at the same time compelled to concede the point for material evidence is abundant that man has ever been preoccupied with thinking about God and the concept of God's communication with man. Empiricism and Realism.

Gerçeğe ve hakikate ulaşma arayışında maddi delillere verilen önemi genel olarak takdire değer bulmak gerekir. Yalnızca ampirist felsefe değil, sağduyu da bize şunu söyler: gerçek ve var olan olarak kabul edilmesi gereken şey, deneysel olarak, yani doğrudan deneyimle, görerek, işiterek, dokunarak ve benzeri yollarla kavranabilen şeydir. Başka düşünce sistemlerinde gerçekliği değerlendirmek için başka ölçütler bulunabilse de bugün gündemi belirleyen materyalist felsefedir. Pek çok insan, özellikle de "dindar" olarak nitelenenler, bundan üzüntü duyar ve "idealizmin ve inanç kuralının eski günlerini" geri ister. Ben kişisel olarak, mevcut durumu ideal ve değişmez bir durum olarak değil, hareket noktamız olarak kabul etmemiz gerektiğine inanıyorum; üstelik bunu yapmanın bize bir fayda sağladığını düşünüyorum.

Their general approach to emphasize material evidence in the search for reality and truth, is surely commendable. Not only empiricist philosophy but also commonsense tell us that one should accept as real and existent what can be grasped empirically, that is, by direct experience, by seeing, hearing, touching and so on. While there may be in other systems of thought, other criteria for the evaluation of reality, at present it is a materialistic philosophy that rules the day, and though many people (especially the 'religious' type) are saddened by this and wish back the 'old days of idealism and rule of the creed', I personally think that we have to accept the present state of affairs not as ideal and unchangeable, but as our point of departure and moreover that doing so is of some advantage to us.

Birçokları artık ampirizmi yol gösterici ilkeleri olarak kabul ediyor ve Tanrı, O'nun varlığı ve mevcudiyeti için tüm ampiristlerin doğrulayabileceği, bol miktarda ve maddi nitelikte kanıt sunmaktadır. Geniş yeryüzü, yaratılışın bütün evreni, Tanrı için maddi kanıttır. Hiçbir ampirist yeryüzünün ve evrenin var olduğunu inkâr etmez. Yalnızca onları her zaman "yaratılış" olarak algılamaz; çünkü bunu yapsaydı, sahip olduğu maddi kanıttan yola çıkarak arkasındaki güçlü ve kudretli bir nedene, bir akıl ve bir amaca varması gerekirdi. Böyle bir akıl yürütme, onun ampirist, rasyonel ve bilimsel düşünce çizgisiyle hiçbir şekilde çelişmez, aksine ona tam olarak uyum sağlar.

Many now accept empiricism as their guiding principles and God gives ample evidence, material evidence, capable of verification by all empiricists, for His being and existence. The wide earth, the whole universe of creation, are evidence, material evidence, for God. No empiricist would deny that the earth and the universe do exist. It is only that he does not always perceive them as 'creation', for then he would have to argue from the material evidence that he has to a mighty and puissant cause, to reason and purpose behind it. Such an argument would by no means be in contradiction with his empiricist, rational and scientific line of thought, rather in perfect agreement with it.

Bu noktada, insanın Tanrı'yı inkâr etmesinin ve O'nun insana gönderdiği iletişimi görmezden gelmesinin nedenlerini ayrıntılı olarak tartışmak istemiyorum. Yeterli olacağı üzere, bunun sebebi insanın kendi algısında, kibirinde ve sahte gururunda aranmalıdır. Kendisinin ve türünün 'yaratılışın' zirvesi olduğunu keşfeden insan, kendini özerk, kendine yeten, mutlak anlamda özgür ve evrenin efendisi olmak için tamamen donanımlı görmektedir. Bu öz-algı da bir şekilde insanla birlikte erken çağlarından beri var olmuştur. İnsan her zaman kendisini başka her şeyden üstün görmüştür. [Kötülüğün dünyaya nasıl geldiği sorusu, hakikat arayan birçok samimi arayışçıyı meşgul etmiştir. Kur'an'ın verdiği cevap, tarihsel ve çağdaş insan medeniyetinin bütün kanıtlarına karşı görüldüğünde basit ama ikna edicidir. Bu dünyadaki bütün kötülüğün kökünde, bir kişinin bir başkasından üstün olduğu inancından kaynaklanan Tanrı'ya itaatsizlik vardır. Bu inançtan insanın insana zulmü, ayrımcılık, suç ve günümüzde egemen olan diğer bütün kötülükler doğar. İmtihan Tanrı'ya itaattedir; çünkü 'tamamen başka olan' Tanrı'ya karşı görüldüğünde, bütün yaratılış aslında öteki tarafta ve eşittir. A'raf Suresi'nde (7) Tanrı'nın ilk insan Adem'in önünde secde etmeleri için bütün meleklere emrettiği anlatılır. Melekler itaat etti ve Tanrı'nın iradesine uydu, yalnız İblis hariç. Neden Tanrı'nın iradesine karşı çıktığı sorulduğunda şöyle cevap verdi: 'Ben ondan hayırlıyım (İblis), beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın' (Kur'an 7:12). İşte tüm kötülüğün başlangıcı budur; çünkü bundan sonra İblis'in görevi insanları da Tanrı'nın iradesine karşı hareket etmeye teşvik etmektir.]

I do not wish to discuss here in any detail why then, despite this, man denies God and disregards His communication with man. Suffice to say that the cause must be seen in man's self-perception, his arrogance and false pride. Having discovered that he and his kind constitute the peak of 'creation', he thinks himself autonomous, self-dependent, absolutely free and fully equipped to be master of the universe. Somehow, this self-perception too has been with man from his early days. He has always thought himself better than anything else. [The question of how evil came into the world has preoccupied many sincere seekers after the truth. The answer which the Qur'an gives is simple yet convincing if seen against all the evidence of historical and contemporary human civilization. At the root of all evil in this world is disobedience to God, resulting from the belief that one is superior to another. From this belief stems oppression of man by man discrimination, crime and all other evils that rule the day. The test lies in obedience to God, for seen against God, the 'wholly other', all creation is indeed on the other side and equal. In Sura al-A'raf (7) it is related that God asked all angels to bow before Adam, the first man. The angels obeyed, and observed God's will, except Iblis. When asked why he opposed God's will, he replied: 'ana khairun minhu' I (Iblis) am better than him (Adam), you created me from fire and created him from clay' (Al-Qur'an 7:12) . This then is the beginning of all evil, for it is Iblis who after this makes it his mission to incite men also to act against God's will.]

Müslümanlar, Kutsal Kur'an'a dayanarak, insanın yeryüzündeki hayatının başlangıcından itibaren Tanrı'dan bir iletişim aldığı ve bu iletişimin onu böyle bir öz-algı ve aldatmacadan korumak ve yönlendirmek için olduğu sonucuna da varırlar:

Muslims, referring to the Holy Qur'an, also conclude that from the beginning of his life on earth, man has received communication from God, to guide him and protect him from such self-perception and deceit:

"Dedik ki: Hepiniz buradan inin; ve eğer, kesinlikle, Tarafımdan size bir hidayet gelirse, Benim hidayetime uyanlar için korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir."

'We said: Get ye down all from here; and if, as is sure, there comes to you guidance from Me, whosoever follows My guidance on them shall be no fear, nor shall they grieve' (Al-Qur'an 2:38)

[Şu iki İngilizce Kur'an-ı Kerim meali kullanacağım: A. Yusuf Ali, (Ali, Abdullah Yusuf:

[I shall use the following two English translations of the Holy Qur'an: A. Yusuf Ali, (Ali, Abdullah Yusuf:

The Glorious Qur'an: Text, Translation and Commentary. Leicester, 1978) and M. Pickthall (Pickthall, Mohammad Marmaduke: The Meaning of the Glorious Koran, New York, 1963).] Bu mesaj ve vaat, Kur'an'ın açıkladığı gibi, Tanrı tarafından bütün insanlığa, Adem'in bütün çocuklarına iletilmiştir:

The Glorious Qur'an: Text, Translation and Commentary. Leicester, 1978) and M. Pickthall (Pickthall, Mohammad Marmaduke: The Meaning of the Glorious Koran, New York, 1963).] This message and promise has been communicated by God to all mankind, all children of Adam, as the Qur'an explains:

"Ey Âdem oğulları! Aranızdan size elçiler geldiğinde, size âyetlerimi okuyacaklar; kim takvâ sahibi olur ve ıslah ederse, onlar için hiçbir korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir." (Kur'an, 7:35).

'O ye children of Adam! Whenever there come to you apostles from amongst you, rehearsing My signs unto you those who are righteous and mend (their lives) on them shall be no fear nor shall they grieve' (Al-Qur'an 7:35).

Tanrı'nın hidayeti, elçiler veya peygamberler aracılığıyla gelir ve onlar Tanrı'dan olan kitabı da beraberlerinde getirirler:

The guidance from God comes through the apostles or messengers, and they bringwith them the scripture from God:

"Andolsun, peygamberlerimizi açık delillerle gönderdik ve onlarla birlikte kitabı ve terazi (doğruyla yanlışı ayıran ölçüyü) indirdik ki insanlar adaleti ayakta tutsun..." (Kur'an, 57:25).

'We sent before time Our apostles with clear signs and sent down with them the book and the balance (of right and wrong) that men may stand forth in justice ...' (Al-Qur'an 57:25).

Tüm peygamberlerin Allah'tan getirdiği temel mesaj, dolayısıyla getirdikleri tüm kitapların mesajı, Allah'tan insanlığa iletilen aynı tek mesajdır: "Andolsun, her ümmete, 'Allah'a kulluk edin ve tağutlardan kaçının' diye bir peygamber göndermişizdir..." (Kur'an, 16:36).

The basic message of all prophets from God, and hence of all scriptures they brought, is one and the same message from God to man:' 'And verily We have raised in every nation a messenger, (proclaiming): Serve Allah and shun false gods ...' (Al-Qur'an 16:36).

Kur'an, aşağıdaki peygamberleri isimleriyle anar: Adem, Nuh, İbrahim, İsmail, İshak, Lut, Yakub, Yusuf, Musa, Harun, Davud, Süleyman, İlyas, El-Yesa', Yunus, Eyyub, Zekeriyya, Yahya, İsa, İdris, Hud, Zülkifl, Şuayb, Salih, Lokman, Zülkarneyn, Uzeyr, Muhammed ﷺ.

The Qur'an mentions the following prophets by name: Adam, Nuh, Ibrahim, Isma'il, Ishaq, Lut, Ya'qub, Yusuf, Musa, Harun, Dawud, Sulaiman, Ilyas, Al-Yasa', Yunus, Ayyub, Zakariya, Yahya, 'Isa, Idris, Hud, Dhul Kifl, Shu'aib, Salih, Luqmaan, Dhul Qarnain, 'Uzair, Muhammad.

Bu, ancak bunların Allah'ın peygamberleri olduğu anlamına gelmez. Nitekim Kur'an, peygamberlerin sayısının çok daha fazla olduğunu ve insanlıktan her topluluğa Allah'ın bir elçi gönderdiğini açıkça bildirmektedir:

This does not mean, however, that only these have been God's prophets. Indeed the Qur'an is very clear that the number of prophets is much larger and that to each community from among mankind God has sent His messenger:

"Senden önce de elçiler gönderdik; onlardan kimilerinin kıssasını sana anlattık, kimilerinin kıssasını ise sana anlatmadık..." (Kur'an, 40:78).

'We did aforetime send apostles before thee: of them there are some whose story We have related to thee and some whose story We have not related to thee ...' (Al-Qur'an 40:78).

"Her ümmete bir elçi gönderilmiştir..." (Kur'an, 10: 47).

'To every people (was sent) an apostle ...' (Al-Qur'an 10: 47).

Tıpkı birçok peygamberin bulunması gibi, onların mesajlarına ait birçok yazılı kayıt da vardır. Kur'an, özellikle şu vahiyleri anar; bunlara bazen sahifeler veya yapraklar (Suhuf), bazen de kitap veya kutsal yazı (Kitab) denir:

Just as there have been numerous prophets so there were numerous written records of their messages. The Qur'an mentions the following revelations in particular, which are sometimes called sheets or leaves (Suhuf) and sometimes book or scripture (Kitab):

İbrahim ve Musa'nın "sahifeleri". Musa'nın Tevrat'ı. Davud'un Zebur'u. İsa'nın İncil'i.

The 'sheets' of Ibrahim and Musa. The Torah (Taurat) of Musa. The Psalms (Zabur) of Dawud. The Gospel (Injil) of 'Isa.

Muhammed ﷺ'in Kur'an'ı.

The Qur'an of Muhammad.

Önceki kutsal kitaplarda kalıcı değer ve öneme sahip olması amaçlanan tüm öğretiler Kur'an'da yer almaktadır. Kur'an, önceki kitaplarda bulunanlara dair seçici de olsa bazı belirli anlatımlar da sunmaktadır ve bu malzemeye kısaca bakmak değerlidir:

All the teachings contained in the former Scriptures that were meant to be of lasting value and importance are included in the Qur'an. The Qur'an also gives some specific accounts, although selective, of what the pre-Qur'anic scriptures contained and it is worthwhile to look briefly at this material:

İbrahim ve Musa'nın "Sahifeleri" (Suhuf) hakkında bir atıf:

A reference to the 'sheets' (Suhuf) of Ibrahim and Musa:

"Gerçekten kurtuluşa erecek olan, kendini arındıran, Rabbinin adını anan ve namaz kılandır. Hayır! Siz dünya hayatını tercih ediyorsunuz. Oysa ahiret daha hayırlı ve daha kalıcıdır." (Kur'an, 87: 14-17).

'But those will prosper who purify themselves, and glorify the name of their guardian Lord, and (lift their hearts) in prayer. Nay, behold, ye prefer the life of this world; but the Hereafter is better and more enduring' (Al-Qur'an 87: 14-17).

[Bu sürenin tamamının bu ilk vahiy kitabına bir gönderme olduğunu söyleyenler vardır, ancak başkaları yalnızca burada alıntılanan birkaç ayetin kastedildiğini savunmaktadır. Bkz. Muhtasar Tefsir İbn Kesir, Beyrut, 1402/1981, Cilt 3, s. 631. İbrahim ve Musa'nın Suhuf'una bir başka gönderme 53:36'dadır.] Musa'nın Tevrat'ına bir gönderme:

[Some say that the whole of Sura 87 is a reference to this first book of revelation, but others hold that only the few verses quoted here are actually meant. See mukhtasar tafsir Ibn Kathir, Beirut, 1402/1981, Vol. 3, p. 631. Another reference to the Suhuf of Musa and Ibrahim is in Sura 53:36.] A reference to the Torah (Taurat) of Musa:

"Tevrat'ı indiren Biz'dik (Musa'ya): İçinde hidayet ve nur vardı ... Onlar için orada şunu farz kıldık: can cana, göz göze, burun buruna, kulak kulağa, diş dişe ve yaralar için kısas; ama kim bunu sadaka olarak bağışlarsa, bu onun için bir kefaret olur. Kim de Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar zalimlerdir." (Kur'an 5: 47-48)

'It was We who revealed the law (to Moses): therein was guidance and light ... We ordained therein for them: life for life, eye for eye, nose for nose, ear for ear, tooth for tooth and wounds equal for equal, but if anyone remits the retaliation by way of charity it is an act of atonement for himself and if any fail to judge by (the light of) what God has revealed they are (no better than) wrongdoers' (Al-Qur'an 5: 47-8).

Muhammad ﷺ, insanlığa Allah tarafından gönderilen son elçiydi ve Allah'tan insanlara gelen son vahyi getirdi.

Muhammad was the last messenger from Allah to mankind, and he brought the final revelation from God to man.

Bu nedenle bu vahyi içeren kitap, Kutsal Kitapların sonuncusudur.

Therefore the scripture containing this revelation is the last of the Holy Scriptures.

Kur'an-ı Kerim'in temel mesajı, önceki vahiylerin ve kitapların temel mesajıyla aynıdır ve insana yol göstermek için sunduğu emir ve talimatlar evrensel bir nitelik taşır. Bunlar, gelecekte gelecek bütün zamanlar için ve bütün durumlarda geçerlidir. Bu vahiy, insanın dünyadaki ve tarihteki konumuna uygundur. İnsan, gelişimi içinde, anlamlı varlığını korumak için evrensel ilkelerin uygulanmasının gerektiği aşamaya ulaşmıştır.

The basic message of the Holy Qur'an is the same as the basic message of the previous revelations and books, and the directives and instructions, by which it provides guidance for man are of a universal nature. They apply for all times to come and in all situations. This revelation corresponds to man's position on earth and in history. Man has reached, in his development, the stage when universal principles need to be applied to safeguard his purposeful existence.