Kur'an, insanlığın hidayeti için Allah'tan gelen bir vahiydir; şiir ya da edebiyat değildir. Yine de sözlü olarak ifade edilmiş ve yazılı hâle getirilmiştir; bu yüzden onun edebi biçimleri ve üslubu burada kısaca ele alınabilir.

The Qur'an is the revelation from Allah for the guidance of mankind and not poetry or literature. Nevertheless it is expressed verbally and in written form, and hence its literary forms and style may be considered here briefly.

Genel olarak iki ana edebi biçim vardır:

Broadly speaking there are two main literary forms:

Nesir.

 Prose.

Şiir.

 Poetry.

Nesir, günlük konuşma diline yakın ve şiirden ayrılan bir anlatım biçimini ifade eder; belirgin bir ritim ve kafiye sanatından yoksun olmasıyla şiirden farklıdır.

By prose is meant a way of expression close to the everyday spoken language, and distinct from poetry insofar as it lacks any conspicuous artifice of rhythm and rhyme.

Yalnızca Avrupalı oryantalistler değil, Kur'an'ın bazı bölümlerini diğerlerinden daha "şiirsel" olarak nitelendirmiştir: Muhammed'in muhalifleri de bu argümanı zaten kullanmış, onu şair ya da kahin olmakla suçlamışlardır. Bu iddia, Kur'an'ın kendisi tarafından çürütülmektedir.

Not only European orientalists have described some passages of the Qur'an as more 'poetic' than others: the opponents of Mu4ammad had already used this argument, accusing him of being a poet or a soothsayer. This is refuted by the Qur'an itself:

"Bu, bir şairin sözü değildir; ne az inanıyorsunuz! Ne de bir kâhinin sözüdür; ne az öğüt alıyorsunuz! (Bu), alemlerin Rabbi tarafından indirilmiş bir vahiydir." (Kur'an, 69: 40-43)

'It is not the word of a poet; little it is ye believe! Nor is it the word of a soothsayer: little admonition it is ye receive. (This is) a message sent down from the Lord of the worlds' (Al- Qur'an 69: 40-43)

Yukarıdaki pasajda çürütülen Muhammed'e yönelik suçlamalar, Kur'an'da kullanılan ve saj'a benzediği ya da ona yakın olduğu söylenen belirli bir üslubun kullanımına dayanmaktadır.

The accusations against Muhammad refuted in the above passage are based on the usage of a particular style, employed in the Qur'an, which is said to be like saj' or close to it.

Saj', genellikle "kafiyeli nesir" olarak çevrilir; bu, şiirden ayrı olmakla birlikte ritim ve kafiyeye bir miktar önem veren edebî bir biçimdir. Saj', şiir kadar sofistike değildir, ancak Arap şairler tarafından kullanılmıştır ve İslam öncesi Arap ölçü sistemlerinin en bilinenidir. Şiirden, ölçüsünün olmaması yani tutarlı bir ritmik kalıbının bulunmaması bakımından ayrılır; şiirle ortak olan unsur ise kafiyedir [Kur'an için kullanıldığında fasıla (çoğulu fevâsıl) adını alır], ancak birçok durumda bu kafiye düzensiz biçimde kullanılmıştır.

The word saj' is usually translated as 'rhymed prose', i.e. a literary form with some emphasis on rhythm and rhyme, but distinct from poetry. Saj' is not really as sophisticated as poetry, but has been employed by Arab poets, and is the best known of the pre-Islamic Arab prosodies. It is distinct from poetry in its lack of metre, i.e. it has no consistent rhythmic pattern, and it shares with poetry the element of rhyme, [Called fasila ( pl. fawasil) when used for the Qur'an] though in many cases somewhat irregularly employed.

İbn Haldun (ö. 809 H./1406), Mukaddime'nin ünlü yazarı, Arapların edebiyatı üzerine bir pasajda, genel olarak edebiyat ile Kur'an arasındaki farkı ve özellikle seci ile Kur'an arasındaki farkı belirtmiştir.

Ibn Khaldun (d. 809H/1406), the well-known author of the muqaddima pointed out in a passage on the literature of the Arabs the difference between literature and the Qur'an in general and between saj' and the Qur'an in particular:

Bilinmelidir ki Arap dili ve Arap konuşması iki kola ayrılır. Bunlardan biri vezinli şiirdir ... Diğer kol ise nesirdir, yani vezinsiz konuşmadır ... Kur'an-ı Kerim nesir türündendir. Ancak o, bu iki kategoriden hiçbirine girmez. Ne düz nesir ne de secili nesir olarak adlandırılabilir. Ayetlere bölünmüştür. Zevk, konuşmanın durduğunu hissettirdiği yerlere gelinir. Sonra konuşma devam eder ve bir sonraki ayette "tekrar edilir." Bu tür bir konuşmayı secili nesir yapacak (kafiye) harfleri zorunlu değildir, şiirde kullanıldığı gibi kafiyeler de bulunmaz. Kur'an ayetinde kastedilen durum budur:

'It should be known that the Arabic language and Arab speech are divided into two branches. One of them is rhymed poetry ... The other branch is prose, that is, non-metrical speech ... The Qur'an is in prose. However, it does not belong in either of the two categories. It can neither be called straight prose nor rhymed prose. It is divided into verses. One reaches breaks where taste tells one that the speech stops. It is then resumed and "repeated" in the next verse. (Rhyme) letters, which would make that (type of speech) rhymed prose are not obligatory, nor do rhymes (as used in poetry) occur. This situation is what is meant by the verse of the Qur'an:

"Allah, en güzel sözü, birbirine benzeyen ve tekrarlarla düzenlenmiş bir kitap olarak indirmiştir..." (Kur'an 39: 23). Note: The rules say to write "God" as the Turkish word for God and never "Allah." Applying that rule, the correct translation is: "Tanrı, en güzel sözü, uyumlu biçimde düzenlenmiş, tekrarlı ayetlerden oluşan bir kitap olarak indirmiştir..." (Kur'an 39: 23).

'God revealed the best story, a book harmoniously arranged with repeated verses ...' (Al-Qur'an 39: 23).

[Ibn Haldun: Mukaddime, Princeton, 1967, C. 3, s.368; Ibn Haldun: Mukaddime, Kahire, t.y., s.424.] Örnekler:

[Ibn Khaldun: The Muqaddima, Princeton, 1967, Vol. 3, p.368; Ibn Khaldun: Muqaddima, Cairo, n.d., p.424.] Examples:

Saj'ı andıran bir Kur'an pasajına örnek olarak İhlas suresi (112: 1-4) iyi bir örnektir. Ritmi biraz düzensizdir ve "ad" hecesiyle biten bir kafiyeye sahiptir:

Kur'an'da birçok kıssa (kısas, tekil: kıssa) vardır ve bunlara Kur'an'ın kendisi de atıfta bulunur.

The Qur'an contains many narratives (qisas, sg. qissa), referred to in the Qur'an itself:

{Biz sana, bu Kur'an'ı sana vahyetmemizle, en güzel kıssayı anlatıyoruz...} (Kur'an, 12: 3).

'We do relate unto thee the most beautiful of stories, in that We reveal to thee this (portion of the) Qur'an ...'(Al-Qur'an 12: 3).

Kur'an mesajının önemli yönlerini gösteren ve vurgulayan bu anlatılar, çeşitli biçimlerde işlevlerini yerine getirir. Aşağıdakiler daha yaygın kalıplardan bazılarıdır:

These narratives, which illustrate and underline important aspects of the Qur'anic message, fulfil their functions in a variety of ways. The following are some of the more common patterns:

İslam'ın Genel Mesajının Açıklaması

Explanation of the general message of Islam.

Genel rehberlik ve hatırlatma.

 General guidance and reminder.

Peygamberin ve müminlerin inancının güçlendirilmesi.

 Strengthening the conviction of the Prophet and the believers.

Önceki peygamberler ve onların mücadelesine dair bir hatırlatma.

 Reminder of the earlier prophets and their struggle.

Muhammed'in (ﷺ) mesajının sürekliliği ve doğruluğuna dair delil.

 Indication for the continuity and truth of Muh. ammad's message.

İslam'ın karşıtlarından bazılarına, örneğin Yahudilere ve Hristiyanlara karşı deliller sunmak.

 Providing arguments against some opponents of Islam, such as e.g. Jews and Christians.

Bu rivayetlerin içeriği bakımından, genel olarak şu üç türü ayırt edebiliriz:

 As far as the contents of these narratives are concerned, one may, broadly speaking, distinguish between the following three kinds:

Allah'ın Peygamberlerinin Kıssaları: Onların kavimleri, getirdikleri risalet, davetleri, maruz kaldıkları eziyetler vb.; örneğin Nuh'a ilişkin kıssalar (Şuara suresi, 26), Musa'ya ilişkin kıssalar (Kasas suresi, 28), İsa'ya ilişkin kıssalar (Meryem suresi, 19) ve daha birçokları.

Kur'an-ı Kerim, birçok yerde bazı hakikatleri açıklamak veya mesajının önemli noktalarını vurgulamak için, bilinen bir şeye benzeterek ya da resmedici bir biçimde anlatarak temsiller (emsal, tekil: mesel) kullanır. [Örneğin bkz. 16: 75-6.] "Gökten su indirir, vadiler de kendi ölçülerine göre akar; sel de yüzeye çıkan köpüğü sürükleyip götürür. Metal eritildiğinde çıkan cüruf da böyledir..." (Nahl, 17)

The Qur'an also employs similes (amthal, sg. mathal) in many places to explain certain truths or to drive home important points of the message, by likening it to something well known or describing it in a pictorial manner. [See, e.g. 16: 75-6.] 'He sends down water from the skies and the channels flow, each according to its measure; but the torrents bear away the foam that mounts up to the surface. Even so, from that (ore)

ve ateşte süs eşyası ya da kap yapmak için ısıttıkları şeylerde de bunun gibi bir köpük vardır. Böylece Allah, hakikat ile batılı örneklerle gösterir; zira köpük atılıp gider, insanlara fayda sağlayan ise yeryüzünde kalır. İşte Allah böyle örnekler verir. {Ra'd 13: 17}

which they heat in the fire to make ornaments or utensils therewith there is scum likewise, thus doth God (by parable) show forth the truth and vanity, for thc scum disappears like froth cast out; while that which is for the good of mankind remains on the earth. Thus doth God set forth parables' (Al-Qur'an 13: 17).

Kur'an'da "Qul" (de ki:) kelimesiyle başlayan 200'den fazla ayet vardır. Bu kelime, Peygamber Muhammed ﷺ'in, kendisinden sonra gelen sözleri belirli bir durumda muhatapları için dile getirmesi yönünde bir emirdir; örneğin ortaya atılmış bir soruya cevap olarak, bir inanç esasını teyit etmek için veya bir hükmü duyurmak için kullanılır.

More than 200 passages in the Qur'an open with the word 'Qul' (say:), which is an instruction to the Prophet Muhammad to address the words following this introduction to his audience in a particular situation, such as e.g. in reply to a question that has been raised, or as an assertion of a matter of belief, or announcement of a legal ruling, etc.

"De ki: Allah'ın bizim için yazdığından başka bir şey başımıza gelmez. O, bizim Mevlamızdır..." (Kur'an 9: 51). Note: the rules say the original's "God" must be rendered as a Turkish word for God, never "Allah", so the translation should read "Tanrı" instead of "Allah". Corrected version: "De ki: Tanrı'nın bizim için takdir ettiğinden başka bir şey başımıza gelmez. O, bizim Koruyucumuzdur..." (Kur'an 9: 51).

'Say: Nothing will happen to us except what God has decreed for us: He is our Protector ...' (Al-Qur'an 9: 51).

De ki: "Ey kitap ehli! Bizi, yalnızca Allah'a inandığımız, bize indirilen ve daha önce indirilene de inandığımız için mi kınıyorsunuz? Oysa sizin çoğunuz fâsık kimselerdir." Note: Per the rules, "God" must be rendered as a Turkish word for God, not "Allah". Correcting that: De ki: "Ey kitap ehli! Bizi, yalnızca Tanrı'ya inandığımız, bize indirilen ve daha önce indirilene de inandığımız için mi kınıyorsunuz? Oysa sizin çoğunuz fâsık kimselerdir."

'Say: O people of the book. Do ye disapprove of us for no other reason than that we believe in God, and the revelation that has come to us and that which has come before (us) and perhaps that most of you are rebellious and disobedient?' (Al-Qur'an 5: 62).

"Senden ganimetler hakkında soruyorlar. De ki: Ganimetler Allah'ın ve Resulü'nün hükmündedir. Öyleyse Allah'tan korkun, aranızdaki ilişkileri düzeltin ve eğer iman ediyorsanız Allah'a ve Resulü'ne itaat edin." Note: the Qur'an verse is enclosed in curly braces in the original format, and per the rules the ﷺ mark is not added inside it. Since the verse as given refers to "the apostle" (Resulü'nün) without naming the Prophet Muhammad directly, and this is a Qur'an verse, no ﷺ is written here.

'They ask thee concerning (things taken as) spoils of war. Say: (Such) spoils are at the disposal of God and the apostle: for fear God and keep straight the relation between yourselves: obey God and His apostle, if ye do believe' (Al-Qur'an 8: 1).

Kur'an'da birçok yerde yemin benzeri ifadeler kullanılmaktadır (ekser, tekil: kasem). [Bu konuda kısa bir tartışma için ayrıca bkz. Abdullah Yusuf Ali, a.g.e., Ek XIV, s. 1784-7.] Bunların işlevi, bir delili güçlendirmek ve desteklemek ve dinleyicinin zihnindeki şüpheleri gidermektir. Arapça metinde bu pasajlar çoğu zaman "wa" kelimesiyle veya "la uqsimu" (gerçekten yemin ederim) ifadesiyle başlar.

In a number of places the Qur'an employs oath-like expressions (aqsdm, sg. qasam). [For a brief discussion see also Abdullah Yusuf Ali, op. cit., App. XIV, pp. 1784-7.] Their function is to strengthen and support an argument, and to disperse doubts in the mind of the listener. In the Arabic text these passages are often opened by the word 'wa' or the phrase 'la uqsimu' (indeed I swear).

Bazen yemin, Allah'ın kendisi tarafından edilir:

Sometimes an oath is taken by Allah himself:

"Hayır, Rabbin adına yemin ederim ki, aralarında çıkan her anlaşmazlıkta seni hakem kılmadıkça ve senin hükmüne içlerinde hiçbir direnç duymadan, tam bir kabulle boyun eğmedikçe iman etmiş olamazlar."

'But no, by thy Lord, they can have no real faith until they make thee judge in all disputes between them and find in their souls no resistance against thy decisions but accept them with fullest conviction' (Al-Qur'an 4: 65).

Diğer yeminler Allah'ın yaratıklarıyla edilir:

Other oaths are taken by Allah's creation:

'Güneşe ve onun parlaklığına, onu izleyen aya, o (güneşin) yüceliğini gösterdiğinde gündüze, onu örttüğünde geceye andolsun; (harikulade) yapısıyla göğe ve (geniş) yayılışıyla yeryüzüne, ona verilen düzen ve ölçüye andolsun ki ...' (Kur'an 91: 1-7).

'By the sun and his (glorious) splendour, by the moon as she follows him, by the day as it shows up (the sun's) glory, by the night as it conceals it; by the firmament and its (wonderful) structure, by the earth and its (wide) expanse, by the soul and the proportion and order given to it ...' (Al-Qur'an 91: 1-7).

"Bu şehre yemin ederim ..." (Kur'an 90: 1).

'I do call to witness this city ...' (Al-Qur'an 90: 1).

İnsan yalnızca yaratıcı Allah'a yemin etmelidir, yarattığı hiçbir şeye yemin etmemelidir.

Man should only take an oath bv Allah the creator. but not by anything created.