El-kıraat (tekili: kıraat), “okumak, tilavet etmek” anlamındaki qara'a kökünden türemiştir; Kur'an kelimesi de bu kökten gelir. Bir masdar (fiilden türeyen isim) olup tilavet anlamına gelir. Terim olarak ise hem Kur'an'ın sözlü tilavetini hem de sözlü tilavete karşılık gelen yazılı metnin noktalama işaretlerini ifade eder.

Al-qira'a (pl. qiraa'at) is derived from the word qara'a, 'reading, reciting'; from which also the word Qur'an is derived. It is a verbal noun, meaning recitation. In technical language it describes the oral recitation of the Qur'an as well as the punctuation of the written text, which corresponds to the oral recitation.

Örnekler:

Examples:

Mevdudi [Introduction to the Study of the Qur'an, Delhi, 1971, s.21.], kabul edilmiş bir okuma farkının doğru anlaşılmasını çok ikna edici bir şekilde açıklamıştır. Fâtiha suresinin (1:3) ayetindeki "meliki" ve "mâliki" okumalarının her ikisinin de Allah'ın sıfatlarından birini tarif ettiğini, "hesap gününün hükümdarı" ile "sahibi" arasında kesinlikle bir çelişki bulunmadığını, aksine "bu iki okumanın ayetin anlamını daha da açık hale getirdiğini" belirtmiştir.

Mawdudi [Introduction to the Study of the Qur’an, Delhi, 1971, p.21.] has very convincingly explained the proper understanding of some accepted difference in reading. He wrote that in al-fatiha (1: 3): the readings "maliki" and " mâliki " both describe one of the attributes of Allah, and there is absolutely no contradiction between 'sovereign' and 'master' of the day of judgement, but 'these two readings make the meaning of the verse all the more clear'.

Benzer şekilde 5:8 arjulakum [Nafi, Hafs 'an Asim ve Kisa'i'nin kıraati.] ve arjulikum [İbn Kesir, Ebu Amr, Ebu Bakra 'an 'Asim ve Hamza'nın kıraati.] iki anlam taşır: Ayaklarınızı "yıkayın" veya ayaklarınızı "meshedin". Her ikisi de gerçekten doğrudur; çünkü normal koşullarda bir adam ayaklarını yıkayacaktır, buna karşılık bir yolcu gibi başka bir kişi ise onları meshedebilir. Burada Kur'an metni aynı anda her iki anlamı da taşımaktadır. Bu, gerçekten Allah'tan gelen vahyin eşsiz bir özelliğidir.

Similarly 5:8 arjulakum [Reading of Nafi, Hafs 'an Asim, Kisa'i.] and arjulikum [Reading of Ibn Kathir, Abu Amr, Abu Bakra 'an 'Asim, Hamza.] carry two meanings: "Wash" or "Wipe" your feet Both are indeed correct, for under normal circumstances a man will wash his feet, while some other person e.g. a traveler may wipe them. Here the text of the Qur'an carries both meanings at the same time. This is indeed a unique feature of the revelation from Allah.

Okuyucular Arasında Sahabe Kur'an'ın okunması ve tilavet edilmesi vahiy başladığından beri sürmektedir ve ilk okuyan Peygamber ﷺ'dir. Bu husus, metnin nakli bölümünde zaten ele alınmıştır. Onun vefatından sonra tilavet, Ashabı aracılığıyla devam etmiştir. Tabiun'un birçoğunun öğrendiği meşhur kıraat imamları arasında Übey bin Ka'b, Ali, Zeyd bin Sabit, İbn Mes'ud, Ebu Musa el-Eş'ari ve daha birçokları bulunmaktadır.

Readers among the Sababa Reading and reciting of the Qur'an has been done since revelation began, and the Prophet was the first to recite. This has already been discussed in the section on transmission of the text. After his death, the recitation continued through his Companions. Among the famous readers from whom many of the tabi'un learned, were Ubay bin Ka'b, 'Ali, Zaid bin Tbabit, Ibn Mas'ud, Abu Musa al-Ash'ari and many others.

Sonraki Gelişmeler Daha sonra, Müslümanların dünyanın birçok bölgesine yerleşmesiyle birlikte Kur'an, kabul edilen metne ve Peygamber ile Sahabe'den nakledilen okuyuşlara uygun olmayan çeşitli biçimlerde okunmaya başlandı. Bu durum, sahih olan ile şaz olan arasında titiz bir tarama ve ayrım yapılmasını zorunlu kıldı.

Later Development Later on, with Muslims settling in many parts of the world, the Qur'an was recited in a variety of ways, some of which were not in accordance with the accepted text and the transmitted readings from the Prophet and the Companions. This necessitated a thorough screening and distinction between what is sahih (sound) and what is shadh (exceptional).

"Yedi Kıraat" "Yedi kıraat" ikinci/sekizinci yüzyılda standartlaştırıldı. Dokuzuncu yüzyıl Müslüman alimi İbn Mücahid, "Yedi Kıraat" adlı bir kitap yazdı; bu kitapta, en iyi nakledilmiş ve en güvenilir olarak, yaygın olan kıraat biçimlerinden yedisini seçti. Bunun ardından diğerleri gözden düşürüldü ve hatta karşı çıkıldı; bunlar arasında İbn Mes'ud ve Übey bin Ka'b'ın kıraatleri de vardı. Ancak bu, kişinin bu yedi kıraatten birine ya da hepsine bağlı kalması gerektiği anlamına gelmez. Aşağıda, yedi kıraatin yerel kökenleri ile kıraat imamlarının isimleri [Kısa biyografileri için bkz. Fihrist, I, s. 63 vd.] ve bunlarla ilişkili bazı ravilerin (rivayet edenlerin) isimleri verilmiştir:

The Seven Readings The 'seven readings' were standardised in the second/eighth century. Ibn Mujahid, a ninth-century Muslim scholar, wrote a book entitled The Seven Readings, in which he selected seven of the prevailing modes of recitation as the best transmitted and most reliable. Others were subsequently disfavoured and even opposed, among them the readings of Ibn Mas'ud and 'Ubay bin Ka'b. However, this is not to say that one must restrict oneself to one of these seven readings, or to all of them. Below are listed the local origin of the seven readings and the names of readers [For their short biographies see Fihrist ,I, p. 63ff.] and some transmitters (rawis) connected with them:

Yer Okuyucu Ravi Medine Nafi' (169/785) Verş (197/812).

Place Reader Transmitter Madina Nafi' (169/785) Warsh (197/812).

Mekke İbn Kesir (120/737).

Makka Ibn Kathir (120/737).

Dımaşk İbn 'Âmir (118/736).

Damascus Ibn 'Amir (118/736).

Basra Ebû 'Amr (148/770).

Basra Abu 'Amr (148/770).

Kûfe Âsım (127/744) Hafs (180/796).

Kufa 'Asim (127/744) Hafs (180/796).

Kufe Hamza (156/772).

Kufa Hamza (156/772).

Kufa Al-Kisa'i (189/804) Duri (246/860).

Kufa Al-Kisa'i (189/804) Duri (246/860).

Okuma No. 1 ve 5 özellikle önemlidir: Warş'ın rivayet ettiği okuma Mısır hariç Afrika'da yaygındır; Mısır'da ise, şimdi Müslüman dünyasının neredeyse diğer tüm bölgelerinde olduğu gibi, Hafs'ın rivayet ettiği okuma uygulanmaktadır.

Readings No. 1 and 5 are of particular importance: the reading transmitted by Warsh is widespread in Africa, except Egypt, where, as now in almost all other parts of the Muslim world, the reading transmitted by Hafs is observed.

Daha sonra başka görüşler ortaya çıktı ve böylece on veya on dört meşhur kıraat oluştu. Yukarıda sayılan yedi kıraatin yanında, on ve on dört kıraat imamını oluşturan kişiler şunlardır:

Later on other views emerged, making ten or fourteen well-known readings. In addition to the seven above, the following make up the ten and the fourteen readers:

Yer Okuyucu Rivayet Eden Medine Ebu Ca'fer (130/747)

Place Reader Transmitter Madina Abu Ja'far (130/747)

Basra Ya'kub (205/820)

Basra Ya'qub (205/820)

Kufa Khalaf (229/843)

Kufa Khalaf (229/843)

Basra Hasan el-Basrî (110/728)

Basra Hasan al Basri (110/728)

Mekkî ibn Muhaysin (123/740)

Makka Ibn Muhaisin (123/740)

Basra Yahya al-Yazidi (202/817)

Basra Yahya al-Yazidi (202/817)

Kufeli el-A'meş (148/765)

Kufa al-A'mash (148/765)

Kıraatler ayrıca şu şekilde bölümlenmiştir: [Suyuti, İtkan, I, s. 77] Mütevatir (çok sayıda kişi tarafından nakledilen; bunlar meşhur yedi kıraati içerir).

The readings are also divided as follows: [Suyuti, Itqan, I, p 77]  The mutawatir (transmitted by many; they include the seven well-known readings).

Ahad (tek kişi tarafından rivayet edilen; bunlar üç tanedir, sahabeye dayanır ve yedi ile birlikte on eder).

 The ahad (transmitted by one; they number three, going back to the sahaba and together with the seven make up the ten).

Şâz (istisnai; bunlar yalnızca tâbiîn dönemine dayanır).

 The shadh (exceptional; they go back to the tabi'un only).

Müslüman alimler, herhangi bir kıraatin kabulü için üç ölçüt ve bazı kıraatlerin diğerlerine tercih edilmesi için üç ölçüt ortaya koymuşlardır. Elbette en iyi nakil mütevatir olanıdır. Diğer kıraatlerin kabulü için üç ölçüt şunlardır:

Muslim scholars have laid down three criteria for the acceptance of any qira'a and three criteria for preferring some over others. The best transmission was of course mutawatir. The three criteria for acceptance of other readings are:

Bu konuda belki de en iyi özet, âlim Ebu'l-Hayr İbnü'l-Cezerî'nin (ö. 833/1429) yazdığı sözlerde yer almaktadır. O şöyle yazmıştır:

The best summary on this topic is perhaps contained in the words of the scholar Abu-l-Khair bin al-Jazari (d.833/1429), who wrote:

"Arapça gramerine uygun olan her kıraat, bir şekilde de olsa, 'Osman'ın mushaflarından birine uygun olan her kıraat, muhtemel bile olsa, ve sahih bir isnada sahip olan her kıraat, sahih bir kıraattir; reddedilmemeli ve inkar edilmemelidir. Bu kıraat, Kur'an'ın üzerine indirildiği yedi harften biri olup, kişiler onu kabul etmekle yükümlüdür; ister yedi imamdan, ister on imamdan veya kabul görmüş diğer imamlardan olsun. Ancak bu üç şarttan biri yerine gelmezse, bu kıraat zayıf (daif), şaz (shadh) veya batıl olarak reddedilmelidir; ister yedililerden, ister onlardan daha eski birinden gelmiş olsun." [Suyuti, Itqan, I, p.75 ]

'Every reading in accordance with Arabic (grammar) even if (only) in some way, and in accordance with one of the masahif of 'Uthman, even if (only) probable, and with sound chain of transmission, is a correct (sahih) reading, which must not be rejected, and may not be denied, but it belongs to the seven modes (ahruf) according to which the Qur'an was revealed, and the people are obliged to accept it, no matter whether it is from the seven Imams, or the ten or from other accepted Imams, but when one of these three conditions is not fulfilled, it must be rejected as weak (daif) or exceptional (shadh) or void (batil), no matter whether it is from the seven or from one who is older than them.' [Suyuti, Itqan, I, p.75 ]