اکثر عالمان مسلمان بر این باورند که محتوای سنت نیز از جانب خداوند است، از این رو آن را نوعی وحی نیز توصیف کرده‌اند. [برای جزئیات نک: کتاب الرسالۀ، اثر الإمام الشافعی، قاهره، بی‌تا، به‌ویژه صفحات ۲۸ و ۲۹. به انگلیسی: Khadduri Majid، Islamic Jurisprudence. Shafi'i's Risala، بالتیمور، ۱۹۶۱، فصل پنجم، به‌ویژه صفحات ۱۲۱ و ۱۲۲.] با این حال، محتوای سنت از طریق گفتار و کردار خود پیامبر ﷺ بیان می‌شود، در حالی که در مورد قرآن، فرشتۀ جبرئیل عین الفاظ و محتوا را به پیامبر ﷺ آورد، و ایشان آن را به‌عنوان وحی دریافت کرد و سپس دقیقاً به همان شیوه‌ای که دریافت کرده بود، ابلاغ نمود.
There is agreement among most Muslim scholars that the contents of the sunna are also from Allah. Hence they have described it as also being the result of some form of inspiration. [For details see kitab al-risala, by Imam al-Shafi'i, Cairo, n.d., especially pp. 28-9. In English: Khadduri Majid, Islamic Jurisprudence. Shafi'i's Risala, Baltimore, 1961, chapter 5, especially pp. 121-2.] The contents of the sunna are however expressed through the Prophet's own words or actions, while in the case of the Qur'an the Angel Gabriel brought the exact wording and contents to the Prophet, who received this as revelation and then announced it, in the very same manner that he received it.
تفاوت میان این دو صورت را سیوطی (به پیروی از جوینی) به این شکل نشان داده است:
The difference between these two forms has been illustrated by Suyuti (following Juwaini) in the following manner:
«کلام الهی که وحی شده، دو نوع است: اما نوع اول آن است که خداوند به جبرئیل می‌فرماید: به پیامبری که من تو را به سوی او فرستادم بگو که خداوند به تو چنین و چنان را فرمان می‌دهد و چیزی را به او دستور داده است. پس جبرئیل آنچه را که پروردگارش به او گفته بود فهمید. سپس با این پیام نزد پیامبر ﷺ فرود آمد و آنچه را که پروردگارش به او گفته بود به او خبر داد، اما این عبارت، همان عبارت (عین کلام) نبود؛ همانند پادشاهی که به کسی که به او اعتماد دارد می‌گوید: به فلان کس بگو: پادشاه به تو می‌گوید: در خدمت او بکوش و سپاهت را برای جنگ گرد آور... و هنگامی که پیام‌رسان می‌رود و می‌گوید: پادشاه به تو می‌گوید: در خدمت من کوتاهی مکن، و نگذار سپاه پراکنده شود، و به جنگ فرا خوان و غیره، پس او دروغ نگفته و (پیام را) کوتاه نکرده است...»
'The revealed speech of Allah is of two kinds: As to the first kind, Allah says to Gabriel: Tell the Prophet to whom I sent you that Allah tells him to do this and this, and He ordered him something. So Gabriel understood what His Lord had told him. Then he descended with this to the Prophet and told him what His Lord had told him, but the expression is not this (same) expression, just as a king says to someone upon whom he relies: Tell so-and-so: The king says to you: strive in his service and gather your army for fighting ... and when the messenger (goes and) says: The king tells you: do not fail in my service, and do not let the army break up, and call for fighting, etc., then he has not lied nor shortened (the message) ...
«و اما نوع دیگر، الله به جبرئیل می‌فرماید: این نوشته را بر پیامبر ﷺ بخوان. و جبرئیل آن را از سوی الله فرود آورد، بی‌آنکه کوچک‌ترین تغییری در آن بدهد، همان‌گونه که پادشاه دستوری می‌نویسد و آن را به خدمتگزار امین خود می‌سپارد و می‌گوید: آن را بر فلان کس بخوان.
'And as to the other kind, Allah says to Gabriel: Read to the Prophet this (piece of) writing, and Gabriel descended with it from Allah, without altering it the least, just as (if) the king writes a written (instruction) and hands it over to his trustworthy (servant) and says (to him): Read it to so-and-so.
سیوطی گفت: «قرآن از نوع دوم است، و نوع اول سنت است، و از همین جا نقل سنت به معنا جایز است، برخلاف قرآن.» [صابونی، التبیان، ص ۵۲] به طور کلی پذیرفته شده است که تفاوت میان قرآن و سنت به این شرح است:
Suyuti said: The Qur'an belongs to the second kind, and the first kind is the Sunna, and from this derives the reporting of the Sunna according to the meaning unlike the Qur'an." [Sabuni, tibyan, p.52] It is generally accepted that the difference between Qur'an and sunna is as follows:
احادیثی که از پیامبر محمد ﷺ یا درباره ایشان روایت شده‌اند، عبارتند از:
The ahadith from or about the Prophet Muhammad are:
سخنان یا کردار یک انسان، و نه کلام خداوند آن‌گونه که قرآن است.
The words or actions of a human being, and not the speech of God as the Qur'an is.
نه لزوماً به همان الفاظ دقیق نقل شده‌اند، بر خلاف قرآن که چنین است.
Not necessarily reported in their precise wording, as the Qur'an is.
لزوماً از طریق تواتر نقل نشده است، مگر در برخی موارد.
Not necessarily transmitted by tawatur, except in some instances.