در دوران پیش از اسلام، نوشتن اگرچه چندان گسترده نبود، میان عرب‌ها شناخته‌شده بود. خط به‌کاررفته در قرن هفتم، یعنی در زمان حیات پیامبر محمد ﷺ، از نشانه‌های بسیار ابتدایی تشکیل می‌شد که تنها ساختار صامت واژه را بیان می‌کرد، و آن هم با ابهام فراوان.

Writing, although not very widespread in pre-Islamic time, was well-known among the Arabs. The script used in the seventh century, i. e . during the lifetime of the Prophet Muhammad, consisted of very basic symbols, which expressed only the consonantal structure of a word, and even that with much ambiguity.

امروزه حروفی مانند با، تا، ثا و یا به‌آسانی با نقطه‌ها از یکدیگر تمیز داده می‌شوند، اما در روزگار نخست چنین نبود و تمامی این حروف به‌سادگی با یک خط راست نوشته می‌شدند.

While today letters such as ba, ta, tha, ya, are easily distinguished by points, this was not so in the early days and all these letters used to be written simply as a straight line.

از این نظام نوشتاری بسیار ابتدایی، طی قرون، انواع گوناگون خط پدید آمد، مانند خط کوفی، مغربی، نسخ و غیر آن، که در سراسر جهان گسترش یافت.

From this very basic system of writing there developed over the ages, various types of script, such as Kufi, Maghribi, Naskh, etc., which spread all over the world.

بعدها، اختراعُ الطباعةِ بحروفٍ موحّدة ساهمَ في تقنينِ الكتابةِ وإضفاءِ طابعٍ رسميٍّ عليها.

The later invention of printing with standardised types has contributed to formalising the writing.

بااین‌حال، از نظر خود رسم‌الخط قرآن، دو گام مهم وجود داشت که به شکلی انجامید که متن قرآن امروز به آن صورت در اختیار ماست. این دو گام عبارت بودند از معرفی:

However, as far as the actual script of the Qur'an is concerned, there were two important steps which brought about the forms in which we have the Qur'anic text as it is today. These were the introduction of:

اعراب (تشکیل)

 Vowelling marks (tashkil).

نشانه‌های اعراب (إعجام)

 Diacritical marks (i'jam).

تَشْكِيل نامِ علامت‌هایی است که در خطوط عربی، حرکات مصوت‌ها را نشان می‌دهند. ظاهراً این علامت‌ها در دوران پیش از اسلام شناخته شده نبودند. این نشانه‌ها به تعیین تلفظ درست کلمه کمک می‌کنند و از بروز اشتباه جلوگیری می‌نمایند.

Tashkil is the name for the signs indicating the vowels in Arabic scripts. They were apparently unknown in pre-lslamic times. These signs help to determine the correct pronunciation of the word and to avoid mistakes.

Example: بیت Baitun (این نمونه را ترجمه می‌کنم) وقتی مسلمانان بیشتری غیرعرب‌تبار و نیز بسیاری از اعراب نادان‌ شروع به آموختن قرآن کردند، تلفظ نادرست و قرائت‌های غلط افزایش یافت. روایت شده است که در زمان ابوالاسود دؤلی (د. ۶۹ ه‍.ق / ۶۳۸ م.) کسی در بصره آیه‌ای از قرآن را به شکلی نادرست خواند که معنای آن را کاملاً تغییر داد: [یاقوت در کتاب ارشاد گزارش می‌کند که حجاج بن یوسف خود یک‌بار «أحبّ» را در توبه: ۲۴ به‌اشتباه «أحبُّ» خواند، نگاه کنید به GdQ، ۱۱۱، ۱۲۴، یادداشت ۶.] :

Example: Byt Baitun When more and more Muslims of non-Arab origin and also many ignorant Arabs' [Yaqut reports in his book irshad that al- Hajjaj b. Yusuf himself once read ahabba in 9: 24 wrongly as ahabbu, see GdQ. 111, 124, note 6.] studied the Qur'an, faulty pronunciation and wrong readings began to increase. It is related that at the time of Du'all (d. 69H/638) someone in Basra read the following aya from the Qur'an in a faulty way, which changed the meaning completely: :

این‌که خداوند و پیامبرش از تعهدات با مشرکان بری هستند (۹: ۳).

That God and His apostle dissolve obligations with the pagans (9: 3).

این‌که خداوند با مشرکان و فرستاده‌اش پیمان‌ها را لغو می‌کند (توبه: ۳).

That God dissolves obligations with the pagans and the apostle (9: 3).

اشتباه از آنجا پیش آمد که «رسولِهِ» به جای «رسولُهُ» خوانده شد؛ و این دو صورت در متن نوشته‌شده قابل تشخیص نبودند، زیرا هیچ نشانه یا اعرابی که تلفظ درست را نشان دهد وجود نداشت. مگر آنکه کسی نسخهٔ درست را از حفظ داشته باشد، ممکن بود به‌آسانی و از روی نادانی چنین اشتباهی رخ دهد. [نگاه کنید همچنین به الفهرست، ج ۱، صص ۸۷-۸۸.] نشانه‌ها یا اعراب برای پیشگیری از چنین مشکلاتی اندکی پیش از الاعجام معرفی شدند و سپس به شکلی درآمدند که تا امروز دارند: [Hughes, T.P.: A Dictionary of Islam, London, 1895, p. 687.] برای نمونه‌ای از سبک قدیم، نگاه کنید به تصویر ۵.

The mistake occurred through wrongly reading rasulihi in place of rasuluhu, which could not be distinguished from the written text, because there were no signs or accents indicating the correct pronunciation. Unless someone had memorized the correct version he could out of ignorance easily commit such a mistake. [See also fihrist, 1, pp. 87-8.] The signs or accents to prevent such problems were introduced not long before the i'jam and then got the shape they have to this day: [Hughes,T.P.: A Dictionary of Islam London,1895 p.687.] For an example of the old style see plate 5.