اوایل نسخه‌های خطی قرآن معمولاً بر روی پوست حیوانات نوشته می‌شد. می‌دانیم که در زمان حیات پیامبر ﷺ، بخش‌هایی از وحی بر روی انواع مواد نوشته می‌شد، از جمله استخوان، پوست حیوانات، شاخه‌های نخل و غیره. مرکب از دوده تهیه می‌شد.

Early manuscripts of the Qur'an were typically written on animal skin. We know that in the lifetime of the Prophet, parts of the revelation were written on all kinds of materials, such as bone, animal skin, palm risps, etc. The ink was prepared from soot.

تمام خطِ قرآنیِ قدیم کاملاً فاقد نقطه‌گذاری و علامات اعرابی است، چنان‌که پیش‌تر توضیح داده شد. همچنین هیچ عنوان یا جداکننده‌ای میان سوره‌ها وجود ندارد و هیچ تقسیم‌بندی دیگری، حتی نشانه‌ی رسمی برای پایان آیات، در آن دیده نمی‌شود. علما میان دو نوع نگارش اولیه تمایز قائل می‌شوند:

All old Qur'anic script is completely without any diacritical points or vowel signs as explained above. Also there are no headings or separations between the sSras nor any other kind of division, nor even any formal indication of the end of a verse. Scholars distinguish between two types of early writing:

کوفی، که نسبتاً سنگین و نه چندان متراکم است۔

 Kufi, which is fairly heavy and not very dense.

حجازی، که سبک‌تر است، متراکم‌تر است و کمی به سمت راست متمایل است۔

 Hijazi, which is lighter, more dense and slightly inclined towards the right.

برخی بر این باورند که خط حجازی از خط کوفی قدیمی‌تر است، و برخی دیگر می‌گویند که هر دو در یک زمان به کار می‌رفتند، اما خط حجازی شیوه‌ی کم‌تر رسمی بود. [این دیدگاه ن. ابوت است: «دیگر نمی‌توان خطی زمانی میان آنچه معمولاً خط کوفی و خط نسخی نامیده می‌شود کشید، و نیز نمی‌توان خط اخیر را تکامل خط نخست دانست. این ... اکنون شناختی عمومی‌تر را می‌طلبد. مواد ما نشان می‌دهد که دو گرایش همزمان در کار بوده‌اند که هر دو طبیعی بوده‌اند» ([Abbott, op. cit., p.16])]

Some believe that the Hijazi is older than the Kufi, while others say that both were in use at the same time, but that Hijazi was the less formal style. [This is the view of N. Abbott: 'We can no longer draw a chronological demarcation line between what are commonly termed the Kufi and the Naskhi scripts, nor can we consider the latter as a development of the former. This ... now demands a more general recognition. Our materials show that there were two tendencies at work simultaneously, both of them natural ones' (Abbott, op. cit., p.16)]

پس از زمان پیامبر محمد ﷺ و خلفای راشدین، نسخه‌های متعددی از قرآن نوشته شد، و کاتبان این نسخه‌ها به‌دقت از رسم‌الخط مصحف عثمانی پیروی می‌کردند. نسبت به املای معمول عربی، برخی ویژگی‌های خاص در آن وجود دارد. در اینجا چند نمونه از آن‌ها آورده می‌شود، که فقط مربوط به حروف الف، یاء، و واو است: [برای نمونه‌های بیشتر نگاه کنید به کمال، همان کتاب، صص ۴۷-۴۹؛ فهرستی از این ویژگی‌ها را م.]

Numerous copies of the Qur'an were made after the time of the Prophet Muhammad and the Rightly-Guided Caliphs, and the writers of these manuscripts strictly observed the autography of the 'Uthmanic Qur'an. There are, compared to the usual Arabic spelling, some peculiarities. Here are a few of them, only concerning the letters alif, yti, WtiW, by way of examples: [For more examples see Kamal, op. cit., pp.47-9; a list of these peculiarities has been provided by M.

حمیدالله: 'Orthographical Peculiarities in the text of the Qur'an, in: Islamic Order, 3 (4), 1981, pp.72-86.].

Hamidullah: 'Orthographical Peculiarities in the text of the Qur'an, in: Islamic Order, 3 (4), 1981, pp.72-86.].

حرف الف اغلب بالای یک حرف نوشته می‌شود، نه بعد از آن.

 The letter alif is often written on top of a letter instead of afterit.

حرف یاء (یا الف) آن کلمه حذف می‌شود.

 The letter ya (or alif) of the word is omitted.

The sentence you sent is only a remark about orthography, and it doesn't include any text of its own for me to translate. Please paste the English passage you want translated into Persian, and I'll translate it following the rules.

 Some words have the letter waw in place of alif.