القراءة (جمع: القراءات) مشتقّة من الفعل قرأ، بمعنى «قراءة وتلاوة»، ومنه أيضًا اشتُقّ لفظ القرآن. وهي اسم مصدر، ومعناها التلاوة. وفي الاصطلاح تُطلق على التلاوة الشفهية للقرآن، وكذلك على ضبط النصّ المكتوب بما يوافق هذه التلاوة الشفهية.

Al-qira'a (pl. qiraa'at) is derived from the word qara'a, 'reading, reciting'; from which also the word Qur'an is derived. It is a verbal noun, meaning recitation. In technical language it describes the oral recitation of the Qur'an as well as the punctuation of the written text, which corresponds to the oral recitation.

Examples:

Examples:

مودودی [مقدمه‌ای بر مطالعه قرآن، دهلی، ۱۹۷۱، ص ۲۱] به‌طور بسیار قانع‌کننده‌ای فهم صحیح برخی اختلاف‌قرائت‌های پذیرفته‌شده را توضیح داده است. او نوشته است که در سوره فاتحه (۱: ۳) دو قرائت «مَلِکِ» و «مَالِکِ» هر دو یکی از صفات الله را بیان می‌کنند، و میان «پادشاه» و «صاحب» روز جزا هیچ تناقضی وجود ندارد، بلکه «این دو قرائت معنای آیه را روشن‌تر می‌سازند».

Mawdudi [Introduction to the Study of the Qur’an, Delhi, 1971, p.21.] has very convincingly explained the proper understanding of some accepted difference in reading. He wrote that in al-fatiha (1: 3): the readings "maliki" and " mâliki " both describe one of the attributes of Allah, and there is absolutely no contradiction between 'sovereign' and 'master' of the day of judgement, but 'these two readings make the meaning of the verse all the more clear'.

به همین ترتیب، در آیه ۵:۸، «أَرْجُلَكُمْ» [قرائت نافع، حفص از عاصم، کسائی] و «أَرْجُلِكُمْ» [قرائت ابن کثیر، أبو عمرو، أبو بکرة از عاصم، حمزه] هر دو معنا دارند: «بشویید» یا «مسح بکشید» پاهایتان. هر دو درست است، زیرا در شرایط عادی مردی پاهای خود را می‌شوید، در حالی که شخص دیگری، مثلاً مسافری، ممکن است آن‌ها را مسح کند. در اینجا متن قرآن هر دو معنا را هم‌زمان دربردارد. این واقعاً ویژگی منحصربه‌فردی از وحی الهی است.

Similarly 5:8 arjulakum [Reading of Nafi, Hafs 'an Asim, Kisa'i.] and arjulikum [Reading of Ibn Kathir, Abu Amr, Abu Bakra 'an 'Asim, Hamza.] carry two meanings: "Wash" or "Wipe" your feet Both are indeed correct, for under normal circumstances a man will wash his feet, while some other person e.g. a traveler may wipe them. Here the text of the Qur'an carries both meanings at the same time. This is indeed a unique feature of the revelation from Allah.

قاریان صحابه تلاوت و قرائت قرآن از آغاز نزول آن انجام می‌شده است و پیامبر ﷺ نخستین کسی بود که آن را تلاوت کرد. این موضوع پیش‌تر در بخش مربوط به نقل متن قرآن مورد بحث قرار گرفته است. پس از وفات ایشان ﷺ، تلاوت قرآن از طریق یاران او ادامه یافت. از جمله قاریان مشهوری که بسیاری از تابعین از ایشان آموختند، می‌توان به أُبَیّ بن کعب، علی، زید بن ثابت، ابن مسعود، ابوموسی اشعری و بسیاری دیگر اشاره کرد.

Readers among the Sababa Reading and reciting of the Qur'an has been done since revelation began, and the Prophet was the first to recite. This has already been discussed in the section on transmission of the text. After his death, the recitation continued through his Companions. Among the famous readers from whom many of the tabi'un learned, were Ubay bin Ka'b, 'Ali, Zaid bin Tbabit, Ibn Mas'ud, Abu Musa al-Ash'ari and many others.

بعدها در ادوار بعدی، با استقرار مسلمانان در بسیاری از نقاط جهان، قرآن به شیوه‌های گوناگونی تلاوت می‌شد که برخی از آن‌ها با متن پذیرفته‌شده و قرائت‌های نقل‌شده از پیامبر ﷺ و صحابه سازگار نبود. این امر، بررسی دقیق و تمایز میان آنچه صحیح (سالم) و آنچه شاذ (استثنایی) است را ضروری ساخت.

Later Development Later on, with Muslims settling in many parts of the world, the Qur'an was recited in a variety of ways, some of which were not in accordance with the accepted text and the transmitted readings from the Prophet and the Companions. This necessitated a thorough screening and distinction between what is sahih (sound) and what is shadh (exceptional).

القراءات السبع استقرّت «القراءات السبع» في القرن الثاني الهجري. فقد ألّف ابن مجاهد، وهو عالم مسلم من القرن الثالث الهجري، كتابًا بعنوان «السبعة في القراءات»، اختار فيه سبع قراءات من القراءات الشائعة بوصفها الأفضل نقلًا والأوثق. ثم انصرف الناس عن غيرها، بل عارضها بعضهم وأنكروها، ومن بين تلك القراءات المرفوضة قراءة ابن مسعود وأُبيّ بن كعب. ومع ذلك، لا يعني هذا أن على المرء أن يقتصر على واحدة من هذه القراءات السبع، أو أن يأخذ بها جميعًا. وفيما يلي بيان الأصل المحلي لكل من القراءات السبع، وأسماء القرّاء [وللاطلاع على تراجمهم المختصرة يُنظر: الفهرست، ج١، ص٦٣ وما بعدها] وبعض الرواة المتصلين بهم:

The Seven Readings The 'seven readings' were standardised in the second/eighth century. Ibn Mujahid, a ninth-century Muslim scholar, wrote a book entitled The Seven Readings, in which he selected seven of the prevailing modes of recitation as the best transmitted and most reliable. Others were subsequently disfavoured and even opposed, among them the readings of Ibn Mas'ud and 'Ubay bin Ka'b. However, this is not to say that one must restrict oneself to one of these seven readings, or to all of them. Below are listed the local origin of the seven readings and the names of readers [For their short biographies see Fihrist ,I, p. 63ff.] and some transmitters (rawis) connected with them:

مکان: مدینہ ناقل: نافع (169ھ/785ء) راوی: ورش (197ھ/812ء)

Place Reader Transmitter Madina Nafi' (169/785) Warsh (197/812).

مکہ ابن کثیر (120/737)

Makka Ibn Kathir (120/737).

دمشق ابن عامر (۱۱۸ه‍/۷۳۶م).

Damascus Ibn 'Amir (118/736).

بصری ابو عمرو (۱۴۸ / ۷۷۰).

Basra Abu 'Amr (148/770).

کوفه، عاصم (۱۲۷ / ۷۴۴)، حفص (۱۸۰ / ۷۹۶).

Kufa 'Asim (127/744) Hafs (180/796).

کوفه حمزه (۱۵۶ق / ۷۷۲م)

Kufa Hamza (156/772).

الكسائی الکوفی (۱۸۹ / ۸۰۴) الدوری (۲۴۶ / ۸۶۰)

Kufa Al-Kisa'i (189/804) Duri (246/860).

قراءات شماره ۱ و ۵ از اهمیت ویژهای برخوردارند: قرائت روایتشده از ورش در سراسر آفریقا رواج دارد، به جز مصر، که در آنجا، همانند امروز در تقریباً همهٔ بخشهای دیگر جهان اسلام، قرائت روایتشده از حفص رعایت میشود.

Readings No. 1 and 5 are of particular importance: the reading transmitted by Warsh is widespread in Africa, except Egypt, where, as now in almost all other parts of the Muslim world, the reading transmitted by Hafs is observed.

بعدها دیدگاه‌های دیگری پدید آمدند و به این ترتیب ده یا چهارده قرائت مشهور شکل گرفت. افزون بر آن هفت قرائت پیشین، قرائات زیر نیز ده قاری و چهارده قاری را تشکیل می‌دهند:

Later on other views emerged, making ten or fourteen well-known readings. In addition to the seven above, the following make up the ten and the fourteen readers:

مکان: مدینہ قاری (راوی): ابو جعفر (۱۳۰ ہجری / ۷۴۷ میلادی)

Place Reader Transmitter Madina Abu Ja'far (130/747)

بصرہ یعقوب (۲۰۵ / ۸۲۰)

Basra Ya'qub (205/820)

کوفه خلف (۲۲۹ / ۸۴۳)

Kufa Khalaf (229/843)

بصره، حسن بصری (۱۱۰/۷۲۸)

Basra Hasan al Basri (110/728)

مکّی بن محیصن (۱۲۳/۷۴۰)

Makka Ibn Muhaisin (123/740)

یحیی الیزیدی، بصره (۲۰۲ / ۸۱۷)

Basra Yahya al-Yazidi (202/817)

کوفی الاعمش (۱۴۸ / ۷۶۵)

Kufa al-A'mash (148/765)

قراءات نیز به این صورت تقسیم می‌شوند: [السیوطی، الاتقان، ج ۱، ص ۷۷] المتواتر (که به‌وسیلهٔ افراد بسیار نقل شده؛ و شامل هفت قراءت مشهور است).

The readings are also divided as follows: [Suyuti, Itqan, I, p 77]  The mutawatir (transmitted by many; they include the seven well-known readings).

آحاد (آنچه توسط یک نفر نقل شده است؛ اینها سه نوع‌اند که به صحابه بازمی‌گردند و همراه با هفت نوع، ده نوع را تشکیل می‌دهند).

 The ahad (transmitted by one; they number three, going back to the sahaba and together with the seven make up the ten).

الشاذ (استثنایی؛ این موارد تنها به تابعین بازمی‌گردند).

 The shadh (exceptional; they go back to the tabi'un only).

علمای مسلمان برای پذیرش هر قرائت، سه معیار، و برای ترجیح برخی قرائات بر برخی دیگر، سه معیار دیگر وضع کرده‌اند. بی‌شک بهترین نقل، نقلِ متواتر است. سه معیار پذیرش سایر قرائات این‌هاست:

Muslim scholars have laid down three criteria for the acceptance of any qira'a and three criteria for preferring some over others. The best transmission was of course mutawatir. The three criteria for acceptance of other readings are:

بهترین خلاصه‌ی این موضوع شاید در سخنان عالم ابوالخیر بن الجزری (متوفای ۸۳۳ق/۱۴۲۹م) باشد که نوشت:

The best summary on this topic is perhaps contained in the words of the scholar Abu-l-Khair bin al-Jazari (d.833/1429), who wrote:

هر قرائتی که با زبان عربی (از نظر دستور زبان) مطابقت داشته باشد، هرچند تنها به یک شکل، و با یکی از مصاحف عثمان مطابقت داشته باشد، هرچند این مطابقت احتمالی باشد، و سند صحیحی داشته باشد، قرائتی صحیح (صحیح) است که نباید آن را رد کرد و نباید انکارش نمود. این قرائت به یکی از هفت حرف (احرف) تعلق دارد که قرآن بر اساس آن نازل شده است، و مردم موظفند آن را بپذیرند، خواه از قرائات هفتگانه باشد، یا دهگانه یا از دیگر امامان مورد قبول. اما هرگاه یکی از این سه شرط تحقق نیابد، باید آن را ضعیف (ضعیف) یا شاذ (شاذ) یا باطل (باطل) دانست و رد کرد، خواه از قرائات هفتگانه باشد یا از قاریانی که پیش از ایشان بوده‌اند. [Suyuti, Itqan, I, p.75 ]

'Every reading in accordance with Arabic (grammar) even if (only) in some way, and in accordance with one of the masahif of 'Uthman, even if (only) probable, and with sound chain of transmission, is a correct (sahih) reading, which must not be rejected, and may not be denied, but it belongs to the seven modes (ahruf) according to which the Qur'an was revealed, and the people are obliged to accept it, no matter whether it is from the seven Imams, or the ten or from other accepted Imams, but when one of these three conditions is not fulfilled, it must be rejected as weak (daif) or exceptional (shadh) or void (batil), no matter whether it is from the seven or from one who is older than them.' [Suyuti, Itqan, I, p.75 ]