خداوند با انسان ارتباط برقرار کرده است. این مفهوم کلیدی وحی است، و تمامی باورهای دینی بر آن استوارند؛ باورهایی که بیش از یک تلاش فلسفی صرف برای تبیین رابطهٔ انسان با آن «ناشناختهٔ بزرگ»، آن «کاملاً دیگر» نیستند. هیچ باور دینی وجود ندارد، هرچند از نظر زمان یا مفهوم از آموزه‌های روشن اسلام دور باشد، که بتواند بدون ارتباط خداوند با انسان سر کند یا بکوشد بدون آن سر کند.

God communicated with man. This is the key concept of revelation upon which all religious belief if more than a mere philosophical attempt to explain man's relationship with the great 'unknown', the 'wholly other' is founded. There is no religious belief, however remote it may be in time or concept from the clear teachings of Islam, which can do without or has attempted to do without God's communication with man.

ارتباط خداوند با انسان از آغاز پیدایش او بر این کره خاکی، و در طول اعصار تا امروز، همواره همراه او بوده است. انسان‌ها اغلب ارتباط از جانب خدا را انکار کرده یا آن را به چیزی غیر از منشأ و سرچشمه حقیقی‌اش نسبت داده‌اند. در دوران اخیر، برخی آغاز کرده‌اند که اصلاً خدا را انکار کنند، یا اشتغال خاطر انسان به خدا و ارتباط او با وی را به‌عنوان اشتغال به توهم و خیال توضیح دهند. با این حال، حتی چنین افرادی شک ندارند که اشتغال خاطر انسان به ارتباط خداوند، به قدمت خود انسان است. آنان می‌پندارند که استدلالشان بر شواهد مادی استوار است. بر اساس این طرز تفکر، احساس می‌کنند که باید وجود خدا را انکار کنند، اما در عین حال ناگزیر می‌شوند این نکته را بپذیرند، زیرا شواهد مادی فراوان است که انسان همواره به اندیشیدن درباره خدا و مفهوم ارتباط خداوند با انسان مشغول بوده است. تجربه‌گرایی و واقع‌گرایی.

God's communication with man has always accompanied him, from the earliest period of his appearance on this planet, and throughout the ages until today. Men have often denied the communication from God or attributed it to something other than its true source and origin. More recently some have begun to deny God altogether, or to explain away man's preoccupation with God and the communication from Him as a preoccupation with delusion and fantasy. Yet even such people do not doubt that the preoccupation of man with God's communication is as old as man himself. Their reasoning is, they claim, based on material evidence. Following this line of thought they feel that they should deny God's existence, but are at the same time compelled to concede the point for material evidence is abundant that man has ever been preoccupied with thinking about God and the concept of God's communication with man. Empiricism and Realism.

رویکرد کلی آنان که بر شواهد مادی در جستجوی واقعیت و حقیقت تأکید دارند، بی‌گمان ستودنی است. نه تنها فلسفه تجربه‌گرا بلکه عقل سلیم نیز به ما می‌گوید که باید آنچه را که از راه تجربه، یعنی از طریق تجربه مستقیم، دیدن، شنیدن، لمس کردن و مانند آن درک می‌شود، واقعی و موجود بدانیم. هرچند ممکن است در نظام‌های فکری دیگر، معیارهای دیگری برای ارزیابی واقعیت وجود داشته باشد، امروزه این فلسفه مادی‌گرا است که حاکم است. و اگرچه بسیاری از مردم (به ویژه از نوع «مذهبی») از این امر اندوهگین‌اند و آرزوی بازگشت به «روزگار کهن ایدئالیسم و حاکمیت آیین» را دارند، من شخصاً معتقدم که باید وضعیت کنونی را نه به‌عنوان امری ایدئال و تغییرناپذیر، بلکه به‌عنوان نقطه آغاز خود بپذیریم، و افزون بر این، که چنین کاری برای ما مایه نوعی سود است.

Their general approach to emphasize material evidence in the search for reality and truth, is surely commendable. Not only empiricist philosophy but also commonsense tell us that one should accept as real and existent what can be grasped empirically, that is, by direct experience, by seeing, hearing, touching and so on. While there may be in other systems of thought, other criteria for the evaluation of reality, at present it is a materialistic philosophy that rules the day, and though many people (especially the 'religious' type) are saddened by this and wish back the 'old days of idealism and rule of the creed', I personally think that we have to accept the present state of affairs not as ideal and unchangeable, but as our point of departure and moreover that doing so is of some advantage to us.

امروزه بسیاری تجربه‌گرایی را به‌عنوان اصل راهنمای خود پذیرفته‌اند، و خداوند شواهد فراوان و مادّی‌ای برای وجود و هستی خود ارائه می‌دهد؛ شواهدی که همهٔ تجربه‌گرایان می‌توانند آن‌ها را راستی‌آزمایی کنند. زمین گسترده و کل جهان آفرینش، شواهد مادّی بر وجود خداوند هستند. هیچ تجربه‌گرایی وجود زمین و جهان را انکار نمی‌کند. تنها این است که او همیشه آن‌ها را به‌عنوان «آفرینش» درک نمی‌کند، زیرا در آن صورت ناچار بود از شواهد مادّی‌ای که در اختیار دارد، به علتی بزرگ و توانا، و به خرد و هدفی که پشت آن است، استدلال کند. چنین استدلالی به هیچ‌وجه با شیوهٔ تفکر تجربی، عقلانی و علمی او در تضاد نیست، بلکه کاملاً با آن هماهنگ است.

Many now accept empiricism as their guiding principles and God gives ample evidence, material evidence, capable of verification by all empiricists, for His being and existence. The wide earth, the whole universe of creation, are evidence, material evidence, for God. No empiricist would deny that the earth and the universe do exist. It is only that he does not always perceive them as 'creation', for then he would have to argue from the material evidence that he has to a mighty and puissant cause, to reason and purpose behind it. Such an argument would by no means be in contradiction with his empiricist, rational and scientific line of thought, rather in perfect agreement with it.

من نمی‌خواهم در اینجا با جزئیات بحث کنم که چرا، با وجود این، انسان خدا را انکار می‌کند و ارتباط او با انسان را نادیده می‌گیرد. همین قدر بگویم که علت را باید در خودبینی انسان، در غرور و تکبر کاذب او جست. انسان پس از آنکه دریافت که خود و همنوعانش اوج «آفرینش»اند، خود را خودبنیاد، خودکفا، کاملاً آزاد و کاملاً مجهز برای تسلط بر جهان می‌پندارد. این خودبینی نیز به نحوی از همان روزهای آغازین با انسان بوده است. او همواره خود را برتر از هر چیز دیگر دانسته است. [پرسش اینکه شر چگونه به جهان راه یافته، ذهن بسیاری از جویندگان صادق حقیقت را به خود مشغول داشته است. پاسخی که قرآن می‌دهد ساده، اما در برابر همه شواهد تاریخ و تمدن بشری در گذشته و حال، قانع‌کننده است. ریشهٔ همهٔ شرور در این جهان، نافرمانی از خداوند است که از این باور ناشی می‌شود که انسان از دیگری برتر است. از این باور، ستم انسان بر انسان، تبعیض، جنایت و سایر شرورِ حاکم بر روزگار سرچشمه می‌گیرد. آزمون در فرمانبرداری از خداست، زیرا در برابر خدا، «آن دیگرِ مطلق»، همهٔ آفرینش در واقع در یک سو و برابرند. در سورهٔ الأعراف (۷) آمده است که خداوند از همهٔ فرشتگان خواست در برابر آدم، نخستین انسان، سجده کنند. فرشتگان فرمان بردند و اراده خداوند را پاس داشتند، جز ابلیس. هنگامی که از او پرسیده شد چرا با اراده خداوند مخالفت کرده، پاسخ داد: «أنا خیرٌ منه؛ خلقتنی من نارٍ و خلقته من طین» [من (ابلیس) از او بهترم؛ مرا از آتش آفریدی و او را از گل] (قرآن ۷:۱۲). این است آغاز همهٔ شرور، زیرا پس از این، ابلیس است که وظیفهٔ خود را بر آن می‌نهد که انسان‌ها را نیز به عمل برخلاف اراده خداوند برانگیزد.]

I do not wish to discuss here in any detail why then, despite this, man denies God and disregards His communication with man. Suffice to say that the cause must be seen in man's self-perception, his arrogance and false pride. Having discovered that he and his kind constitute the peak of 'creation', he thinks himself autonomous, self-dependent, absolutely free and fully equipped to be master of the universe. Somehow, this self-perception too has been with man from his early days. He has always thought himself better than anything else. [The question of how evil came into the world has preoccupied many sincere seekers after the truth. The answer which the Qur'an gives is simple yet convincing if seen against all the evidence of historical and contemporary human civilization. At the root of all evil in this world is disobedience to God, resulting from the belief that one is superior to another. From this belief stems oppression of man by man discrimination, crime and all other evils that rule the day. The test lies in obedience to God, for seen against God, the 'wholly other', all creation is indeed on the other side and equal. In Sura al-A'raf (7) it is related that God asked all angels to bow before Adam, the first man. The angels obeyed, and observed God's will, except Iblis. When asked why he opposed God's will, he replied: 'ana khairun minhu' I (Iblis) am better than him (Adam), you created me from fire and created him from clay' (Al-Qur'an 7:12) . This then is the beginning of all evil, for it is Iblis who after this makes it his mission to incite men also to act against God's will.]

مسلمانان، با استناد به قرآن کریم، همچنین نتیجه می‌گیرند که انسان از آغاز زندگی‌اش بر روی زمین، ارتباطی از جانب خداوند دریافت کرده است تا او را هدایت کند و از چنین خودنگری و فریبی حفظ نماید:

Muslims, referring to the Holy Qur'an, also conclude that from the beginning of his life on earth, man has received communication from God, to guide him and protect him from such self-perception and deceit:

گفتیم: همگی از اینجا فرود آیید؛ و اگر به یقین، هدایتی از جانب من به سوی شما آمد، پس هر کس از هدایت من پیروی کند، بر آنان نه ترسی خواهد بود و نه اندوهگین خواهند شد.

'We said: Get ye down all from here; and if, as is sure, there comes to you guidance from Me, whosoever follows My guidance on them shall be no fear, nor shall they grieve' (Al-Qur'an 2:38)

من از دو ترجمه انگلیسی قرآن کریم زیر استفاده خواهم کرد: عبدالله یوسف علی (Ali, Abdullah Yusuf)

[I shall use the following two English translations of the Holy Qur'an: A. Yusuf Ali, (Ali, Abdullah Yusuf:

(The Glorious Qur'an: Text, Translation and Commentary. Leicester, 1978) و M. Pickthall (Pickthall, Mohammad Marmaduke: The Meaning of the Glorious Koran, New York, 1963).] این پیام و وعده از سوی خداوند به تمام بشریت، همه فرزندان آدم ابلاغ شده است، همان‌گونه که قرآن بیان می‌کند:

The Glorious Qur'an: Text, Translation and Commentary. Leicester, 1978) and M. Pickthall (Pickthall, Mohammad Marmaduke: The Meaning of the Glorious Koran, New York, 1963).] This message and promise has been communicated by God to all mankind, all children of Adam, as the Qur'an explains:

ای فرزندان آدم! هر گاه فرستادگانی از میان خودتان به سوی شما آیند که آیات مرا بر شما بخوانند، آنان که پرهیزگاری کنند و اصلاح نمایند، نه بیمی بر ایشان است و نه اندوهگین خواهند شد. (قرآن ۷:۳۵)

'O ye children of Adam! Whenever there come to you apostles from amongst you, rehearsing My signs unto you those who are righteous and mend (their lives) on them shall be no fear nor shall they grieve' (Al-Qur'an 7:35).

هدایت از جانب خداوند از طریق پیامبران یا فرستادگان الهی می‌رسد، و آنان کتاب آسمانی را از جانب خداوند با خود می‌آورند:

The guidance from God comes through the apostles or messengers, and they bringwith them the scripture from God:

«همانا پیامبران خود را پیش از این با دلایل روشن فرستادیم و با ایشان کتاب و میزان (ملاک حق و باطل) را نازل کردیم تا مردم به عدالت قیام کنند ...»

'We sent before time Our apostles with clear signs and sent down with them the book and the balance (of right and wrong) that men may stand forth in justice ...' (Al-Qur'an 57:25).

پیام اساسی تمام پیامبرانِ الهی، و از این رو تمام کتاب‌هایی که آنان آوردند، یک پیام واحد از جانب خدا به انسان است: «وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ...» {و همانا در میان هر امتی فرستاده‌ای برانگیختیم که: خدا را بپرستید و از طاغوت دوری کنید ...} (قرآن، ۱۶:۳۶).

The basic message of all prophets from God, and hence of all scriptures they brought, is one and the same message from God to man:' 'And verily We have raised in every nation a messenger, (proclaiming): Serve Allah and shun false gods ...' (Al-Qur'an 16:36).

قرآن کریم این پیامبران را به نام یاد کرده است: آدم، نوح، ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، لوط، یعقوب، یوسف، موسی، هارون، داوود، سلیمان، الیاس، الیسع، یونس، ایوب، زکریا، یحیی، عیسی، ادریس، هود، ذوالکفل، شعیب، صالح، لقمان، ذوالقرنین، عزیر و محمد ﷺ.

The Qur'an mentions the following prophets by name: Adam, Nuh, Ibrahim, Isma'il, Ishaq, Lut, Ya'qub, Yusuf, Musa, Harun, Dawud, Sulaiman, Ilyas, Al-Yasa', Yunus, Ayyub, Zakariya, Yahya, 'Isa, Idris, Hud, Dhul Kifl, Shu'aib, Salih, Luqmaan, Dhul Qarnain, 'Uzair, Muhammad.

این بدان معنا نیست که تنها این افراد پیامبران خدا بوده‌اند. در حقیقت، قرآن کاملاً روشن می‌سازد که شمار پیامبران بسیار بیشتر است و برای هر امتی از میان انسان‌ها، خداوند فرستاده‌ی خود را فرستاده است:

This does not mean, however, that only these have been God's prophets. Indeed the Qur'an is very clear that the number of prophets is much larger and that to each community from among mankind God has sent His messenger:

«و همانا پیش از تو رسولانی فرستادیم؛ از ایشان کسانی‌اند که داستانشان را برای تو حکایت کرده‌ایم و از ایشان کسانی‌اند که داستانشان را برای تو حکایت نکرده‌ایم...» (القرآن ۴۰:۷۸).

'We did aforetime send apostles before thee: of them there are some whose story We have related to thee and some whose story We have not related to thee ...' (Al-Qur'an 40:78).

«برای هر امتی پیامبری فرستاده شد...» (القرآن ۱۰: ۴۷).

'To every people (was sent) an apostle ...' (Al-Qur'an 10: 47).

همان‌گونه که پیامبران بسیاری بوده‌اند، نوشته‌های متعددی نیز از پیام‌های ایشان وجود داشته است. قرآن به‌ویژه از وحی‌های زیر یاد می‌کند که گاه «صُحُف» یا «اوراق» و گاه «کتاب» یا «کتاب آسمانی» نامیده می‌شوند:

Just as there have been numerous prophets so there were numerous written records of their messages. The Qur'an mentions the following revelations in particular, which are sometimes called sheets or leaves (Suhuf) and sometimes book or scripture (Kitab):

«صحف» ابراهیم و موسی۔ تورات موسی۔ زبور داوود۔ انجیل عیسی۔

The 'sheets' of Ibrahim and Musa. The Torah (Taurat) of Musa. The Psalms (Zabur) of Dawud. The Gospel (Injil) of 'Isa.

قرآنِ محمد ﷺ

The Qur'an of Muhammad.

تمام تعالیم موجود در کتاب‌های آسمانی پیشین که قرار بود ارزش و اهمیت پایدار داشته باشند، در قرآن گنجانده شده‌اند. قرآن همچنین شرح‌هایی خاص، هرچند گزینشی، از آنچه کتاب‌های پیش از قرآن در خود داشتند ارائه می‌دهد، و ارزش دارد که نگاهی کوتاه به این مطالب بیندازیم:

All the teachings contained in the former Scriptures that were meant to be of lasting value and importance are included in the Qur'an. The Qur'an also gives some specific accounts, although selective, of what the pre-Qur'anic scriptures contained and it is worthwhile to look briefly at this material:

اشاره به «صُحُف» (صحیفه‌ها) ابراهیم و موسی

A reference to the 'sheets' (Suhuf) of Ibrahim and Musa:

«قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ، وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّىٰ۞ بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا۞ وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ» Since the text is a Qur'an verse, it is kept in the Arabic original as is, with the Persian translation of its meaning: «آنان که خود را پاک کردند، رستگار شدند؛ و نام پروردگارشان را یاد کردند و نماز گزاردند. نه، بلکه شما زندگی دنیا را برمی‌گزینید؛ حال آنکه آخرت بهتر و پایدارتر است.» (القرآن، سوره‌ی الأعلی ۸۷: ۱۴-۱۷)

'But those will prosper who purify themselves, and glorify the name of their guardian Lord, and (lift their hearts) in prayer. Nay, behold, ye prefer the life of this world; but the Hereafter is better and more enduring' (Al-Qur'an 87: 14-17).

[برخی می‌گویند که تمام سوره‌ی ۸۷ اشاره‌ای به این نخستین کتاب وحی است، اما برخی معتقدند که فقط آیات اندکی که در اینجا نقل شده، واقعاً مقصود هستند. نگاه کنید به: مختصر تفسیر ابن کثیر، بیروت، ۱۴۰۲ق/۱۹۸۱م، جلد ۳، ص ۶۳۱. اشاره‌ی دیگری به صحف موسی و ابراهیم در سوره‌ی ۵۳، آیه‌ی ۳۶ آمده است.] اشاره‌ای به تورات موسی:

[Some say that the whole of Sura 87 is a reference to this first book of revelation, but others hold that only the few verses quoted here are actually meant. See mukhtasar tafsir Ibn Kathir, Beirut, 1402/1981, Vol. 3, p. 631. Another reference to the Suhuf of Musa and Ibrahim is in Sura 53:36.] A reference to the Torah (Taurat) of Musa:

«ما تورات را نازل کردیم که در آن هدایت و نور بود … و در آن بر ایشان مقرر داشتیم: جان در برابر جان، چشم در برابر چشم، بینی در برابر بینی، گوش در برابر گوش، دندان در برابر دندان، و زخم‌ها [نیز] قصاص دارند. پس هر که آن را به‌عنوان صدقه ببخشد، کفاره‌ای برای خود اوست، و هر کس به آنچه خدا نازل کرده حکم نکند، آنان همان ستمکارانند.»

'It was We who revealed the law (to Moses): therein was guidance and light ... We ordained therein for them: life for life, eye for eye, nose for nose, ear for ear, tooth for tooth and wounds equal for equal, but if anyone remits the retaliation by way of charity it is an act of atonement for himself and if any fail to judge by (the light of) what God has revealed they are (no better than) wrongdoers' (Al-Qur'an 5: 47-8).

محمدﷺ آخرین فرستادهٔ خداوند به سوی بشریت بود، و او آخرین وحی الهی را از جانب خدا برای انسان آورد.

Muhammad was the last messenger from Allah to mankind, and he brought the final revelation from God to man.

از این رو، کتابی که این وحی را در خود دارد، آخرین کتاب‌های مقدس است.

Therefore the scripture containing this revelation is the last of the Holy Scriptures.

پیام اساسی قرآن کریم همان پیام اساسی کتاب‌ها و وحی‌های پیشین است، و دستورها و آموزه‌هایی که برای هدایت انسان ارائه می‌دهد، ماهیتی جهانی دارند. این دستورها برای همه زمان‌ها و در همه شرایط کاربرد دارند. این وحی با جایگاه انسان بر زمین و در تاریخ هماهنگ است. انسان در مسیر رشد خود به مرحله‌ای رسیده است که برای حفظ هستی هدفمند او، باید اصول جهانی به کار گرفته شوند.

The basic message of the Holy Qur'an is the same as the basic message of the previous revelations and books, and the directives and instructions, by which it provides guidance for man are of a universal nature. They apply for all times to come and in all situations. This revelation corresponds to man's position on earth and in history. Man has reached, in his development, the stage when universal principles need to be applied to safeguard his purposeful existence.