زبان قرآن، چنان‌که به خوبی شناخته شده است، عربی است. خود قرآن نیز درباره زبانش اشاره‌ای دارد:

The language of the Qur'an - as is we11 known- is Arabic. The Qur'an itself gives some indication about its language:

﴿إِنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ﴾ (القرآن ۱۲: Note: The original text appears to be cut off after "12:", so I have translated it as given.

'We have sent it down as an Arabic Qur'an in order that ye may learn wisdom' (Al-Qur'an 12:

2).

2).

در جای دیگری زبان قرآن «عربیٌّ مبین» نامیده شده است.

In another place the language of the Qur'an is called 'pure Arabic' ('arabiyyun mubin):

«این (زبان) عربی است، خالص و روشن» (النحل: ۱۰۳).

'This (tongue) is Arabic, pure and clear' (16: 103).

سوالی که مطرح می‌شود این است: چرا قرآن به زبان عربی نازل شد و نه به هیچ زبان دیگری؟ نخستین و شاید آشکارترین دلیل، که خود در قرآن به آن اشاره شده، این است که چون پیامبری که این پیام را اعلام می‌کرد عرب بود، طبیعی است که پیام به زبان او اعلام شود:

The question that arises is: Why was the Qur'an revealed in Arabic, and not in any other language? The first and perhaps the most obvious reason is already referred to in the Qur'an, namely that because the messenger who was to announce this message was an Arab, it is only natural that the message should be announced in his language:

«اگر ما آن را قرآنی به زبانی غیر از عربی نازل کرده بودیم، قطعاً می‌گفتند: چرا آیاتش به روشنی بیان نشده است؟ آیا کتابی غیرعربی و پیامبری عرب؟ بگو: آن برای کسانی که ایمان آورده‌اند رهنمود و شفاست...» (قرآن ۴۱: ۴۴).

'Had We sent this as a Qur'an (in a language) other than Arabic they could have said: Why are not its verses explained in detail? What! (a book) not in Arabic and (a messenger) an Arab? Say: It is a guide and a healing to those who believe ...' (Al-Qur'an 41: 44).

یکی دیگر از دلایل مهم، به مخاطبانی مربوط می‌شود که این پیام برای آنان فرستاده شد. پیام باید به زبانی می‌بود که مخاطبان نخستین آن، یعنی مردم مکه و نواحی پیرامون آن، آن را می‌فهمیدند:

Another important reason concerns the audience which was to receive the message. The message had to be in a language understood by the audience to whom it was first addressed, i.e. the inhabitants of Makka and the surrounding areas:

این‌گونه ما قرآنی عربی را به‌صورت وحی به تو فرستادیم تا مادرِ شهرها و کسانی را که پیرامون آن‌اند هشدار دهی، و از روز گردآمدن (مردم) که هیچ شکی در آن نیست هشدار دهی، روزی که گروهی در بهشت و گروهی در آتش شعله‌ور خواهند بود۔ (القرآن ۴۲: ۷)

'Thus We have sent by inspiration to thee an Arabic Qur'an: that thou mayest warn the mother of the cities and all around her- and warn (them) of the day of assembly of which there is no doubt (when) some will be in the garden and some in the blazing fire' (Al-Qur'an 42: 7).

قرآن کریم حاوی وحیی از جانب الله است، و حقیقت وحی این است که انسان‌ها را از تاریکی به سوی نور هدایت کند.

The Qur'an contains revelation from Allah and the true nature of revelation is to guide mankind from darkness to light:

«کتابی که آن را بر تو نازل کردیم تا مردم را به اذن پروردگارشان از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آوری، به راه آن (خداوند) شکست‌ناپذیر و ستوده»

'A book which we have revealed unto thee in order that thou mightest lead mankind out of the depths of darkness into light- by the leave of thy Lord- to the way of (Him) the exalted in power, worthy of all praise' (Al-Qur'an 14: 1).

وحی به زبان پیامبر و قومش نازل شد تا فهمیده شود.

The revelation came in the language of the messenger and his people in order that it might be understood:

«ما آن را قرآنی به زبان عربی قرار دادیم، باشد که شما بیندیشید (و خرد بیاموزید)» (القرآن ۴۳:۳).

'We have made it a Qur'an in Arabic that ye may be able to understand (and learn wisdom)' (Al-Qur'an 43: 3).

در فرایند فهمیدن یک پیام، دو گام ضروری است:

In the nrocess of understanding a message two steps are essential:

برای دریافت صحیح و کامل پیام، در این مورد یعنی دریافت صحیح و کامل کلمات آن.

 To receive the message correctly and completely, in this case to receive its words correctly and completely.

برای «رمزگشایی» آن، یعنی درک معانی پیامی که دریافت شده است.

 To 'decode' it, to grasp the meanings of the message received.

تنها ترکیب این دو عنصر، یعنی دریافت و رمزگشایی، به درک صحیح پیام منجر می‌شود۔

Only the combination of the two elements, i.e. reception and decoding, lead to proper understanding of the message.

اصلاً درست نیست که فرض کنیم فهمیدن قرآن برای هدایت گرفتن از آن، به دانش مستقیم زبان عربی وابسته است، زیرا افراد زیادی هستند که به زبان عربی سخن می‌گویند و با این حال پیام قرآن را نمی‌فهمند. بلکه قرآن به ما می‌گوید که هدایت درست تنها از جانب الله است:

It is not correct to assume that understanding the Qur'an in order to take guidance from it depends upon direct knowledge of the Arabic language, since there are numerous Arabic-speaking people who do not understand the message of the Qur'an. Rather the Qur'an tells us that right guidance comes only from Allah:

این هدایت خداست: هر کس از بندگانش را که بخواهد، به آن هدایت می‌کند ... (قرآن ۶: ۸۸).

'This is the guidance of God: He giveth that guidance to whom He pleaseth of His worshippers ...' (Al-Qur'an 6: 88).

اما برای درک کامل معانی قرآن، آشنایی با زبان قرآن شرط لازم است؛ از این رو بسیاری از مسلمانان این زبان را آموخته‌اند. دیگران که این کار را نکرده‌اند، از ترجمه‌ها بهره می‌برند. ترجمه برای ایشان راهی غیرمستقیم برای آشنایی با زبان است، زیرا در ترجمه‌ها معانی قرآن به زبان مادری آنان برگردانده شده تا با پیام الهی آشنا شوند.

However, to understand the language of the Qur'an is a prerequisite to fully grasp its meanings. Hence many Muslims have learned this language. Others, who have not done so, make use of translations, which for them is an indirect means of knowing the language, as in the translations the meanings of the Qur'an have been rendered into their mother tongues so that they may familiarise themselves with the message from Allah.

این پیام را هر انسانی که حاضر به شنیدن باشد می‌تواند بفهمد، زیرا قرآن دشوار نیست، بلکه آسان است.

This message can be understood by all human beings who are willing to listen, for the Qur'an is not difficult but easy:

«و به راستی قرآن را برای یادآوری آسان کرده‌ایم؛ پس آیا کسی هست که پند گیرد؟» (القرآن ۵۴: ۱۷).

'We have indeed made the Qur'an easy to remember: but is there any that remembers it?' (Al-Qur'an 54: 17).

بین علما در این که آیا زبان قرآن شامل عباراتی است که عربی نیستند، اختلاف نظر وجود دارد. برخی (از جمله طبری و باقلانی) معتقدند که همه‌ی آنچه در قرآن است عربی است و واژگانی با ریشه‌ی غیرعربی که در قرآن یافت می‌شوند، با این حال بخشی از گفتار عرب بوده‌اند. اگرچه این واژگان ریشه‌ی غیرعرب داشتند، اما عرب‌ها آن‌ها را به کار می‌بردند و رعایت می‌کردند و در نتیجه به‌راستی در زبان عربی جذب شدند.

There is some difference of opinion among scholars whether the language of the Qur'an includes expressions which are not Arabic. Some (among them Tabari and Baqillani) hold that all in the Qur'an is Arabic and that words of non-Arabic origin found in the Qur'an were nevertheless part of Arabic speech. Although these words were of non-Arab origin the Arabs used and observed them and they became genuinely integrated in the Arabic language.

با این حال، پذیرفته شده است که در قرآن نام‌هایی غیرعربی وجود دارد، مانند اسرائیل، عمران، نوح و غیره.

However, it is conceded that there are non-Arabic proper names in the Qur'an, such as Isra'il, Imran, Nuh., etc.

برخی دیگر گفته‌اند که قرآن شامل واژگانی است که در زبان عربی به کار نمی‌رفته‌اند، مانند نمونه‌هایی از این دست:

Others have said that the Qur'an does contain words not used in the Arabic language, such as e.g.:

القِسطَاس (۱۷:۳۵)، که از زبان یونانی گرفته شده است.

 al-Qistas (17:35), derived from the Greek language.

السِّجِّيل (۱۵:۷۴)، که از زبان فارسی گرفته شده است.

 al-Sijjil (15: 74), derived from the Persian language.

الغَسَّاق (۷۸: ۲۵)، واژه‌ای برگرفته از زبان ترکی.

 al-Ghassaq (78: 25), derived from the Turkish language.

الطور (۲:۶۳)، که از زبان سریانی گرفته شده است.

 al-Tur (2:63), derived from the Syriac language.

الکِفْل (۵۷: ۲۸)، که از زبان حبشی گرفته شده است.

 al-Kifl (57: 28), derived from the Abyssinian language.

برخی از دانشمندان درباره‌ی موضوع «واژگان بیگانه در قرآن» کتاب‌هایی نوشته‌اند، از جمله سیوطی که رساله‌ی کوچکی گردآورد که فهرستی از ۱۱۸ واژه‌ی به زبان‌های گوناگون در آن آمده است. [المتوکلی از السیوطی، ترجمه‌ی ویلیام وای. بل، رساله‌های دانشگاه ییل، ۱۹۲۴؛ همچنین نگاه کنید به: الإتقان.]

Some scholars have written books on the topic of 'foreign vocabulary in the Qur'an', e.g. Suyuti, who compiled a small book with a list of 118 expressions in different languages. [The Mutawakkili of Al-Suyuti7, trans. by William Y. Bell, Yale University Dissertations, 1924; see also Itqan.]