قرآن وحیِ الهی برای هدایت بشر است، نه شعر یا ادبیات. با این حال به شکل گفتاری و نوشتاری بیان شده است، و از این رو شکل‌ها و سبک ادبی آن را می‌توان در اینجا به‌طور مختصر مورد توجه قرار داد.

The Qur'an is the revelation from Allah for the guidance of mankind and not poetry or literature. Nevertheless it is expressed verbally and in written form, and hence its literary forms and style may be considered here briefly.

به طور کلی دو شکل اصلی ادبی وجود دارد:

Broadly speaking there are two main literary forms:

The user's message is just "Prose." — a single word/label to translate. Translate it into Persian. نثر

 Prose.

شعر

 Poetry.

منظور از نثر، شیوه‌ای از بیان است که به زبان گفتاری روزمره نزدیک است و از شعر متمایز می‌شود، زیرا فاقد هرگونه صنعت آشکار در وزن و قافیه است.

By prose is meant a way of expression close to the everyday spoken language, and distinct from poetry insofar as it lacks any conspicuous artifice of rhythm and rhyme.

نه تنها شرق‌شناسان اروپایی بودند که برخی بخش‌های قرآن را «شاعرانه‌تر» از دیگران توصیف کرده‌اند؛ مخالفان محمد ﷺ نیز پیش‌تر همین استدلال را به کار می‌بردند و او را شاعر یا کاهن می‌خواندند. خود قرآن این ادعا را رد می‌کند:

Not only European orientalists have described some passages of the Qur'an as more 'poetic' than others: the opponents of Mu4ammad had already used this argument, accusing him of being a poet or a soothsayer. This is refuted by the Qur'an itself:

«این سخن یک شاعر نیست؛ چه اندک ایمان می‌آورید! و نه سخن کاهنی است؛ چه اندک پند می‌پذیرید! این پیامی است که از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است». (قرآن ۶۹: ۴۰-۴۳)

'It is not the word of a poet; little it is ye believe! Nor is it the word of a soothsayer: little admonition it is ye receive. (This is) a message sent down from the Lord of the worlds' (Al- Qur'an 69: 40-43)

هکذا اتهامات واردشده علیه محمد ﷺ که در بخش بالا رد شدند، بر پایهٔ کاربرد سبکی خاص در قرآن استوار است؛ سبکی که گفته می‌شود همانند سَجع است یا به آن نزدیک.

The accusations against Muhammad refuted in the above passage are based on the usage of a particular style, employed in the Qur'an, which is said to be like saj' or close to it.

کلمهٔ «سَجْع» معمولاً به «نثر مُسَجَّع» ترجمه می‌شود، یعنی شکلی ادبی که در آن تأکیدی بر آهنگ و قافیه وجود دارد، اما از شعر متمایز است. سَجْع چندان پیچیده‌تر از شعر نیست، ولی شاعران عرب از آن بهره برده‌اند و از شناخته‌شده‌ترین اسلوب‌های ادبی عرب پیش از اسلام است. این شیوه از شعر در فقدان وزن متمایز می‌شود، یعنی هیچ الگوی آهنگین ثابتی ندارد، و با شعر در عنصر قافیه مشترک است، هرچند که در بسیاری از موارد به‌طور نامنظم به کار رفته است. [این عنصر، هنگامی که برای قرآن به کار می‌رود، «فاصله» (جمع: فواصل) نامیده می‌شود.]

The word saj' is usually translated as 'rhymed prose', i.e. a literary form with some emphasis on rhythm and rhyme, but distinct from poetry. Saj' is not really as sophisticated as poetry, but has been employed by Arab poets, and is the best known of the pre-Islamic Arab prosodies. It is distinct from poetry in its lack of metre, i.e. it has no consistent rhythmic pattern, and it shares with poetry the element of rhyme, [Called fasila ( pl. fawasil) when used for the Qur'an] though in many cases somewhat irregularly employed.

ابن خلدون (متوفای ۸۰۹ هجری / ۱۴۰۶ میلادی)، نویسندهٔ مشهور مقدمه، در بخشی دربارهٔ ادبیات عرب، تفاوت میان ادبیات و قرآن به‌طور کلی، و میان سجع و قرآن به‌طور خاص را بیان کرده است.

Ibn Khaldun (d. 809H/1406), the well-known author of the muqaddima pointed out in a passage on the literature of the Arabs the difference between literature and the Qur'an in general and between saj' and the Qur'an in particular:

باید دانست که زبان عربی و گفتار عرب به دو شاخه تقسیم می‌شود. یکی از آن دو، شعر موزون و مقفّی است ... شاخهٔ دیگر، نثر است، یعنی سخن غیر موزون ... قرآن به نثر است. با این حال، در هیچ‌یک از این دو دسته قرار نمی‌گیرد. نه می‌توان آن را نثر ساده خواند و نه نثر مسجّع. قرآن به آیات تقسیم شده است. انسان به جاهایی می‌رسد که ذوق او می‌گوید سخن در آنجا پایان می‌یابد. سپس سخن ادامه می‌یابد و در آیهٔ بعد «تکرار» می‌شود. حروف قافیه، که آن‌گونه گفتار را مسجّع می‌کرد، الزامی نیست، و نیز قافیه‌هایی (آن‌گونه که در شعر به کار می‌رود) پدید نمی‌آید. این وضعیت همان چیزی است که از این آیهٔ قرآن مقصود است:

'It should be known that the Arabic language and Arab speech are divided into two branches. One of them is rhymed poetry ... The other branch is prose, that is, non-metrical speech ... The Qur'an is in prose. However, it does not belong in either of the two categories. It can neither be called straight prose nor rhymed prose. It is divided into verses. One reaches breaks where taste tells one that the speech stops. It is then resumed and "repeated" in the next verse. (Rhyme) letters, which would make that (type of speech) rhymed prose are not obligatory, nor do rhymes (as used in poetry) occur. This situation is what is meant by the verse of the Qur'an:

خداوند بهترین داستان را نازل کرد، کتابی که آیاتش هماهنگ و با تکرار [به‌هم‌پیوسته] است ... {خداوند بهترین حدیث را نازل کرد، کتابی که آیاتش همانند یکدیگر و مکرّر است...} (القرآن ۳۹: ۲۳).

'God revealed the best story, a book harmoniously arranged with repeated verses ...' (Al-Qur'an 39: 23).

[ابن خلدون: المقدمة، برنستون، ۱۹۶۷، جلد ۳، ص ۳۶۸؛ ابن خلدون: المقدمة، قاهره، بی‌تا، ص ۴۲۴.] مثال‌ها:

[Ibn Khaldun: The Muqaddima, Princeton, 1967, Vol. 3, p.368; Ibn Khaldun: Muqaddima, Cairo, n.d., p.424.] Examples:

مثال خوبی برای یک بخش سجع‌گونه در قرآن، سورۀ الاخلاص (۱۱۲: ۱–۴) است. آهنگ آن کمی نامنظم است و قافیه‌اش به هجای «د» (ad) ختم می‌شود.

A good example for a saj'-like passage in the Qur'an would be Sura al-ikhlas (112: 14). It is somewhat irregular in its rhythm, and it has a rhyme ending with the syllable "ad":

بگو: او خداوند یکتاست. خدای بی‌نیاز و جاوید. نه کسی را زاده و نه خود زاده شده است. و هیچ‌کس با او همتا نیست.

قرآن کریم حاوی داستان‌های بسیاری است (قصص، مفرد: قصه)، که خود قرآن به آن‌ها اشاره کرده است:

The Qur'an contains many narratives (qisas, sg. qissa), referred to in the Qur'an itself:

ما بهترین داستان‌ها را برای تو حکایت می‌کنیم، به سبب آنکه این قرآن را به تو وحی کرده‌ایم ... {(سورة یوسف، آیه ۳)}

'We do relate unto thee the most beautiful of stories, in that We reveal to thee this (portion of the) Qur'an ...'(Al-Qur'an 12: 3).

این روایت‌ها که جنبه‌های مهمی از پیام قرآنی را نشان می‌دهند و بر آن‌ها تأکید می‌کنند، کارکردهای خود را به شیوه‌های گوناگونی انجام می‌دهند. از رایج‌ترین الگوها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

These narratives, which illustrate and underline important aspects of the Qur'anic message, fulfil their functions in a variety of ways. The following are some of the more common patterns:

شرح پیام کلی اسلام

Explanation of the general message of Islam.

راهنمایی‌های کلی و یادآوری.

 General guidance and reminder.

تقویت یقین پیامبر ﷺ و مؤمنان.

 Strengthening the conviction of the Prophet and the believers.

یادآوری پیامبران پیشین و تلاش‌های آنان

 Reminder of the earlier prophets and their struggle.

نشانه‌ای بر تداوم و حقانیت پیام محمد ﷺ

 Indication for the continuity and truth of Muh. ammad's message.

ارائهٔ دلایل در پاسخ به برخی مخالفان اسلام، از جمله یهودیان و مسیحیان.

 Providing arguments against some opponents of Islam, such as e.g. Jews and Christians.

از نظر محتوای این روایات، به طور کلی می‌توان میان سه نوع زیر تمایز قائل شد:

 As far as the contents of these narratives are concerned, one may, broadly speaking, distinguish between the following three kinds:

داستان‌های پیامبران خداوند، اقوام ایشان، پیام، دعوت، آزار و اذیت‌ها و جز آن؛ مانند روایت‌هایی درباره نوح (سوره ۲۶)، موسی (سوره ۲۸)، عیسی (سوره ۱۹) و بسیاری دیگر.

 Stories of the Prophets of Allah, their peoples, their message, their call, their persecution, etc.; such as e g. the narratives about Nuh (Sura 26), Musa (Sura 28), 'Isa (Sura 19) and many others.

قرآن در بسیاری از جاها از تمثیل‌ها (امثال، مفرد: مَثَل) نیز بهره می‌گیرد تا حقایقی را روشن کند یا پیام‌های مهم را در ذهن جای دهد؛ به این صورت که آن را به چیزی آشنا تشبیه می‌کند یا به شکلی تصویری توصیف می‌نماید. [نگاه کنید مثلاً به: ۱۶: ۷۵-۶.] «او از آسمان آبی فرو می‌فرستد و رودخانه‌ها هر یک به اندازهٔ خود روان می‌شوند؛ اما سیلاب کفی را که بر سطح آن برآمده است با خود می‌برد. همچنین، از آن [فلز یا سنگ معدنی] که...

The Qur'an also employs similes (amthal, sg. mathal) in many places to explain certain truths or to drive home important points of the message, by likening it to something well known or describing it in a pictorial manner. [See, e.g. 16: 75-6.] 'He sends down water from the skies and the channels flow, each according to its measure; but the torrents bear away the foam that mounts up to the surface. Even so, from that (ore)

و آنچه را که در آتش برای ساختن زیور یا ظروف گداخته می‌کنند، کفی همانند آن است. این‌گونه خداوند حق و باطل را به مثال بیان می‌کند؛ زیرا کف به‌سرعت از میان می‌رود و به کناری افکنده می‌شود، اما آنچه برای سود مردم است، در زمین باقی می‌ماند. این‌گونه خداوند مثل‌ها را بیان می‌کند. (قرآن کریم، سوره رعد، آیه ۱۷)

which they heat in the fire to make ornaments or utensils therewith there is scum likewise, thus doth God (by parable) show forth the truth and vanity, for thc scum disappears like froth cast out; while that which is for the good of mankind remains on the earth. Thus doth God set forth parables' (Al-Qur'an 13: 17).

بیش از ۲۰۰ آیه در قرآن با واژهٔ «قُل» (بگو) آغاز می‌شود که دستوری است به پیامبر محمد ﷺ تا سخنانی را که پس از این مقدمه می‌آید، در وضعیت خاصی به مخاطبانش بیان کند؛ مانند پاسخ به پرسشی که مطرح شده، یا تأکید بر امری از باورها، یا اعلام حکمی شرعی، و مانند آن.

More than 200 passages in the Qur'an open with the word 'Qul' (say:), which is an instruction to the Prophet Muhammad to address the words following this introduction to his audience in a particular situation, such as e.g. in reply to a question that has been raised, or as an assertion of a matter of belief, or announcement of a legal ruling, etc.

«بگو: جز آنچه خدا برای ما مقرر کرده، هیچ چیزی به ما نخواهد رسید. اوست مولای ما...» (قرآن ۹: ۵۱).

'Say: Nothing will happen to us except what God has decreed for us: He is our Protector ...' (Al-Qur'an 9: 51).

بگو: ای اهل کتاب! آیا جز این عیب‌جویی می‌کنید که ما به خدا و آنچه بر ما نازل شده و آنچه پیش از این نازل شده ایمان آورده‌ایم، و اینکه بیشترتان فاسق هستید؟ (قرآن ۵: ۶۲)

'Say: O people of the book. Do ye disapprove of us for no other reason than that we believe in God, and the revelation that has come to us and that which has come before (us) and perhaps that most of you are rebellious and disobedient?' (Al-Qur'an 5: 62).

از تو درباره غنایم جنگی می‌پرسند. بگو: «غنایم از آنِ خدا و پیامبر است؛ پس از خدا بترسید و روابط میان خود را اصلاح کنید، و اگر ایمان دارید، از خدا و پیامبرش فرمان برید.» {از تو درباره غنایم جنگی می‌پرسند. بگو: «غنایم از آنِ خدا و پیامبر است؛ پس از خدا بترسید و روابط میان خود را اصلاح کنید، و اگر ایمان دارید، از خدا و پیامبرش فرمان برید.»} [سوره الأنفال، آیه ۱]

'They ask thee concerning (things taken as) spoils of war. Say: (Such) spoils are at the disposal of God and the apostle: for fear God and keep straight the relation between yourselves: obey God and His apostle, if ye do believe' (Al-Qur'an 8: 1).

در چند جای قرآن کریم از عبارت‌های سوگندگونه استفاده شده است (أَقْسَام، مفرد: قَسَم). [برای بحثی مختصر نگاه کنید همچنین به عبدالله یوسف علی، همان منبع، پیوست چهاردهم، صفحات ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۷.] کارکرد این عبارت‌ها تقویت و پشتیبانی از یک استدلال و زدودن شک‌ها از ذهن شنونده است. در متن عربی، این بخش‌ها اغلب با واژه‌ی «وَ» یا با عبارت «لَا أُقْسِمُ» (به یقین سوگند می‌خورم) آغاز می‌شوند.

In a number of places the Qur'an employs oath-like expressions (aqsdm, sg. qasam). [For a brief discussion see also Abdullah Yusuf Ali, op. cit., App. XIV, pp. 1784-7.] Their function is to strengthen and support an argument, and to disperse doubts in the mind of the listener. In the Arabic text these passages are often opened by the word 'wa' or the phrase 'la uqsimu' (indeed I swear).

گاهی سوگند به خود الله یاد می‌شود:

Sometimes an oath is taken by Allah himself:

«نه، سوگند به پروردگارت، ایمان نخواهند داشت تا آنگاه که تو را در هر اختلافی که میان خود دارند داور قرار دهند، و در دل‌هایشان هیچ ناخرسندی از حکمت نیابند، و آن را با کمال رضایت بپذیرند.» (قرآن کریم، ۴: ۶۵)

'But no, by thy Lord, they can have no real faith until they make thee judge in all disputes between them and find in their souls no resistance against thy decisions but accept them with fullest conviction' (Al-Qur'an 4: 65).

سوگندهای دیگر به مخلوقات خداوند یاد می‌شوند.

Other oaths are taken by Allah's creation:

«سوگند به خورشید و تابندگیِ آن، سوگند به ماه آنگاه که از پی آن می‌آید، سوگند به روز آنگاه که (شکوهِ خورشید را) آشکار می‌سازد، سوگند به شب آنگاه که آن را می‌پوشاند؛ سوگند به آسمان و ساختارِ شگفت‌انگیزِ آن، سوگند به زمین و گستردگیِ فراخِ آن، سوگند به نفس و آن نظم و اندازه‌ای که به آن داده شده ...» (القرآن ۹۱: ۱-۷).

'By the sun and his (glorious) splendour, by the moon as she follows him, by the day as it shows up (the sun's) glory, by the night as it conceals it; by the firmament and its (wonderful) structure, by the earth and its (wide) expanse, by the soul and the proportion and order given to it ...' (Al-Qur'an 91: 1-7).

«لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ» — این شهر را سوگند یاد می‌کنم.

'I do call to witness this city ...' (Al-Qur'an 90: 1).

انسان باید تنها به الله، خالق، سوگند یاد کند، نه به هیچ چیزِ مخلوق.

Man should only take an oath bv Allah the creator. but not by anything created.