الله آفریدگار نه تنها آفرینش را پدید آورده، بلکه آن را همچنان نگه می‌دارد و تدبیر می‌کند؛ همان‌گونه که ما و هر آنچه پیرامون ماست را آفریده است. او انواع گوناگونی از هدایت را فراهم آورده است، بلکه نظامی از اصول راهنما، که قوانین «طبیعت» بخشی از آن است.

Allah the Creator has not only brought about the creation, but continues to sustain and direct it, in the way that He has created us and all that is around us. He has provided many forms of guidance, indeed, a system of guiding principles, of which the laws of 'nature' are a part.

اما خداوند از همان آغاز سکونت انسان بر زمین، شکلی ویژه از هدایت را نیز برای بشریت مقرر کرده است. او به آدم و فرزندانش وعده داد: «همگی از آن‌جا فرود آیید؛ و اگر، چنان‌که قطعی است، از جانب من هدایتی به سوی شما آمد، آن‌کس که از هدایت پیروی کند، نه بیمی بر ایشان خواهد بود و نه اندوهگین خواهند شد» (۲:۳۸). [واژه‌ای که در این‌جا برای هدایت به کار رفته «هدیٰ» است.] این هدایت از طریق پیامبران می‌رسد که خداوند پیوسته آن‌ها را به سوی بشریت فرستاد، تا آن‌که آخرین فرستاده، محمد ﷺ، هدایت نهایی او را دریافت کرد.

But Allah has also granted a special form of guidance for mankind from the outset of its occupancy of the earth. He promised to Adam and his descendants: 'Get ye down all from here; and if, as is sure, there comes to you guidance from Me, whosoever follows guidance, on them shall be no fear, nor shall they grieve' (2: 38).' [The word here used for guidance is hudan.] This guidance comes through the prophets, whom Allah continuously sent to mankind, until the last messenger, Muhammad received His final guidance.

ما انسانی را که خداوند به شیوه خود هدایت خویش را به او القا می‌کند، پیامبر یا فرستاده (نبی، رسول) می‌نامیم. پیامبران کلام خداوند را از راه وحی دریافت می‌کنند و سپس آن را به همنوعان خویش ابلاغ می‌نمایند: «ما به تو وحی فرستادیم، همان‌گونه که به نوح و پیامبرانی پس از او وحی فرستادیم؛ و به ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب و اسباط، و به عیسی، ایوب، یونس، هارون و سلیمان وحی فرستادیم، و به داوود زبور دادیم. برخی از فرستادگان را پیش‌تر برای تو حکایت کرده‌ایم و برخی را حکایت نکرده‌ایم، و خداوند با موسی سخن گفت. فرستادگانی که مژده‌دهنده و بیم‌دهنده بودند، تا پس از آمدن فرستادگان، مردم را بر خداوند حجتی نباشد؛ که خداوند توانا و حکیم است» (نساء: ۱۶۳-۱۶۵).

We call a man to whom God in his own way communicates His guidance, a prophet or messenger (nabi, rasul). Prophets receive the word of God through revelation and then communicate it to their fellow human beings: 'We have sent thee INSPIRATION, as We sent it to Noah and the messengers after him: We sent INSPIRATION to Abraham, Ismail, Isaac, Jacob and the tribes, to Jesus, Job, Jonah, Harun and Solomon, and to David We gave the Psalms. Of some apostles, We have already told the story, of others We have not and to Moses God spoke direct apostles who gave good news as well as warning, that mankind after (the coming) of the apostles should have no plea against God: for God is exalted in power and ways' (4: 163-5).

در ترجمهٔ بالا، دو واژه‌ای که با حروف مورب (حروف بزرگ) مشخص شده‌اند، هر دو از ریشهٔ عربی «وحی» مشتق شده‌اند.

The two words italicized (capitalized) in the above translation are both derived from the Arabic root 'wahy'.

کلمهٔ «أوحی» که «وحی» از آن مشتق است، در قرآن کریم با چند معنای گوناگون به کار رفته است، که همگی بر اندیشهٔ اصلی الهام به معنای هدایت و راهنمایی کردن کسی دلالت دارند. در هر یک از نمونههای زیر، واژههای مایل‌شده در ترجمه، صورتهای گوناگون ریشهٔ «وحی» در متن اصلی قرآن کریم هستند:

The word awha, from which 'wahy' (revelation) is derived, occurs in a number of shades of meaning in the Qur'an, each of them indicating the main underlying idea of inspiration directing or guiding someone. In each example below, the italicised words in the translation are forms of the root word wahy in the original text of the Qur'an:

راهنمایی در شهود طبیعی:

 Guidance in natural intuition:

«و آن‌گاه به مادر موسی وحی کردیم که…» (القصص: ۷)

'so we sent this inspiration to the mother of Moses . . .' (28: 7)

راهنمایی در غریزه طبیعی:

 Guidance in natural instinct:

«و پروردگارت به زنبور عسل وحی کرد که در کوه‌ها و بر درختان و در آنچه [مردم] می‌سازند، خانه‌هایی برای خود بساز» (النحل: ۶۸)

'and thy Lord taught the bee to build its cells in hills, on trees and in (man's) habitations' (16: 68)

راهنمایی از طریق نشانه‌ها:

 Guidance by signs:

«پس زکریا از محراب خود نزد قومش بیرون آمد و با اشاره به آنان گفت: صبح و شام خدا را تسبیح گویید.»

'So Zakaria came out to his people from his chamber: he told them by signs to celebrate God's praises in the morning and in the evening' (19: 11)

هدایت از شر و بدی

 Guidance from evil:

همین‌گونه برای هر پیامبری دشمنی از شیاطین انس و جن قرار دادیم که برخی از ایشان به برخی دیگر سخنان آراسته و فریبنده القا می‌کنند ...

'Likewise did we make for every messenger an enemy evil ones among men and jinns, inspiring each other with flowery discourses by way of deception ...' (6: 112)

هدایت از جانب خدا:

 Guidance from God:

«به یاد آور هنگامی را که پروردگارت به فرشتگان وحی کرد ...» (انفال: ۱۲)

'Remember thy Lord inspired the angels (with the message) ...' (8: 12)

وحی به معنای «الهام» یا «وحی الهی»، هدایتی است از جانب خداوند برای آفریدگانش که پیامبران آن را می‌آورند؛ آنان کلام خداوند را از یکی از راه‌هایی دریافت می‌کردند که در آیهٔ قرآنی زیر ذکر شده است:

Wahy in the sense of 'revelation' is guidance from God for His creation, brought by the Prophets, who received the word from God through one of the means mentioned in the following Qur'anic verse:

«شایسته نیست برای هیچ انسانی که خداوند با او سخن گوید، جز از راه وحی، یا از پشت پرده، یا با فرستادن فرستادهای که به اذن خداوند آنچه را او بخواهد وحی کند؛ زیرا او بلندمرتبه و حکیم است» (الشوری: ۵۱)

'It is not fitting for a man that God should speak to him except by inspiration, or from behind a veil, or by sending of a messenger to reveal with God's permission what God wills: for He is Most High, Most Wise' (42: 51)

وسایل وحی عبارت‌اند از:

Means of revelation are:

الهام، مثلاً در خواب (نگاه کنید به ۳۷:۱۰۲، که در آن روایت شده است ابراهیم در رؤیایی هنگام خواب، هدایت یافت که پسرش را قربانی کند).

 Inspiration, e.g. in a dream (see 37:102, where it is related that Ibrahim receives guidance in a vision, while asleep, to sacrifice his son).

گفتاری پنهان (نگاه کنید به ۲۷:۸، که در آن آمده است خدا از میان آتش با موسی سخن گفت).

 Speech hidden away (see 27:8, where it is related that God spoke to Musa from the fire).

کلام (سخن) که توسط فرستاده‌ای ویژه از جانب خدا ارسال می‌شود (نگاه کنید به ۲:۹۷، که در آن آمده است خداوند فرشته جبرئیل را به عنوان فرستاده نزد محمد ﷺ فرستاد تا پیام خود را بر او نازل کند).

 Words (speech) sent through a special messenger from God (see 2:97, where it is related that God sent the Angel Gabriel as the messenger to Muhammad to reveal His message).

پیامبر محمد ﷺ، آخرین فرستادهٔ خداوند، وحی قرآن را از طریق فرستادهٔ ویژه‌ای دریافت کرد که خداوند به همین منظور او را فرستاد: فرشتهٔ جبرئیل، که سخنان خداوند را دقیقاً برای او تلاوت می‌کرد.

Prophet Muhammad, the last of God's messengers, received the revelation of the Qur'an through a special messenger sent by God for this purpose: the Angel Gabriel, who recited to him God's words exactly.

بر اساس سه روایت از عبدالله بن عباس، که در المستدرک حاکم، السنن الکبری بیهقی و سنن نسائی آمده است، سیوطی [الإتقان فی علوم القرآن، بیروت، ۱۹۷۳، ج ۱، صص ۳۹–۴۰] می‌گوید که قرآن در دو مرحله نازل شد:

According to Suyuti' [al Itqan fi ulum al quran, Beirut, 1973, Vol. I pp. 39-40] on the basis of three reports from 'Abdullah Ibn 'Abbas, in Hakim, Baihaqi and Nasa'i, the Qur'an descended in two stages:

از لوح المحفوظ، یعنی «لوح محفوظ»، تا پایین‌ترین آسمان‌ها (بیت العزّة) در دنیا، همه یکجا، در لیلة القدر.

 From the lauh al-mahfuz, the 'well-preserved tablet', to the lowest of the heavens (bait al-'izza) of the world, all together, in the laila al-qadr.

از آسمان به زمین، به تدریج و در طول بیست و سه سال نبوت محمد ﷺ، و نخستین بار در شب قدر ماه رمضان، به واسطه فرشته جبرئیل.

 From the heavens to earth in stages throughout the twenty-three years of Muhammad's Prophethood, and first in the laila al-qadr of Ramadan, through the Angel Gabriel.

این نزول دوم از آسمان به قلب پیامبر ﷺ در سوره الإسراء (۱۷) و سوره الفرقان (۲۵) مورد اشاره قرار گرفته است.

This second descent from the heaven to the heart of the Prophet is referred to in Sura al-isra' (17) and Sura al-furqan (25).