"Pengiktirafan yang berhati-hati terhadap simbolisme Islam ialah jalan yang sudah terbukti bagi raja-raja dan diktator Muslim, dan adalah naif untuk mengatakan dengan pasti bahawa mereka tidak akan mampu mengekalkannya dari masa ke masa." -- Noah Feldman Perbincangan semasa mengenai perlembagaan Iraq sekali lagi membangkitkan persoalan tentang kedudukan Islam dalam masa depan negara itu. Sebahagian pihak berpendapat bahawa Islam patut dijadikan sumber utama perundangan. Pihak lain, terutamanya orang Kurdi, lebih cenderung untuk meletakkan Islam sebagai perkara yang berkaitan dengan upacara dan ritual, dan menentang peranan Islam dalam kehidupan awam.

“Cautious recognition of Islamic symbolism is the tried and true path of Muslim kings and dictators, and it would be naive to say definitely that they will not be able to sustain it over time.” -- Noah Feldman The current deliberations over the Iraqi constitution have once again raised the spectre of Islam in the country's future. Some argue that Islam should be made the primary source of legislation. Others most notably the Kurds prefer Islam to be given the status of rites and ritual and oppose Islam’ s role in public life.

Sebelum ini, di bawah mandat Undang-Undang Pentadbiran Peralihan (TAL), satu kompromi telah dicapai antara kedua-dua pihak. Ia menyatakan bahawa Islam ialah agama rasmi dan "sumber perundangan," tetapi turut menyatakan bahawa kerajaan tidak boleh menggubal sebarang undang-undang yang "bercanggah dengan prinsip-prinsip tetap Islam yang menjadi subjek konsensus." Terdapat juga perselisihan mengenai penamaan Iraq.

Previously, under the mandate of Transitional Administrative Law (TAL) a compromise between the two sides was reached. It states Islam is the official religion and "a source of legislation," but also says the government may not enact a law "that contradicts those fixed principles of Islam that are the subject of consensus." There are also disagreements over the naming of Iraq.

Sebahagian pemimpin telah mencadangkan agar nama rasmi negara ditukar kepada "Republik Islam Iraq", satu langkah yang ditentang oleh golongan sekularis Iraq. Sama ada Islam menjadi satu-satunya sumber perundangan bagi Iraq atau negara itu dinamakan semula sebagai Republik Islam Iraq, persoalan asas tetap timbul: apakah yang dimaksudkan dengan negara Islam? Dua pandangan utama mendominasi pemikiran umat Islam dan bukan Islam mengenai perkara ini.

Some leaders have proposed changing the country's official name to the "Islamic Republic of Iraq," a move opposed by Iraq's secularists. Whether Islam becomes the sole source of legislation for Iraq or the country is renamed Islamic Republic of Iraq the basic question still remains-what constitutes an Islamic state? Two dominant views pervade Muslim and non-Muslim thinking on the subject.

Pandangan pertama mengukuhkan persepsi bahawa jika majoriti penduduk sesebuah negara ialah Muslim, maka negara itu dikelaskan sebagai negara Islam. Ini adalah salah tanggapan yang amat ketara terhadap realiti. Majoriti yang jelas di Amerika Syarikat percaya kepada agama Kristian, namun tiada siapa yang berpegang kepada pandangan bahawa Amerika ditadbir oleh Bible dan oleh itu ia adalah sebuah negara Kristian.

The first view endorses the perception that if the majority of the inhabitants of a particular country are Muslims than the country is classified as an Islamic state. This is a gross misrepresentation of reality. A clear majority in the US believes in Christianity but no one holds the view that America is governed by the bible and is therefore a Christian state.

Lebih biasa tetapi sama songsangnya ialah pandangan kedua. Pandangan ini menegaskan bahawa jika terdapat beberapa rujukan kepada Islam dalam perlembagaan, maka negara itu boleh digelar negara Islam. Penyokong pendapat ini sering memetik contoh daripada perlembagaan negara-negara Muslim untuk memberi keyakinan kepada hujah mereka. Sebagai contoh, Perkara II perlembagaan Mesir 1980 menyatakan bahawa Islam ialah agama negara dan "syariat Islam ialah sumber utama perundangan." Undang-Undang Asas Arab Saudi 1992 menyatakan bahawa perlembagaan negara terdiri daripada Al-Quran dan Sunnah (perbuatan dan sabda Nabi Muhammad ﷺ).

More common but equally perverse is the second view. This view asserts that if some references are made to Islam in the constitution then the country can be called an Islamic state. Proponents of this opinion often cite examples from the constitutions of Muslim countries to lend credence to their arguments. For instance, Article II of the 1980 Egyptian constitution states that Islam is the religion of the state and "Islamic jurisprudence is the principal source of legislation." The 1992 Basic Law of Saudi Arabia states that the nation's constitution consists of the Quran and the Sunnah (the actions and sayings of the Prophet Muhammad (SAW)).

Perkara IV perlembagaan Iran menyatakan bahawa "semua undang-undang dan peraturan sivil, jenayah, kewangan, ekonomi, pentadbiran, budaya, ketenteraan, politik dan lain-lain mesti berasaskan kriteria Islam." Dan Perkara 227(1) perlembagaan Pakistan berbunyi, "Semua undang-undang yang sedia ada hendaklah dibawa selaras dengan hukum-hakam Islam sebagaimana yang termaktub dalam Al-Quran yang Mulia dan Sunnah ... dan tiada undang-undang boleh digubal yang bercanggah dengan hukum-hakam tersebut." Mana-mana pemerhati biasa, tanpa mengira orientasi agamanya, yang meneliti undang-undang asas negara-negara ini akan segera menyedari bahawa Islam tidak mempunyai apa-apa hubungan dengan perlembagaan sedemikian. Sebagai contoh, untuk menjadi pemimpin Arab Saudi, Iran atau Pakistan, seseorang mesti menjadi rakyat Saudi, Iran atau Pakistan. Ini bercanggah dengan ajaran Islam, kerana Islam membenci nasionalisme dan menegaskan bahawa mereka yang bertanding untuk kepimpinan mesti beragama Islam terlebih dahulu sebelum boleh dianggap layak.

Article IV of the Iranian constitution states that "all civil, penal, financial, economic, administrative, cultural, military, political, and other laws and regulations must be based on Islamic criteria." And Article 227(1) of the Pakistani constitution reads, "All existing laws shall be brought in conformity with the injunctions of Islam as laid down in the Holy Quran and Sunnah ... and no law shall be enacted which is repugnant to such injunctions." If any casual observer, irrespective of their religious orientation was to scrutinise the basic law of these countries they would very quickly realise that Islam has no relationship whatsoever with such constitutions. For instance to become a leader of Saudi Arabia, Iran or Pakistan one has to be a Saudi, Iranian or Pakistani. This contravenes Islamic teaching, as Islam abhors nationalism and insists that those contesting for leadership have to be Muslim before they can be considered suitable.

Dalam Islam, terdapat dua prinsip asas yang menentukan negara Islam melebihi segala-galanya, iaitu kedaulatan adalah milik Tuhan dan kuasa pemerintahan berada di tangan rakyat. Kedaulatan milik Tuhan bermaksud Tuhan ialah satu-satunya Pembuat Undang-undang, dan Islam mesti mentadbir kehidupan duniawi umat Islam serta orang bukan Islam yang tinggal di dalam Negara Islam. Bagi umat Islam, kehidupan peribadi mereka hendaklah ditadbir oleh Islam, dan negara tidak mempunyai bidang kuasa ke atas urusan peribadi rakyatnya. Terdapat empat sumber utama undang-undang Islam, iaitu Al-Quran, Sunnah, Ijma' Sahabat (Konsensus para sahabat Nabi ﷺ) dan Qiyas (Analogi berdasarkan sebab-sebab ilahi). Undang-undang asas negara hanya diperoleh daripada sumber-sumber ini sahaja. Apa-apa sumber lain, sama ada adat, tradisi, persekitaran, sejarah atau manusia itu sendiri, dianggap tidak sah. Semua undang-undang yang berkaitan dengan urusan ekonomi, hubungan sosial, hal ehwal pendidikan, dasar luar negara dan seumpamanya diperoleh daripada sumber-sumber yang disebutkan di atas.

In Islam, there are two basic tenets, which defines the Islamic state above all else namely sovereignty belongs to God and authority is with the people. Sovereignty to God means that God is the sole lawgiver and Islam must govern the temporal lives of Muslims and non-Muslims residing in the Islamic State. In the case of Muslims, their personal lives are to be governed by Islam and the state has no jurisdiction over the private affairs of its citizens. There are four main sources of Islamic law. Quran, Sunnah, Ijma Sahaba (Consensus of the Prophet's companions) and Qiyas (Analogy based on divine reasons). The basic law of the state is derived from these sources only. Any other source be it customs, traditions, environment, history or man himself is considered invalid. All laws related to economic matters, social relationships, educational affairs, foreign policy and the like are derived from the aforementioned sources.

Begitu juga, kuasa dalam Islam terletak pada rakyat negara Islam. Islam telah menetapkan dengan jelas bahawa rakyat mempunyai hak eksklusif untuk memilih, menyoal dan memecat pemerintah jika dia secara terbuka melaksanakan undang-undang bukan Islam. Hak-hak ini diserahkan kepada pemerintah melalui bai'ah (ikrar setia yang diberikan kepada Khalifah), yang pada hakikatnya ialah kontrak yang mengikat antara pemerintah dan rakyatnya.

Likewise authority in Islam lies with the citizens of the Islamic state. Islam has clearly mandated that the people have the exclusive right to elect, account and dismiss the ruler if he openly implements non-Islamic laws. These rights are delegated to the ruler via the bayah (pledge of allegiance given to the Caliph), which, in essence is a binding contract between the ruler and his subjects.

Perampasan kuasa oleh pemerintah atau keengganannya untuk memberikan hak-hak ini dianggap sebagai pelanggaran nyata terhadap Islam. Pada masa lalu terdapat beberapa peristiwa di mana pemerintah telah merampas bai'ah dengan paksa dan Ummah tetap diam. Penyalahgunaan bai'ah itu tidak mengubah negara Islam menjadi kediktatoran atau teokrasi sebagaimana yang didakwa oleh sebahagian ahli sejarah. Ini serupa dengan penyelewengan undi dalam pilihan raya presiden Amerika Syarikat pada tahun 2000.

The usurping of authority by the ruler or his refusal to grant these rights is considered a flagrant violation of Islam. In the past there have been some occasions where the ruler has assumed the bayah by force and the Ummah has remained silent. The misuse of the bayah did not transform the Islamic state into a dictatorship or a theocracy as suggested by some historians. This is similar to misappropriation of votes in the 2000 US presidential race.

Hakikat bahawa rakyat tidak mencabar keputusan itu bermakna sistem pemerintahan di Amerika kekal demokratik. Oleh itu, negara Islam ialah sebuah negara yang unik, tidak seperti mana-mana negara lain di dunia hari ini.

The fact that the people did not challenge the outcome meant that the system of ruling in America continues to be democratic. Therefore the Islamic state is a unique state, unlike any other state in the world today.

Negara ini biasanya dikenali di kalangan umat Islam sebagai Khilafah, dan sering dirujuk oleh orang bukan Islam sebagai Caliphate. Khilafah bukanlah sebuah teokrasi, di mana wakil pilihan Tuhan melaksanakan hukum Tuhan ke atas rakyat. Ia juga bukan sebuah kediktatoran atau kerajaan beraja, di mana kuasa dan penggubalan undang-undang terletak secara eksklusif pada diktator atau raja. Khilafah mempunyai sedikit persamaan dengan demokrasi, kerana kuasa dilaksanakan oleh rakyat untuk memilih dan menuntut pertanggungjawaban pemerintah. Namun ia sangat berbeza daripada negara demokrasi, yang memberikan kuasa penggubalan undang-undang kepada parlimen atau kongres, bukan kepada Tuhan. Walaupun perbezaan yang ketara ini wujud, Barat masih terus menggambarkan Khilafah sebagai kediktatoran, teokrasi dan kerajaan beraja.

This state is commonly known amongst the Muslims as the Khilafah and is often referred by non-Muslims as the Caliphate. The Caliphate is not a theocracy where God's chosen representative implements God's law upon the subjects. Nor is it a dictatorship or a monarchy where authority and law-making reside exclusively with the dictator or monarch. It shares some resemblance with democracy in that authority is exercised by the people to elect and account the ruler. But differs greatly from the democratic state, which bestows the power of law-making to parliament or congress as opposed to God. Despite these glaring differences, the West still continues to describe the Caliphate as a dictatorship, theocracy and a monarchy.

Sebilangan pemimpin Barat malah telah bersusah payah menggambarkan Khilafah sebagai sebuah negara totalitarian. Dakwaan ini hampir-hampir tidak jujur, sekurang-kurangnya begitulah. Sebenarnya, label totalitarian lebih sesuai dikenakan kepada negara-negara Barat.

Some Western leaders have even gone at great lengths to portray the Caliphate as a totalitarian state. This claim borders on insincerity to say the least. In actual fact the label of totalitarianism is more applicable to Western states.

Jika pengesahan PATRIOT Act di Amerika Syarikat dan penerimaan undang-undang anti-keganasan di Britain bukan ciri negara totalitarian, maka apakah yang menjadi ciri tersebut?

If the passing of the PATRIOT ACT in the US and the endorsement of anti-terrorism legislation in Britain is not a hallmark of totalitarian states then what is?

Sebaliknya, Islam melarang memata-matai rakyatnya, dan sesiapa yang didapati bersalah atas sesuatu jenayah mesti dibicarakan di hadapan mahkamah undang-undang sebelum mereka boleh dihukum. Selagi Barat terus meletakkan dirinya di tengah-tengah pembinaan negara seperti di Afghanistan dan Iraq, negara-negara Islam palsu akan lahir untuk menyertai senarai panjang negara-negara Islam pseudo. Negara-negara sedemikian tidak banyak meredakan sentimen Islam Ummah. Sebaliknya, ia memanjangkan penderitaan Ummah dan menjadikannya tertakluk kepada kempen campur tangan dan eksploitasi asing yang tidak berkesudahan.

In contrast, Islam forbids spying on its citizens and all those found guilty of a crime have to be tried before a court of law before they can be punished. As long as the West continues to place itself at the centre of nation building like in Afghanistan and Iraq, fake Islamic states will be born to join a long list of pseudo Islamic states. Such states do little to mollify the Islamic sentiments of the Ummah. Instead they prolong the misery of the Ummah and subject her to endless campaigns of foreign interference and exploitation.

Untuk mengelakkan penderitaan dan kesengsaraan seperti itu, Ummah mesti menyatukan segala sumber dayanya dan bekerja ke arah satu projek sahaja, iaitu penubuhan semula Khilafah. Bukankah Khilafah telah mengakhiri penderitaan rakyat Iraq ketika Baghdad dirompak oleh bangsa Monggol pada tahun 1258?

To avoid such pain and suffering the Ummah must pull all of her resources together and work towards a single project, which is the re-establishment of the Caliphate. Did not the Caliphate end the suffering of the Iraqis when Baghdad was ransacked by the Mongols in 1258?

20 Ogos 2005

August 20, 2005