"Pakistan: Tempat Paling Berbahaya di Bumi." -- Majalah Newsweek Selepas hampir lapan tahun di bawah pemerintahan tentera, Pakistan berhadapan dengan pelbagai cabaran yang mengancam kewujudannya. Ancaman tindakan sepihak Amerika di kawasan tribal, pemberontakan yang disokong India di Baluchistan, peningkatan mendadak serangan bom berani mati, dan ekonomi yang porak-peranda adalah antara masalah yang dihadapi Pakistan. Namun, mungkin isu yang paling ketara ialah kekosongan kepimpinan yang meresap ke dalam setiap lapisan masyarakat. Satu manifestasi kekosongan ini ialah tingkah laku kerajaan gabungan semasa, yang sejak enam bulan lalu bergelut untuk menentukan tujuannya dan menggariskan program konkrit bagi menghadapi cabaran-cabaran ini. Ahli politik bukanlah satu-satunya pihak yang bersalah. Pucuk pimpinan tentera, pembesar birokrasi, ahli industri dan pemimpin masyarakat sama bersalahnya. Dengan kata lain, semua pihak sama ada telah melepaskan tanggungjawab atau hanya membenamkan kepala mereka ke dalam pasir. Satu-satunya perkara yang sama di kalangan pemimpin negara ialah merayu kepada kuasa asing.

“Pakistan: The Most Dangerous Place on Earth.” -- Newsweek Magazine After almost eight years of military rule, Pakistan faces a myriad of challenges that threaten its very existence. American threats of unilateral action in the tribal area, an Indian backed insurrection in Baluchistan, a dramatic increase in suicide blasts, and the economy in tatters are some of Pakistan’ s woes. But perhaps, the most significant issue is the leadership vacuum that pervades all segments of society. A manifestation of this void is the antics of the current coalition government, which over the past six months has struggled to define its purpose and chalk out a concrete program to confront these challenges. Politicians are not the only culprits. Military top brass, bureaucratic big-wigs, industrialists and civic leaders are just as guilty. Put it another way, all have either abdicated responsibility or simply buried their heads in the sand. The only thing common amongst the nation’ s leaders is the beseechment of foreign powers.

Ramai ahli politik yang tidak malu-malu mendekati pegawai-pegawai Amerika dan British sering merancang dan melaksanakan perjalanan ke Dubai, London dan Washington walaupun untuk isu-isu yang paling kecil. Sebahagian besar daripada mereka secara terbuka menginginkan perhambaan kepada kuasa-kuasa Barat dan tanpa segan silu mempromosikan kepentingan mereka. Kemudian ada pula ahli politik pseudo-Islamis, yang sumbangan mereka setakat ini tidak lain hanyalah menambah rasuah dalam landskap politik, mengesahkan tindakan keji para pemerintah dan menghancurkan keyakinan rakyat terhadap politik Islam.

Politicians unashamed of courting American and British officials frequently plan and execute trips to Dubai, London and Washington for even the smallest of issues. A large proportion of them, openly desire servitude to Western powers and shamelessly promote their interests. Then there are the pseudo-Islamist politicians, whose contributions to date include none other than adding corruption to the political landscape, legitimizing the abhorrent actions of the rulers and destroying the confidence of the public in political Islam.

Tingkah laku pihak atasan tentera juga sama kejamnya.

The behaviour of the military top brass is equally callous.

Musharraf dan Kayani, seperti pendahulu mereka yang penuh tipu daya, telah mengerahkan segala daya upaya untuk mengamankan kepentingan Amerika di Pakistan. Pemenjaraan Abdul Qadeer Khan, pengabaian rakyat Kashmir, pembantaian di Lal Masjid, serta penumpahan darah kaum Muslimin di Waziristan, Bajaur dan Hangu, adalah sebahagian daripada pencapaian mereka yang tidak boleh dilupakan.

Both Musharraf and Kayani like their fraudulent predecessors have moved heaven and earth to secure American interests in Pakistan. The incarceration of Abdul Qadeer Khan, the abandonment of the Kashmiri people, the massacre at Lal Masjid and the slaughter of Muslims in Waziristan, Bajaur and Hangu are some of their noteworthy accomplishments.

Komuniti perniagaan dan ahli industri juga tidak terlepas daripada kritikan ini. Sejarah membuktikan bahawa mereka sanggup bersekongkol dengan mana-mana kerajaan, sama ada awam atau tentera, selagi bebanan cukai dapat dikekalkan pada tahap yang minimum dan mereka diberikan kekebalan daripada kegagalan membayar pinjaman. Apabila pencapaian komuniti perniagaan diukur dari segi pemindahan teknologi dan sumbangan kepada kecukupan kendiri negara, mereka tidak mencatat sebarang kejayaan. Kesimpulannya, kepimpinan Pakistan sejak penubuhannya pada tahun 1947 berulang kali gagal membebaskan Pakistan daripada penjajahan intelektual, politik dan ekonomi oleh kuasa-kuasa penjajah.

The business community and industrialists are not immune from this critique. History bears testimony that they are content to be bedfellows with any government – civilian or military – long as the tax bill is kept to a minimum and they are granted immunity from loan defaults. When the achievements of the business community is measured in terms of transfer of technology and contribution to the nation’ s self-sufficiency they score naught. In sum – Pakistan’ s leadership since its inception in 1947 has repeatedly failed to emancipate Pakistan from the intellectual, political and economic subjugation of colonialist powers.

Punca utama kepada krisis kepimpinan Pakistan boleh dikaitkan dengan satu faktor sahaja, iaitu sistem ekonomi dan politik yang ditinggalkan oleh British dan kemudiannya diubah suai oleh Amerika Syarikat. Sistem ini secara teliti telah memupuk ramai pemimpin awam dan tentera yang gagal, korup dan taksub kepada Barat. Dalam keghairahan mereka untuk berkhidmat kepada kuasa-kuasa Barat, penyelesaian Barat terus-menerus dipinjam dan diterapkan ke dalam setiap lapisan kehidupan rakyat Pakistan. Mentaliti salin dan tampal ini pasti gagal, kerana penyelesaian yang diambil itu tidak berkaitan dengan masalah Pakistan dan bertentangan dengan kepercayaan serta nilai budaya yang dipegang oleh rakyat. Akibatnya, Pakistan menyaksikan bertahun-tahun pergolakan dan perpecahan, yang kini mencapai kemuncaknya yang penuh gawat.

The root cause of Pakistan’ s leadership predicament can be attributed to a single factor – namely the economic and political system left behind by the British – later modified by the US. This system has meticulously cultivated a plethora of civilian and military leaders who were defeated, corrupt and infatuated with the West. In their eagerness to serve western powers – western solutions were relentlessly borrowed and applied to all walks of Pakistani life. The cut and paste mentality was bound to fail, as the adopted solutions were disconnected from the problems of Pakistan and opposed to the beliefs and cultural values coveted by the people. Subsequently, Pakistan witnessed years of turmoil and polarization which has reached a tumultuous climax today.

Satu-satunya penyelamatan bagi Pakistan ialah kepimpinan Islam baharu yang dinamik mengambil alih tampuk kuasa dan membalikkan kemerosotan Pakistan. Kepimpinan ini mesti berbeza sama sekali daripada masa lalu dan tidak boleh terdiri daripada pemain sedia ada dalam sistem serta institusi Pakistan yang korup. Ia mesti mempunyai kepekaan yang tajam terhadap masalah Pakistan serta visi ideologi yang mencerminkan kepercayaan dan nilai rakyat. Ia mesti menjauhi keganasan, tetapi cukup berani untuk memimpin rakyat ke arah pemberontakan menyeluruh menentang tatanan sekular sekarang dan menghapuskan segala sisa penguasaan Barat. Barat telah menggambarkan aliran politik ini sebagai gerakan untuk menegakkan semula Khilafah.

The only salvation for Pakistan is for a new dynamic Islamic leadership to take the reigns of power and reverse Pakistan’ s decline. This leadership must be radically different from the past and cannot be an existing player in the nation’ s corrupt systems and institutions. It must possess an acute sensation of the problems of Pakistan and an ideological vision that reflects the beliefs and values of the people. It must eschew violence, but be bold enough to lead the masses to a comprehensive revolt against the present secular order and raze all vestiges of western domination. The West has already described this political trend as the movement to re-establish the Caliphate.

Penyelesaian kepada krisis kepimpinan ini bergantung kepada betapa cepatnya rakyat Pakistan terjaga daripada lena mereka dan merangkul fenomena ini.

The end to the leadership crisis is dependent upon how quickly the people of Pakistan wake up from their slumber and embrace this phenomenon.

8 Mac 2008

March 8, 2008