"Kepupusan kesedaran kaum di kalangan umat Islam ialah salah satu pencapaian Islam yang paling cemerlang, dan dalam dunia kontemporari hari ini, sebagaimana yang berlaku, terdapat keperluan yang sangat mendesak untuk menyebarkan kebajikan Islam ini" -- Arnold Toynbee Krisis dalam Kesatuan Eropah (EU) berkaitan perlembagaannya dan bajet ekonominya telah menjadi topik perbincangan hangat dalam kalangan rakyat Eropah. Mereka yang bukan dari Eropah juga turut mengambil berat yang mendalam tentang kemelut yang dihadapi EU, dan bersemangat untuk membuat spekulasi mengenai masa depan Eropah.

“The extinction of race consciousness as between Muslims is one of the outstanding achievements of Islam, and in the contemporary world there is, as it happens, a crying need for the propagation of this Islamic virtue” -- Arnold Toynbee The crisis in the European Union (EU) over its constitution and economic budget has become a subject of great debate amongst Europeans. Non-Europeans too have taken a keen interest in the EU’ s predicament and have been eager to speculate on Europe’ s future.

Sebahagian pihak meramalkan kejatuhan Eropah, manakala yang lain melihat krisis semasa sebagai peluang untuk memodenkan dan mengubah EU menjadi kuasa dunia yang mampu mencabar hegemoni global Amerika.

Some predict Europe’ s demise, while others view the current crisis as an opportunity to modernise and transform the EU into a world power that is able to challenge American global hegemony.

Pendapat kebanyakan ulama Muslim terbahagi kepada dua kelompok ini. Namun, terdapat beberapa pengajaran penting yang dapat dipelajari daripada krisis semasa ini, yang telah terlepas daripada perhatian ramai ulama. Pengajaran tersebut boleh diringkaskan seperti berikut:

Opinions of most Muslim commentators fall into these two camps. However, there are some important lessons to be learnt from the present crisis, which has escaped the attention of many commentators. These can be summarised as follows:

1. Islamofobia - penghalang kekal antara Eropah dan dunia Islam. Keputusan yang sangat besar oleh pengundi Belanda dan Perancis untuk menolak perlembagaan EU sebahagiannya didorong oleh rasa permusuhan yang telah berabad lamanya terhadap dunia Islam. Ini bukan kali pertama Islamofobia menjulang kepalanya yang hodoh, tetapi inilah kali pertama rakyat Eropah biasa diberi peluang untuk menyuarakan ketakutan mereka terhadap Islam melalui peti undi.

1. Islamphobia - a permanent barrier between Europe and the Islamic world The overwhelmingly decision by Dutchxx and Frenchxxi voters to reject the EU’ s constitution was in part fuelled by centuries old animosity towards the Islamic world. This is not the first time that Islamophobia has raised its ugly head, but it is the first time that ordinary Europeans have been given a chance to voice their fears of Islam via the ballot box.

Peristiwa 11 September, letupan bom di London dan Madrid, serta hasrat Turki untuk menyertai kesatuan itu telah mewujudkan gelombang perasaan anti-Islam yang meresap ke dalam setiap lapisan masyarakat Eropah. Institusi media terkemuka Eropah dan ahli politik elitis telah mengeksploitasi sentimen ini untuk mewujudkan jurang yang kekal antara Eropah dan dunia Islam.

The events of September 11, the bomb blasts in London and Madrid, and Turkey’ s desire to join the union has created a well of anti-Islamic feelings that permeates all sections of European society. Europe’ s premier media institutions and elitist politicians have exploited this sentiment to create a permanent wedge between Europe and the Islamic world.

Orang Eropah yang disajikan dengan hidangan harian Islamofobia telah mengambil setiap peluang untuk menolak imigresen dari dunia Islam dan menolak kemasukan Turki ke dalam Kesatuan.

Europeans fed on a daily diet of Islamophobia have taken every opportunity to spurn immigration from the Islamic world and reject Turkey’ s entry into the Union.

Malah Britain dan Amerika yang menyokong kemasukan Turki juga berbuat demikian, kerana mereka percaya ia akan menyemarakkan api Islamofobia dan menamatkan impian Franco-Jerman untuk sebuah Eropah yang berkuasa. Ringkasnya, tembok kebencian yang didirikan Eropah untuk menghalang kemaraan Turki dan negara-negara Maghribi kini telah menjadi tidak dapat ditembusi. Adalah kebodohan bagi golongan elit di negara-negara Islam ini untuk terus berusaha menjadikan negara mereka sebahagian daripada sebuah kesatuan yang menghina Islam.

Even Britain and America that champion Turkey’ s entry do so, because they believe it will stoke the flames of Islamophobia and bring an end to the Franco-German dream of a powerful Europe. Simply put the barrier of hate erected by Europe to ward off advances from Turkey and Maghreb countries has become insurmountable. It is foolhardy for the elite in these Muslim countries to continue efforts to make their countries part of a union that reviles Islam.

2. Nasionalisme bangkit semula di Eropah, tetapi pudar di dunia Islam Sekali lagi Eropah berhadapan dengan musuh lamanya, iaitu nasionalisme, yang selama berabad-abad telah membawa kemusnahan di benua itu. Nasionalisme Eropah yang telah ditekan selama beberapa dekad kini dibangkitkan semula oleh kuasa globalisasi, dan kini mengancam untuk memusnahkan jiwa Kesatuan itu sendiri.

2. Nationalism resurgent in Europe but fades in the Muslim world Once again Europe is confronted with its old adversarynationalism, which for centuries has wreaked havoc on the continent. European nationalism suppressed for decades has been reawakened by the forces of globalisation and now threatens to destroy the very soul of the Union.

Hari ini, rakyat Eropah lebih bimbang untuk melindungi identiti nasional mereka berbanding meneruskan perlembagaan yang memberi penekanan lebih besar kepada identiti Eropah. Oleh itu, masalah semasa yang dihadapi Eropah serta penyelesaian yang dicadangkan tidak lagi dilihat dari perspektif Eropah yang bersatu, sebaliknya melalui kanta nasionalisme. Pertikaian mengenai bajet ialah contoh klasik nasionalisme Eropah yang sedang memecahbelahkan Kesatuan Eropah.

Today, Europeans are more worried about safeguarding their national identities than moving forward with a constitution that places greater emphasis on a European identity. Subsequently, the current problems faced by Europe, and the solutions advocated are no longer viewed from the perspective of a unified Europe, but through the prism of nationalism. The dispute over the budget is a classic example of European nationalism tearing apart the EU.

Sebaliknya, nasionalisme yang dieksport ke dunia Islam dan digunakan untuk 'pecah dan perintah' ke atas umat Islam kini berada dalam keadaan undur sepenuhnya. Hari ini konsep Ummah telah menggantikan nasionalisme dan menjadi kekuatan penyatu bagi umat Islam di seluruh dunia. Umat Islam dari Maghribi hingga Indonesia dengan pantas menyedari bahawa mereka mempunyai lebih persamaan dengan visi Islam tentang persaudaraan berbanding identiti mereka pada hari ini yang ditakrifkan oleh sempadan buatan.

In contrast, nationalism which was exported to the Islamic world and used to ‘divide and conquer’ Muslims is in full retreat. Today the concept of Ummah has superseded nationalism and has become a unifying force for Muslims across the world. Muslims from Morocco to Indonesia are quickly discovering that they have more in common with the Islamic vision of brotherhood than their present identities defined by artificial borders.

Nasib umat Islam di Palestin, Chechnya, Kashmir, Iraq dan Afghanistan tidak lagi dilihat sebagai masalah tempatan yang terpencil, tetapi sebagai masalah Islam yang mesti mempunyai penyelesaian Islam.

The plight of Muslims in Palestine, Chechnya, Kashmir, Iraq and Afghanistan is no longer viewed as parochial problems, but as Islamic problems that must have an Islamic solution.

1. Perpaduan politik adalah impian bagi Eropah tetapi realiti bagi umat Islam Eksperimen EU merupakan satu usaha berani oleh sebahagian negara Eropah untuk menamatkan perpecahan dan peperangan selama berabad-abad. Inisiatif ini mendapat dorongan tambahan apabila golongan elit di Perancis dan Jerman menyedari bahawa kuasa Amerika tidak dapat dicabar oleh mereka secara bersendirian. Maka lahirlah konsep sebuah Negara Super Eropah.

1. Political unity is a dream for Europe but a reality for Muslims The EU experiment was a bold attempt by some European nations to put to rest centuries of division and warfare. This initiative was given further impetus, when the elites in France and Germany realised that American supremacy could not be challenged by them alone. Hence the concept of a European Super state was born.

Tetapi selepas 40 tahun berusaha mewujudkan sebuah negara pascamoden, Kesatuan Eropah telah berpecah menjadi kumpulan negara-negara pramoden (negara-bangsa), di mana kuasa-kuasa besar seperti England, Perancis dan Jerman berselisih faham mengenai masa depan Eropah.

But after 40 years of trying to create a post modern state, the EU has disintegrated into a collection of pre-modern states (nation states), where powerful states like England, France and Germany are at loggerheads over Europe’ s future.

Ini merupakan hasil yang sudah dijangka. Benua Eropah telah dilanda perbezaan budaya, perpecahan agama dan persaingan sengit antara negara-negara berkuasa.

This was a predictable outcome. The European continent has been plagued with cultural differences, religious schisms and intense rivalries between powerful states.

Sejarah Eropah dengan jelas menunjukkan bahawa hanya sedikit perkara yang menyatukan orang Eropah selain ancaman dari luar.

European history clearly demonstrates that there is very little to unite Europeans except foreign threats.

Pada abad ke-17, kemaraan tentera Uthmaniyyah sehingga ke pintu gerbang Vienna seketika mendorong negara-negara Eropah untuk mengenepikan perbezaan mereka, namun perbezaan itu kemudian disambung semula. Pada abad ke-20, ancaman daripada Kesatuan Soviet, dan kemudian daripada hegemoni global Amerika, memaksa Eropah bersatu dalam bentuk sebuah kesatuan.

In the 17th century the advance of the Ottoman army to the gates of Vienna briefly spurred European nations to put aside their differences-only to be resumed later. In the 20th century, the threats from the Soviet Union, and later from America’ s global hegemony forced Europe to coalesce in the form of a union.

Lebih kerap daripada tidak, persatuan negara-negara Eropah adalah perkara yang bersifat sementara dan digunakan oleh sesetengah pihak untuk memulihkan diri selepas mengalami kehancuran akibat peperangan. Tetapi sebaik sahaja ancaman luar melemah, dalam hal ini kedudukan Amerika di dunia, Eropah kembali kepada keadaan perpecahan.

More often than not, the coming together of European nations is a temporary affair and is used by some to recuperate after experiencing the ravages of war. But as soon as the external threat weakens, in this case America’ s position in the world, Europe defaults to a state of disunity.

Namun, penyatuan dunia Islam menjadi satu entiti bukanlah sekadar impian, tetapi satu realiti. Selama berabad-abad, umat Islam, tanpa mengira perbezaan bangsa, bahasa, warna kulit dan geografi, kekal sebagai sebahagian daripada satu entiti politik yang dikenali sebagai Khilafah.

However, the unification of Muslim world into a single entity is not a mere dream but a reality. For centuries, Muslims irrespective of differences in race, language, colour and geography remained part of a single political entity known as the Caliphate.

Negara-negara bangsa di dunia Islam pada masa kini adalah asing bagi umat Islam. Ia tidak mempunyai sebarang precedent dalam sejarah Islam, dan bukan hasil daripada fiqh Islam. Negara bangsa itu dipaksakan ke atas umat Islam oleh kuasa-kuasa Barat untuk menghalang penubuhan semula Khilafah.

The present day nation states in the Islamic world are alien to Muslims. They do not have any precedence in Islamic history nor are they a product of Islamic jurisprudence. The nation state was forced upon the Muslims by western powers to prevent the re-establishment of the Caliphate.

Oleh itu, masyarakat Muslim tidak pernah benar-benar menzahirkan kesetiaan mereka kepada negara-negara buatan ini, dan mereka terpaksa diperintah dengan kezaliman. Sekarang hanyalah soal masa sebelum rejim-rejim keganasan ini dijatuhkan dan sebuah Khilafah sejagat ditegakkan di atas runtuhannya.

As such, the Muslim masses never really expressed their loyalty to these artificial states and had to be governed by tyranny. Now it’ s just a matter of time before these regimes of terror are toppled and a global Caliphate is established on their ruins.

Para pemerintah dunia Muslim bukanlah buta terhadap realiti-realiti ini; sebaliknya, mereka menentangnya. Pemerintah-pemerintah ini terus-menerus menyebarkan dakwaan bahawa umat Islam tidak akan pernah dapat disatukan dan bahawa penubuhan Khilafah tergolong dalam perkara masa lampau.

The rulers of the Muslim world are not blind to these realities; rather they are opposed to them. These rulers continuously preach that Muslims can never be united and that the establishment of the Caliphate belongs to the realm of the past.

Dan jika suatu ketika mereka memang mencadangkan perpaduan antara umat Islam, ia dilakukan melalui institusi yang diilhamkan oleh Barat seperti OIC, Liga Arab, Majlis Kerjasama Teluk (GCC) dan seumpamanya.

If by chance, they ever do suggest unity between Muslims then it is through western inspired institutions like the OIC, Arab League, Gulf Cooperation Council (GCC) and the like.

Secara paradoks, institusi-institusi ini dan negara-bangsa yang diciptakan untuk menangguhkan perpaduan politik umat Islam telah menjadi kenderaan perubahan. Ketidakberdayaan mereka telah mendorong umat Islam di seluruh dunia untuk menolak Eropah dan Amerika sebagai negara contoh, dan untuk menggandakan usaha mereka bagi menegakkan semula Khilafah.

Paradoxically these institutions and the nation-states that were manufactured to delay the political unity of Muslims have become the vehicles of change. Their impotence has encouraged Muslims worldwide to discard Europe and America as model states, and to redouble their efforts to reestablish the Caliphate.

9 Julai 2005

July 9, 2005