De Ahkam shar’aiah zijn onderverdeeld in: het fard (verplicht (Fard)), het haram (verboden (Haram)), het mandoob (aanbevolen (Mandub)), het makruh (afgeraden (Makruh)) en het mubah (toegestaan (Mubah)). De Hukm shar’ai is ofwel een bevel om een handeling uit te voeren of om een handeling na te laten. Als het bevel (amr) om de handeling uit te voeren beslissend (jazim) is, dan wordt het geclassificeerd als fard of wajib. Beide termen zijn synoniem. Als het amr om een handeling te doen niet-beslissend is, wordt het geclassificeerd als mandoob. Als het bevel om na te laten beslissend is, wordt het geclassificeerd als haram of mahzur, welke synoniem zijn, terwijl als het bevel om na te laten niet-beslissend (ghair jazim) is, het wordt geclassificeerd als makruh. Zo wordt bij het fard/wajib de uitvoerder geprezen en degene die het nalaat veroordeeld. De persoon die verzuimt het fard uit te voeren, verdient gestraft te worden. De persoon die het haram uitvoert, wordt veroordeeld en degene die het nalaat, wordt geprezen. De persoon die het haram uitvoert, verdient gestraft te worden. De persoon die de mandoob handeling uitvoert, wordt geprezen en beloond, en degene die het nalaat wordt niet veroordeeld, wat betekent dat hij beloond wordt voor het uitvoeren van de handeling en niet gestraft wordt voor het nalaten ervan. De persoon die de makruh handeling niet uitvoert, wordt geprezen en beloond, wat betekent dat het nalaten van de makruh te prefereren is. Het mubah is datgene waarvan het daleel as-Sam'ai (tekstueel bewijs (Daleel)) aantoont dat de uitspraak van de Wetgever de keuze impliceert tussen het uitvoeren van een handeling of het nalaten ervan.