Wanneer de islamitische samenleving op deze basis wordt bestudeerd, dat wil zeggen door deze vanuit al haar aspecten en door grondig onderzoek te bestuderen, kan worden vastgesteld dat het de beste samenleving is. Aangezien dit het geval was voor de eerste, tweede en derde eeuw, in feite tot halverwege de twaalfde eeuw van de emigratie (Hijrah). Men vindt dat de samenleving de islam gedurende al haar tijdperken toepaste tot aan het einde van de Ottomaanse staat als een islamitische staat. De geschiedenis mag echter niet worden genomen als de bron voor het bestuderen van het systeem en de islamitische jurisprudentie (Fiqh). In plaats daarvan moet het systeem worden genomen uit de bronnen van de jurisprudentie en niet uit de geschiedenis, aangezien de geschiedenis niet de bron ervan is. Dienovereenkomstig trekt men om het communistische systeem te begrijpen geen conclusies uit de geschiedenis van Rusland, maar uit de boeken van de communistische ideologie zelf. Evenzo, als men de Engelse jurisprudentie wil begrijpen, moet men deze niet nemen uit de geschiedenis van Engeland, maar eerder uit de boeken van de Engelse jurisprudentie. Dit geldt voor elk systeem of elke canon.

When the Islamic society is studied on this basis i.e. to study it from all its aspects and through thorough investigation it can be found to be the best society. Since, it was so for the first, second and third centuries, in fact, right up to the middle of the twelfth century hijrah. One finds that the society applied Islam throughout all its ages right up to the end of the Ottoman State as an Islamic state. However, history should not be taken as the source for studying the system and fiqh. Rather, the system should be taken from the sources of jurisprudence and not from history, since history is not its source. Accordingly, to understand the Communist system, one does not draw conclusions from the history of Russia, but from the books of the Communist ideology itself. Likewise, if to understand the English jurisprudence one should not take it from the history of England, but rather from the books of English jurisprudence. This applies to any system or canon.

Islam is een ideologie met zijn eigen geloofsleer (Aqeedah) en systeem. Gevolglik mogen degenen die het willen begrijpen de geschiedenis ervan niet als bron gebruiken, noch voor kennis noch voor het afleiden van regels, d.w.z. ahkam.

Islam is an ideology with its own ‘aqeedah and system. Consequently, those who wish to understand it must not use its history as a source, neither for knowledge nor for deducing rules i.e. aHkam.

De bron van het begrijpen van de islam zijn de boeken van de islamitische jurisprudentie (Fiqh), en de bron voor het afleiden van de regels ervan zijn hun gedetailleerde bewijzen. Daarom is de geschiedenis niet de juiste bron voor het islamitische systeem, noch voor het begrijpen ervan, noch voor het afleiden ervan. Het is daarom onjuist om de geschiedenis van 'Umar bin al-Khattab of Umar bin 'Abdul-'Aziz of Haroun ar-Rasheed, hetzij uit de historische gebeurtenissen die aan hen worden toegeschreven of uit de boeken die tijdens hun respectievelijke perioden zijn geschreven, als bron voor de aHkam Sharai'ah te nemen. Als een mening van Umar in een kwestie wordt gevolgd, dan wordt deze gevolgd in haar hoedanigheid als een hukm Shara'i die door Umar is afgeleid en toegepast, zoals het geval is met de hukm Shara'i die door Abu Hanifah, Shafii, Ja'far en anderen is afgeleid. Het wordt niet overgenomen als een historische gebeurtenis. De geschiedenis heeft derhalve niets te maken met het overnemen of kennen van het systeem. Bovendien, om vast te stellen of het systeem wel of niet werd toegepast, is de islamitische jurisprudentie (Fiqh), in plaats van de geschiedenis, de referentie om dat vast te stellen. Dit komt doordat elk tijdperk zijn eigen problemen heeft, die door een systeem werden aangepakt. Dus om het systeem te vinden dat werd gebruikt om problemen op te lossen, moet men verwijzen naar de islamitische jurisprudentie (Fiqh), en niet naar de gebeurtenissen uit de geschiedenis, omdat deze ons slechts de nieuwsfeiten rapporteert zoals ze zijn. Wanneer er wordt verwezen naar de islamitische jurisprudentie (Fiqh), vindt men daarin noch een systeem dat de moslims van anderen hebben overgenomen, noch een systeem dat de moslims uit zichzelf hebben gekozen. In plaats daarvan vindt men het volledig als aHkam shar’ah, afgeleid uit de shar’ai bewijzen. Moslims waren zeer zorgvuldig in het filteren van de jurisprudentie door het verwijderen van gebrekkige meningen, d.w.z. gebrekkige zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Zij verboden zelfs anderen om te handelen naar de gebrekkige (Daif) mening, zelfs als deze werd toegeschreven aan een mujtahid mutlaq (absolute zelfstandig rechtsgeleerde).

The source of understanding Islam is the books of Islamic fiqh, and the source for deducing its rules is their detailed evidences. Thus, history is not the correct source of the Islamic system, neither for its understanding nor for its deduction. It is therefore incorrect to take the history of 'Umar bin al-Khattab or Umar bin 'Abdul-'Aziz or Haroun ar-Rasheed, whether from the historical events ascribed to them or from the books written during their respective periods, as a source for the aHkam Sharai'ah. If an opinion of Umar is followed in a question, it is followed in its capacity as a hukm Shara'i deduced and applied by Umar, as is the case with the hukm Shara'i deduced by Abu Hanifah, Shafii, Ja'far and others. It is not adopted as an historical event. History, accordingly, has nothing to do with adopting or knowing the system. Moreover ascertaining whether or not the system was applied, fiqh, rather than history, is the reference for determining that. This is because every era has its own problems, which were tackled by a system. So in order to find the system used to solve problems, one must refer to the Islamic fiqh, and not to the events of history, because it only reports to us the news as they are. When reference is made to the Islamic fiqh, one neither finds in it any system taken by the Muslims from others, nor any system chosen by the Muslims from themselves. Instead, one finds it completely as aHkam shar’ah deduced from the shar’ai evidences. Muslims were very careful to sift into the jurisprudence by removing any deficient opinions i.e. deficient ijtihad. They even prohibited others from acting according to the deficient (Daif) opinion, even if it was ascribed to a mujtahid mutlaq (absolute mujtahid).

Als gevolg hiervan is er in de hele islamitische wereld geen enkele wetgevende tekst aanwezig buiten de islamitische jurisprudentie (Fiqh). Het feit dat er in een natie slechts één corpus van jurisprudentie bestaat, zonder enige andere begeleidende tekst, betekent dat de natie geen enkele andere tekst heeft gebruikt in haar wetgeving.

As a result, there is not one legislative text other than the Islamic Fiqh throughout the Islamic world. The fact only one body of jurisprudence exists in a nation, without any other accompanying text, signifies that the nation did not use any other text in its legislation.

Indien het toegestaan zou zijn om aandacht te schenken aan de geschiedenis, zou dit beperkt moeten blijven tot het onderzoeken van de wijze waarop het systeem wordt toegepast. Geschiedenis zou ook politieke gebeurtenissen kunnen bevatten, waaruit de wijze van toepassing kan worden afgeleid. Zelfs dit zou niet moeten worden aanvaard, behalve na grondig onderzoek en door moslims. Geschiedenis heeft drie bronnen: geschiedenisboeken, archeologische objecten en overlevering. Geschiedenisboeken zouden niet als bron beschouwd moeten worden, omdat zij worden beïnvloed door de politieke omstandigheden van die tijd. Ze zijn gevuld met leugens, hetzij om de mensen te steunen in wiens tijd deze boeken werden geschreven, hetzij om de mensen aan te vallen uit de tijd voorafgaand aan het schrijven van deze boeken. Een recent voorbeeld hiervan is de geschiedenis van de Allawide-familie in Egypte. Vóór 1952 n.Chr. had zij een glanzend beeld in geschiedenisboeken, maar na 1952 n.Chr. was haar beeld duister. Hetzelfde geldt voor de geschiedenis van andere politieke gebeurtenissen, zowel nu als in het verleden. Om deze reden zouden geschiedenisboeken niet als bron voor de geschiedenis beschouwd moeten worden, zelfs niet als het biografieën zijn geschreven door hun eigen mensen.

If it were permitted to give attention to history, this would be confined to examining the way of applying the system. History might also contain political events, from which the way of application can be seen. Even this should not be taken except after a thorough research and from Muslims. History has three sources: History books, archaeological objects and narration. Historical books should not be considered as a source because they are influenced by the political conditions of the time. They are filled with lies, either supporting the people at whose time these books were written or attacking those at the time before these books were written. A recent example of this is the history of the Allawide family in Egypt. Prior to 1952 C.E it had a bright image in history books, but after 1952C.E its image was dark. The same applies to the history of other political events now and in the past. For this reason, history books should not be considered as a source for history, even if they were biographies written by their people.

Archeologische objecten (opgravingen en antiquiteiten) zouden historische feiten verschaffen indien ze eerlijk worden bestudeerd. Hoewel ze op zichzelf geen historische tijdlijn bieden, duiden ze echter op de gebeurtenis van bepaalde gebeurtenissen. Indien men de Islamitische antiquiteiten onderzoekt die in hun landen zijn gevonden, of het nu gebouwen, instrumenten of andere zaken zijn, kan men concluderen dat er in de Islamitische wereld niets aanwezig was behalve de Islam, het systeem van de Islam en de regels van de Islam. Daarnaast waren de levenswijze van de moslims en de uitgevoerde handelingen Islamitisch.

Archaeological objects (excavation and antiquities) would provide historical facts if studied honestly. Although they by themselves do not provide a historical timeline, they however denote occurrence of some events. If one examines the Islamic antiquities found in their countries, be they buildings, instruments, or any other thing, one can conclude that nothing was present in the Islamic world except Islam, the system of Islam and rules of Islam. Additionally, the Muslims way of life and actions conducted were Islamic.

Wat betreft de derde bron, namelijk de overlevering (Hadith), is dit een correcte bron waarop vertrouwd kan worden indien de overlevering correct is en de methode die werd gevolgd bij het verzamelen van de overlevering dezelfde methode was als die werd gevolgd bij het verzamelen van de overleveringen (Hadith). Dit is de wijze waarop geschiedenis moet worden vastgelegd. De moslims volgden deze methode van overlevering toen zij begonnen met het schrijven. De klassieke geschiedenisboeken, zoals de History of at-Tabari, Sirah van Ibn Hisham etc., werden volgens deze methode geschreven. Moslims zouden hun kinderen niet moeten onderwijzen vanuit geschiedenisboeken waarvan de bronnen andere geschiedenisboeken zijn. Een overzicht van de toepassing van het islamitische systeem zou eveneens niet uit die geschiedenisboeken moeten worden genomen. Concluderend is het evident dat enkel de islam werd geïmplementeerd en dat er niets anders werd toegepast gedurende alle perioden.

As for the third source i.e. narration, it is a correct source, which can be relied on if the narration was correct and the method followed in collecting the narration was the same as the method followed in collecting the ahadith. This is the manner in which history should be recorded. The Muslims followed this method of narration when they commenced writing. The classical books of history, such as the History of at- Tabari, Sirah of Ibn Hisham etc. were written according to this method. Muslims should not teach their children from the books of history whose sources are other books of history. An overview of the application of the Islamic system should not be taken from those books of history either. In conclusion, it is evident that Islam alone was implemented and nothing else was applied throughout all the periods.

Echter, sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog, die eindigde met de overwinning van de Geallieerden, wat culmineerde met de verklaring van Lord Allenby, de bevelhebber van de campagne tijdens de bezetting van Jerusalem (al-Quds), die stelde: "Nu zijn de Kruistochten voorbij". De ongelovige (Kafir) kolonialisten hebben sindsdien het kapitalistische systeem op ons toegepast in alle levenszaken, om de overwinning die zij over ons hebben behaald te bestendigen. Wij moeten daarom van dit rotte en gecorrumpeerde systeem afkomen, waarmee de kolonialisten onze landen controleren. Wij moeten het volledig uitroeien, eenmaal voor altijd, zodat wij de islamitische levenswijze kunnen hervatten.

However, since the end of the First World War, which ended with the Allies victory culminating with the announcement of Lord Allenby, the commander of the campaign when occupying Jerusalem (al-Quds), stated: "Now the Crusades are over". The Kafir colonialists have applied upon us since then the Capitalist system in all life matters, to perpetuate the victory they achieved over us. We must therefore get rid of this rotten and corrupted system by which the colonialists control our countries. We have to completely uproot it, once and for all, so that we can resume the Islamic way of life.

Het is een oppervlakkige manier van denken om ons systeem te vervangen door welk ander systeem dan ook, en het is een oppervlakkige gedachte om te veronderstellen dat als de moslimgemeenschap (Ummah) het systeem zou toepassen zonder haar geloofsleer (Aqeedah), dit haar zou redden. De moslimgemeenschap (Ummah) moet eerst de geloofsleer (Aqeedah) omarmen en vervolgens het systeem toepassen dat voortvloeit uit deze leer (Aqeedah). De implementatie van het systeem en het omarmen van de leer (Aqeedah) zal dan een redder zijn. Dit geldt voor de moslimgemeenschap (Ummah), die is gebouwd op een ideologie, en de staat, die op deze basis is gevestigd. Wat betreft de andere volkeren en naties, is het niet noodzakelijk dat zij de ideologie omarmen als een voorwaarde om de ideologie op hen toe te passen. De natie, die de ideologie omarmt en deze overdraagt aan anderen, kan deze toepassen op elk volk of elke natie, zelfs als zij er niet in geloven. Dit komt doordat de ideologie ook zal resulteren in de wederopstanding van die natie en hen zal aantrekken om erin te geloven. Het omarmen van de ideologie is dus geen voorwaarde voor degenen op wie deze wordt toegepast; het is eerder een essentiële voorwaarde voor degenen die deze implementeren.

It is a low superficial thinking to replace our system by any other system and it is a shallow thinking to consider that if the ummah applied the system without its '’aqeedah, it would save her. The Ummah must embrace the '’aqeedah first and then apply the system emanating from this doctrine (’aqeedah). The implementation of the system and embracing of the doctrine (’aqeedah) will then be a saviour. This applies to the Ummah, which is built upon an ideology and the state, which is established on this basis. As for the other peoples and nations, it is not necessary that they embrace the ideology as a prerequisite for applying the ideology upon them. The nation, which embraces the ideology and conveys it to others, can apply it on any people or nation, even if they do not believe in it. This is because the ideology will also result in the revival of that nation and will attract them to believe in it. Thus embracing the ideology is not a condition for those on which it is applied, it is rather an essential condition for those who implement it.

Het is gevaarlijk om nationalisme te combineren met socialisme. Socialisme kan niet worden losgekoppeld van zijn materialistische idee, omdat het anders niet productief of invloedrijk zal zijn. Socialisme kan evenmin worden aangenomen samen met zijn materialistische idee, aangezien het een negatieve gedachte is die in strijd is met de natuur van de mens (fiTrah). Bovendien zou de aanname ervan betekenen dat de islamitische natie de islamitische geloofsleer (Aqeedah) zou moeten verlaten. We kunnen het socialisme niet aannemen en tegelijkertijd het spirituele aspect van de islam behouden. Dit zou ertoe leiden dat noch de islam, noch het socialisme wordt aangenomen, vanwege het feit dat ze elkaar tegenspreken en wat er ook zou worden aangenomen, onvolledig zou zijn. In hetzelfde opzicht kunnen we het systeem van de islam niet aannemen zonder de geloofsleer (Aqeedah) waaruit het systeem voortvloeit, aangezien dit de aanname van een dwingend systeem zonder geest zou betekenen. In plaats daarvan moeten we de islam in haar geheel aannemen met haar leer (Aqeedah) en systemen, en haar intellectuele leiderschap overbrengen wanneer we de oproep tot de islam (Da’wah) ervoor uitvoeren.

It is dangerous to adopt nationalism in conjunction with Socialism. Socialism cannot be separated from its materialist idea, because it will not be productive or influential. Neither can Socialism be adopted together with its materialistic idea, since it is a negative thought, which contradicts with man's nature (fiTrah). Furthermore, its adoption would mean that the Islamic nation would have to abandon the Islamic ’aqeedah. We cannot adopt Socialism and simultaneously retain the spiritual aspect of Islam. This would result in adopting neither Islam nor Socialism, by virtue of the fact that they contradict each other and whatever was adopted would be incomplete. Similarly, we cannot adopt the system of Islam devoid of its ’aqeedah from which its system emanates as this means the adoption of an imperious system devoid of spirit. Instead, we must adopt Islam wholly with its doctrine (’aqeedah) and systems and convey its intellectual leadership when we carry the da’wah for it.

Overeenkomstig is er slechts één manier om onze herleving te bereiken, namelijk de hervatting van de islamitische levenswijze, en er is geen manier om de islamitische levenswijze te hervatten behalve door het vestigen van de islamitische staat. Dit kan niet worden bereikt tenzij we de islam volledig omarmen, zowel als een geloofsleer (Aqeedah), die het grootste probleem oplost en waarop het menselijke wereldbeeld is geconcentreerd, als een systeem, dat voortvloeit uit deze leer (Aqeedah). De basis van dergelijke systemen is het Boek van Allah (SWT) en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ. De culturele schatten daarvan zijn de: islamitische jurisprudentie (Fiqh), overlevering (Hadith), Koranexegese (Tafsir), de Arabische taal en anderen. Geen enkele methode kan dit bereiken behalve door het volledige islamitische intellectuele leiderschap te dragen via de oproep tot de islam (Da’wah) en de islam overal volledig te vestigen. Zodra het intellectuele leiderschap is overgedragen aan de natie als geheel en aan de islamitische staat, begeven we ons op het pad om het intellectuele leiderschap naar de wereld te dragen.

Accordingly, there is only one way to attain our revival which is the resumption of the Islamic way of life and there is no way to resume the Islamic way of life except through establishing the Islamic State. This cannot be achieved unless we totally adopt Islam both as an ’aqeedah, which solves the greatest problem and upon which man's viewpoint in this life is concentrated and as a system, which emanates from this doctrine (’aqeedah). The basis of such systems is the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (saw). Its cultural treasures are the: fiqh, hadith, tafseer, Arabic language and others. No method can achieve this except by carrying the Islamic intellectual leadership completely through the da’wah to Islam and establishing Islam completely everywhere. Once the intellectual leadership has been transmitted to the nation as a whole and to the Islamic State, we embark upon carrying the intellectual leadership to the world.

Dit is de enige manier om de herleving te bereiken: het overdragen van het islamitisch intellectueel leiderschap aan de moslims, om zo de islamitische levenswijze te hervatten en deze vervolgens aan de gehele mensheid over te dragen door middel van de islamitische staat.

This is the only way to achieve the revival: to convey the Islamic intellectual leadership to Muslims so as to resume the Islamic way of life and to deliver it to all of mankind by means of the Islamic State thereafter.