Tijdens het tijdperk van de metgezellen (Sahabah) extraheerden de moslims de sharia-regels zelfstandig uit het Boek en de profetische traditie (Sunnah). De rechters zouden, wanneer zij de geschillen onder de mensen aanpakten, zelf de sharia-rechtsregel (Hukm) afleiden voor elk probleem of elke gebeurtenis waarmee zij werden geconfronteerd. De heersers, beginnend bij de Leider der Gelovigen (Amir al-Mu’minin) tot de gouverneurs en anderen, zouden zelf de sharia-regels afleiden om elk probleem op te lossen dat tijdens hun bewind ontstond. Abu-Musa al Ash'ari en ShuraiH (moge Allah tevreden met hen zijn) waren twee rechters (Qadi) die de regels afleidden en oordeelden op basis van hun eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Mu'adh ibn Jabal (moge Allah tevreden met hem zijn) was een gouverneur in de tijd van de Profeet ﷺ en leidde regels af en regeerde in zijn provincie (Wilayah) door zijn eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Abu Bakr en Umar (moge Allah tevreden met hen zijn) leidden beiden zelfstandig regels af tijdens hun bewind en beiden regeerden zij het volk met de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) die zij elk hadden afgeleid. Muawiya en Amr ibn al 'Aas waren twee gouverneurs die zelfstandig regels afleidden door hun eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en het volk daarnaar regeerden in hun provincies. Ondanks de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) die door de rechters en gouverneurs werd uitgevoerd, nam de kalief (Khalifah) bepaalde regels over en beval de uitvoering ervan door de mensen, die verplicht waren de overgenomen regels te implementeren en hun eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) over die regels achterwege te laten. Dit komt omdat de sharia-rechtsregel (Hukm) bepaalt dat het decreet van de imam wordt uitgevoerd, zowel in het openbaar als in het verborgene. Voorbeelden hiervan zijn de overname door Abu Bakr dat de uitspraak van een scheiding van drie keer in één zitting slechts één scheiding vormt, en zijn overname dat middelen gelijkmatig onder de moslims verdeeld moeten worden, ongeacht het moment waarop zij de islam aanvaardden of enige andere zaak. De moslims volgden Abu Bakr in deze overnames en de rechters en gouverneurs voerden deze uit. Toen 'Umar na hem aan de macht kwam, nam hij andere meningen over in dezelfde kwesties. Hij verplichtte mensen om de uitspraak van drie echtscheidingen in één zitting te accepteren en uit te voeren als drie scheidingen, en hij verdeelde de middelen anders op basis van de tijd waarin de mensen de islam waren binnengekomen en op basis van behoefte. De moslims volgden 'Umar in deze adopties en de rechters (Qadi's) en gouverneurs voerden deze uit. 'Umar voerde ook de adoptie in dat land verkregen in oorlog een ghanima was die toebehoorde aan het Bait ul Mal (Huis van de Fondsen), waarbij de oorspronkelijke eigenaren het bezit behielden en de grond niet werd verdeeld onder de moslimsoldaten of de moslims. De gouverneurs en rechters (Qadi's) volgden hem in deze adoptie en voerden de Hukm's uit die hij had aangenomen. Dienovereenkomstig bevestigt de consensus (Ijma') van de metgezellen (Sahabah) dat de imam de autoriteit heeft om bepaalde regels aan te nemen en te bevelen dat deze worden uitgevoerd, en dat de moslims hem moeten gehoorzamen, zelfs als hun Ijtihad daarvan afwijkt. Onder de bekende principes van de sharia behoren:

During the era of the Companions (sahabah), the Muslims used to extract the AHkam shar’aiah from the Book and the Sunnah by themselves. The judges, when tackling the disputes among people, would deduce by themselves the hukm shar’ai for every issue or event that they were faced with. The rulers, starting with the Ameer al-Mu'mineen to the Wulat and others, would themselves deduce the AHkam shar’aiah to solve every problem that arose during their ruling. Abu-Musa al Ash'ari and ShuraiH (raa) were two judges (qadi) who deduced the rules (AHkam) and judged by their own ijtihad. Mu'adh ibn Jabal (r.a) was a governor (wali) at the time of the Prophet (saw) and used to deduce aHkam and ruled in his wilayah by his own ijtihad. Abu Bakr and Umar (ra) both deduced aHkam by themselves during their ruling and both ruled the people with the ijtihad each of them had deduced. Muawiya and Amr ibn al 'Aas were two governors who deduced aHkam for themselves by their own ijtihad and ruled people in accordance with it in their provinces. In spite of the ijtihad undertaken by the judges and governors, the Khaleefah used to adopt certain aHkam and to order their execution by the people who would be obliged themselves to implement the adopted rules and to leave their own opinion and ijtihad on those rules. This is because the hukm shar’ai states that the Imam's decree is to be executed openly and covertly. Examples of this is Abu Bakr's adoption that the pronouncement of divorce three times in one sitting constitutes only one divorce, and his adoption that funds should be equally distributed among Muslims irrespective of the time when they embraced Islam or any other matter. The Muslims followed Abu Bakr in these adoptions and the judges and governors executed them. When 'Umar came to office after him he adopted different opinions in the same questions. He obliged people to accept and execute the pronouncement of divorce three times in one sitting as three divorces, and he distributed the funds differently according to the time when the people had entered Islam and according to need. The Muslims followed 'Umar in these adoptions and the judges and governors executed them. 'Umar also made the adoption that land obtained in war was a ghanima owned by the Bait ul Mal (House of Funds), wherein the original owners would retain possession and not distribute the land to the Muslim soldiers or the Muslims. The governors and judges followed him in this adoption and enacted the aHkam he had adopted. Accordingly, the consensus of the Companions (ijma'a as-sahabah) confirms that the Imam has the authority to adopt certain rules and order that they be executed and the Muslims must obey him, even if their ijtihad differs from it. Among the well known shar’aiah principles are:

"De Sultan heeft het recht om decreten aan te nemen die even talrijk zijn als de feitelijke problemen";

"The Sultan has the right to adopt decrees as numerous as the actual problems";.

"Het decreet van de imam lost de onenigheid op"; en.

"The Imam's decre e resolves the discord"; and.

"Het bevel van de imam wordt openlijk en in het verborgene uitgevoerd."

"The Imam's command is executed openly and covertly".

Vanaf dat moment namen de kaliefen specifieke rechtsregels (Ahkam) aan. Haroon ar-Rasheed nam bijvoorbeeld het boek Kitab al-Kharaj aan voor de economische zaken, en hij verplichtte alle mensen om de rechtsregels (Ahkam) die daarin waren opgenomen uit te voeren.

Henceforth, the Khulafa'a adopted specific AHkam. Haroon ar-Rasheed, for example, adopted the book Kitab al-Kharaj in the economic affairs, and he obliged all the people to execute the AHkam included within it.