Canon is een vreemde technische term die het decreet betekent dat door de heerser is uitgevaardigd om door het volk te worden uitgevoerd. Het is gedefinieerd als "de groep beginselen die de heerser het volk verplicht om uit te voeren in hun onderlinge relaties". De basiswet voor elke regering wordt een grondwet genoemd; terwijl de wet die voortvloeit uit het systeem dat door de grondwet is bepaald, een canon wordt genoemd. De term grondwet is gedefinieerd als de canon die de vorm van de staat en haar regeringssysteem schetst, en de grenzen en functies van elke haar toegekende autoriteit uitlegt, of de canon die de publieke autoriteit, d.w.z. de regering, organiseert, haar relatie met haar onderdanen definieert, en zowel de rechten en plichten van de Staat jegens de onderdanen als de plichten en rechten van de onderdanen jegens de Staat toewijst. Grondwetten hebben verschillende oorsprongen. Sommige zijn uitgevaardigd in de vorm van een canon, en sommige zijn ontstaan door gebruiken en normen, zoals de Britse grondwet, terwijl andere zijn opgesteld door een commissie van een nationale vergadering — die op dat moment met de autoriteit was belast — die de grondwet aannam, de procedure voor de herziening ervan definieerde en zichzelf vervolgens ontbond om te worden vervangen door de autoriteit die door de grondwet was ingesteld, zoals gebeurde in Amerika en Frankrijk. Grondwetten en canons worden uit twee bronnen genomen. De eerste is de bron waaruit zij rechtstreeks voortkomen, zoals normen, religie, de meningen van juristen, gerechtelijke precedenten en de beginselen van rechtvaardigheid en billijkheid. Dit staat bekend als de wetgevende bron. Voorbeelden van dit type grondwet zijn enkele van de westerse staten zoals Groot-Brittannië en Amerika. De tweede is een historische bron, d.w.z. de bron waaruit de grondwet of canon voortkomt of wordt genomen, zoals de Franse Grondwet en de grondwetten van enkele staten in de islamitische wereld, zoals Turkije, Egypte, Irak en Syrië.

Canon is a foreign technical term which means the decree issued by the ruler for people to enact. It has been defined as "the group of principles which the ruler obliges the people to enact in their relationships". The basic law for every government is called a constitution; whereas law which emanates from the system decreed by the constitution, is called a canon. The term constitution has been defined as the canon which outlines the shape of the state and its ruling system, and explains the limits and functions of every authority vested in it, or the canon which organises public authority, i.e. the government, defines its relationship with its subjects, and assigns both the State's rights and duties towards the subjects and the subject's duties and rights towards the State. Constitutions have different origins. Some have been issued in the form of a canon, and some have arisen through customs and norms, such as the British constitution, while others have been drafted by a committee of a national assembly - vested with the authority at that time - which passed the constitution, defined the procedure for revising it and then dissolved itself so as to be replaced by the authority established by the constitution, as happened in America and France. Constitutions and canons are taken from two sources. The first being the source from which they directly originate, such as norms, religion, the opinions of jurists, court precedents and the principles of justice and equity. This is known as the legislative source. Examples of this type of constitution are some of the Western states like Britain and America. The second is a historical source, i.e. the source from which the constitution or canon emerges or is taken, like the French Constitution and the constitutions of some of the states in the Islamic world, like Turkey, Egypt, Iraq and Syria.

Dit is slechts een beknopte definitie van de termen constitutie en canon, wat in essentie betekent dat de Staat bepaalde regels overneemt uit ofwel wetgevende ofwel historische bronnen, die zij adopteert en uitvaardigt, zodanig dat de door de Staat geadopteerde regels daarna een constitutie vormen als zij algemeen zijn, of canons als zij specifiek zijn.

This is but a brief definition of the terms constitution and canon, which in sum means, that the State takes certain rules from either legislative or historical sources which it adopts and enacts, such that thereafter the rules adopted by the State become a constitution, if they are general, or canons if they are specific.

De vraag waar de moslims nu voor staan, is of het wel of niet toegestaan is om deze termen te gebruiken? Het antwoord op deze vraag is dat als vreemde termen betekenissen of logische connotaties bevatten die in strijd zijn met de terminologie van de moslims, het gebruik ervan verboden is: zoals de term "sociale rechtvaardigheid", die een specifiek systeem impliceert dat zich manifesteert in de vorm van het garanderen van onderwijs, medische zorg voor de armen en het garanderen van de rechten van werknemers en arbeiders. Deze connotatie spreekt de terminologische betekenis van rechtvaardigheid voor de moslims tegen, omdat rechtvaardigheid (adl) in de Islam het tegenovergestelde betekent van onrecht (Dhulm). Wat het waarborgen van onderwijs en medische zorg betreft, dit is een recht voor zowel de rijken als de armen, en het beschermen van de rechten van de zwakken en behoeftigen is een recht dat is gegarandeerd aan allen die het burgerschap bezitten van de Islamitische Staat, of zij nu werknemers, arbeiders of boeren zijn, enzovoort. Echter, als de betekenis van de terminologie consistent is met wat de moslims hanteren, dan is het toegestaan om die term te gebruiken, zoals de term belasting, wat de middelen betekent die van de mensen worden geïnd voor het bestuur van de staat. De moslims hebben inderdaad middelen die door de Staat worden geïnd voor het beheer van hun zaken, en daarom is het correct om de term belasting te gebruiken. De termen grondwet en canon betekenen dat de staat bepaalde regels aanneemt, deze aan het volk bekendmaakt, hen verplicht om daarnaar te handelen en hen op basis daarvan regeert. Deze betekenis is consistent met de Islam. Dienovereenkomstig vinden wij niets dat het gebruik van de termen grondwet en canons verhindert, wat de regels betekent die door de kalief zijn aangenomen uit de Ahkam shar’aiah. Er is echter een verschil tussen de Islamitische grondwet en canons aan de ene kant, en andere grondwetten en canons aan de andere kant. De bron van de andere grondwetten en canons zijn de tradities en vonnissen van hun rechtbanken, enzovoort. en de oorsprong is een institutionele commissie die de grondwet vaststelt, en raden die door het volk zijn gekozen om wetten uit te vaardigen, aangezien zij het volk beschouwen als de bron van gezag en soevereiniteit. Wat de islamitische grondwet en wetten betreft, hun bron is uitsluitend de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah), en hun oorsprong is de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen), waaruit de kalief bepaalde regels overneemt, waarbij hij ze uitvaardigt en het volk verplicht om er naar te handelen. Dit komt doordat de soevereiniteit toebehoort aan de shar’aiah en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) een recht is voor alle moslims en een verplicht (Fard) kifayah voor hen om de AHkam shar’aiah af te leiden. Alleen de kalief heeft het recht om de AHkam shar’aiah over te nemen.

The question that now faces the Muslims is whether or not it is permissible to use these terms? The answer to this question is that if foreign terms contain meanings or logical connotations that contradict the terminology of Muslims, they are prohibited for use: such as the term "social justice", which implies a specific system that is manifested in the form of guaranteeing education, medical care for the poor and guaranteeing the rights of employees and workers. This connotation contradicts the Muslims terminological meaning for justice, because in Islam justice ('adl) means the opposite of injustice (DHulm). As for securing of education and medical care it is a right for rich and poor, and protecting the rights of the weak and needy is a right secured to all those who hold citizenship of the Islamic State, whether they are employees, labourers or farmers etc. However, if the meaning of the terminology is consistent with what the Muslims have then it is permissible to use that term, such as the term tax, which means the funds collected from the people for the management of the state. The Muslims do have funds collected by the State for the management of their affairs and, thus, it is correct to use the term tax. The terms constitution and canon mean that the state adopts certain rules, announces them to the people and obliges them to act according to them and it governs them on their basis. This meaning is consistent with Islam. Accordingly, we do not find anything to prevent the use of the terms constitution and canons, which means the rules adopted by the Khaleefah from the AHkam shar’aiah. However, there is a difference between the Islamic constitution and canons, on the one hand, and other constitutions and canons, on the other. The source of the other constitutions and canons is the traditions and verdicts of their courts etc. and the origin is an institutional committee which lays down the constitution, and councils elected by the people to enact canons, for they consider the people to be the source of authority and sovereignty. As for the Islamic constitution and canons, their source is the Qur'an and Sunnah only, and their origin is the ijtihad of the mujtahideen from which the Khaleefah adopts certain rules, where he enacts them and obliges the people to act according to them. This is because sovereignty is for the shar’aiah and ijtihad is a right for all Muslims and a fard kifayah upon them to deduce AHkam shar’aiah. Only the Khaleefah has the right to adopt the AHkam shar’aiah.

Dit heeft betrekking op de toelaatbaarheid van het gebruik van de termen grondwet en canon. Wat de noodzaak van het aannemen van regels betreft: de moslims hebben, van de tijd van Abu Bakr (ra) tot de tijd van de laatste kalief, de noodzaak gezien om regels aan te nemen waarnaar de moslims zijn bevolen te handelen. Deze aanname betrof specifieke regels en was geen alomvattende aanname van alle decreten waarmee de staat regeerde. De staat voerde dit slechts alomvattend in tijdens sommige tijdperken, namelijk toen de Ayubiden de Ash-Shafi'i rechtsschool (Madhhab) adopteerden en toen de Ottomaanse staat de Al-Hanafi rechtsschool (Madhhab) adopteerde.

This is with respect to the permissibility of using the terms constitution and canon. As for the necessity of adopting rules, the Muslims, from the time of Abu Bakr (ra) up to the time of the last Khaleefah, have seen the necessity of adopting rules according to which the Muslims have been commanded to act. This adoption was for specific rules and not a comprehensive adoption of all the decrees that the state ruled with. The State only adopted comprehensively in some eras, namely, when the Ayubites adopted Ash-Shafi'i madhab and when the Uthtmani State adopted Al- Hanafi madhab.

De vraag die opkomt is, of het in het belang van de moslims is om een allesomvattende grondwet en algemene beginselen vast te leggen? Het antwoord op deze vraag is dat de aanwezigheid van een allesomvattende grondwet en algemene beginselen voor alle regels creativiteit en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) belemmert. Daarom hebben de Khulafa'a in de tijd van de metgezellen (Sahabah), de volgelingen van de metgezellen (tabe'ieen), en de volgelingen van de volgelingen van de metgezellen (tab''ii et-tabe'ieen), het adopteren van alle regels vermeden. Zij beperkten de adoptie enkel tot specifieke regels waar adoptie vereist was om de eenheid van bestuur, wetgeving en administratie te behouden. Daarom is het, om de creativiteit en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te behouden, voor de Staat te verkiezen om geen allesomvattende grondwet te hebben die alle regels bevat, maar eerder een grondwet die algemene regels bevat die de vorm van de Staat definiëren en die de continuïteit van haar eenheid garanderen, en de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en deductie overlaat aan de bestuurders en rechters. Dit is het geval als zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) mogelijk is en mensen mujtahideen zijn, zoals in de tijd van de Sahabah, tabe'ieen en tab'ii et-tabe'ieen. Maar als alle mensen muqallideen zijn, en mujtahideen zeldzaam zijn, is het verplicht voor de Staat om regels te adopteren waarmee de Staat, d.w.z. de kalief, wulah en rechters het volk besturen. Dit is omdat anders het regeren met wat Allah (SWT) heeft geopenbaard niet gemakkelijk zou zijn en de bestuurders en rechters te lijden zullen hebben onder verschillen en tegenstrijdige taqlid. Echter, adoptie moet plaatsvinden na het bestuderen van de onderwerpen en het bewijs (Daleel). Het toestaan aan de wulah en rechters om vanuit hun eigen kennis te regeren, zal leiden tot het bestaan van verschillende en tegenstrijdige regels binnen dezelfde staat, zelfs in dezelfde provincie, en het zou er zelfs toe kunnen leiden dat zij oordelen met iets anders dan wat Allah (SWT) heeft geopenbaard. Daarom, omdat de onwetendheid over de Islam tegenwoordig heerst, is het verplicht voor de Islamitische Staat om bepaalde regels te adopteren die beperkt zijn tot de transacties en straffen, met uitsluiting van adoptie in de geloofsleer (Aqeedah) en de aanbidding (Ibadah). Deze adoptie moet inclusief zijn voor alle regels om de zaken van de staat te ordenen en alle zaken van de moslims te geleiden in overeenstemming met de regels van Allah (SWT). Wanneer de staat de regels adopteert en de grondwet en de wetten vaststelt, moet zij zich uitsluitend beperken tot de Ahkam shar’aiah. Zij mag niets anders dan de Ahkam shar’aiah adopteren, of zelfs bestuderen, ongeacht of het met de Islam overeenstemt of niet. Bijvoorbeeld, zij mag de nationalisatie van eigendom niet adopteren. In plaats daarvan moet zij de rechtsregel (Hukm) van publiek eigendom vastleggen. De staat moet zich beperken tot de Ahkam shar’aiah in elke zaak die verbonden is met de gedachte (fikrah) en de methode (Tareeqah). Maar wat betreft de wetten en systemen die niet verbonden zijn met de fikrah en de methode (Tareeqah) en daarmee geen bepaald levensstandpunt uitdrukken, zoals de administratieve wetten en departementale structuren enz., deze worden beschouwd als middelen en stijlen, zoals de wetenschappen, industrieën en technologie, die de staat mag adopteren om haar zaken te beheren, zoals gebeurde met Umar ibn al-Khattab (ra) toen hij de legerregisters (divans) instelde die waren overgenomen van de Perzen. Deze administratieve en technische zaken maken geen deel uit van de grondwet of de Ahkam shar’aiah en zijn daarom niet opgenomen in de grondwet. Zo is het de plicht van de Islamitische Staat om erop toe te zien dat haar grondwet Ahkam shar’aiah is, dat wil zeggen dat haar grondwet en wetgeving Islamitisch zijn. Wanneer zij een regel adopteert, moet zij deze adopteren op basis van de kracht van het bewijs (Daleel) shar’ai met het juiste begrip van de onderwerpen. Daarom moet zij eerst het probleem bestuderen om het te begrijpen – omdat het begrijpen van het probleem essentieel is. Het moet dan de rechtsregel (Hukm) shar’ai met betrekking tot dit probleem begrijpen. Vervolgens moet het het bewijs (Daleel) van de rechtsregel (Hukm) shar’ai bestuderen. De staat neemt deze regel vervolgens over, gebaseerd op de kracht van het bewijs (Daleel), op voorwaarde dat deze AHkam shar’aiah worden overgenomen óf uit de mening van een van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahids) – na het bestuderen van het bewijs (Daleel) en het zeker zijn van de kracht ervan – óf via ijtihad shar’ai, zelfs in een individuele kwestie, uit de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah), de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), of analogie (Qiyas). Zo moet de staat bijvoorbeeld, indien zij verzekering op goederen verbieden wenst te maken, eerst de aard van verzekering op goederen begrijpen. Het moet de middelen van bezit bestuderen. De wet van Allah (SWT) betreffende eigendom zou worden toegepast op verzekering, en dit zou vervolgens worden overgenomen als de rechtsregel (Hukm) shar’ai in deze kwestie. Dienovereenkomstig zou er een inleiding moeten zijn bij de grondwet en bij elke wet dat duidelijk uitlegt de rechtsschool (Madhhab) waaruit elk artikel is afgeleid, en het bewijs (Daleel) waarop is vertrouwd. Indien het artikel is afgeleid door een correcte zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), moet er een uitleg worden gegeven van het bewijs (Daleel) waaruit het artikel is afgeleid, zodat de moslims weten dat de regels die de staat in de grondwet en wetten heeft aangenomen, AHkam shar’aiah zijn die zijn bereikt door correcte zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Dit komt doordat de moslims niet verplicht zijn de wetten van de staat te gehoorzamen, tenzij het AHkam shar’aiah zijn die door de staat zijn overgenomen. Op basis hiervan neemt de staat AHkam shar’aiah over in de vorm van een grondwet en wetten om de mensen die haar staatsburgerschap bezitten te besturen.

Als illustratie hiervan leggen wij in de handen van moslims een conceptgrondwet voor de Islamitische Staat in de islamitische wereld, om door moslims bestudeerd te worden terwijl zij werken aan de vestiging van de Islamitische Staat die de oproep tot de islam (Da’wah) naar de wereld zal dragen. Er moet worden opgemerkt dat deze grondwet niet bedoeld is voor een specifiek land of bedoeld is om specifiek te zijn voor een bepaalde regio of land, maar voor de Islamitische Staat in de islamitische wereld.

As an illustration of this, we place in the hands of Muslims a draft constitution for the Islamic State in the Islamic world, to be studied by Muslims while they are working to establish the Islamic State that will carry the Islamic da'wah to the world. It should be noticed that this constitution is not meant for a particular country or intended to be specific to any region or country but for the Islamic State in the Islamic world.