Wanneer het niveau van het denken afneemt, ontstaat de patriottische band (raabitah al wataniyyah) tussen mensen, doordat zij in één land leven en eraan gehecht zijn. Het overlevingsinstinct drijft hen ertoe zichzelf, het land waarin zij leven en het land waarvan zij leven, te verdedigen. Daarom ontstaat de patriottische band. Deze patriottische band is het zwakste en laagste niveau van banden. Het is aanwezig bij dieren en vogels evenals bij mensen. Het manifesteert zich op een emotionele manier. Het komt voort in het geval van een buitenlandse agressie tegen het vaderland, hetzij wanneer het wordt aangevallen of bezet. De patriottische band heeft geen effect wanneer het vaderland veilig is voor agressie. Het houdt op wanneer de vreemdeling wordt afgeweerd of uit het vaderland wordt verdreven. Daarom is deze band van een laag niveau.

Whenever the level of thinking declines, the patriotic bond (raabitah al wataniyyah) amongst people arises, due to them living in one land and being attached to it. The survival instinct drives them to defend themselves, the country they live in and the land they live off. Hence the patriotic bond arises. This patriotic bond is the weakest and lowest level of bonds. It is present amongst animals and birds as well as human beings. It manifests itself in an emotional way. It comes about in the event of a foreign aggression against the homeland, either when attacked or occupied. The patriotic bond has no effect when the homeland is safe from aggression. It ceases when the foreigner is repelled or banished from the homeland. Therefore, this bond is of a low level.

Bovendien, wanneer het denkvermogen beperkt is, ontstaat er een nationalistische band (raabitah qawmiyyah). Het is een familieband in een bredere zin. Dit komt doordat wanneer het overlevingsinstinct diep geworteld raakt in het individu, de liefde voor dominantie in hem verschijnt. Deze liefde voor dominantie is individualistisch bij de man met een laag intellect. Echter, naarmate het bewustzijn van een individu groter wordt, verbreedt zijn liefde voor dominantie zich, waardoor hij de dominantie van zijn familie in overweging neemt. Zodra zijn bewustzijn is verbreed en vergroot, houdt hij rekening met de dominantie van zijn volk in zijn vaderland. Zodra dit is bereikt, houdt hij rekening met hun dominantie over alle andere volkeren. Daarom ontstaan er, vanwege dit aspect, lokale vetes tussen de leden van de familie. Zodoende, zodra de dominantie binnen de familie is vastgesteld, gaat de vete over in een vete tussen zijn familie en andere families, totdat de dominantie is vastgesteld in het voordeel van één familie of een groep mensen uit verschillende families. Uiteindelijk ontstaat het conflict tussen zijn volk en anderen om soevereiniteit en het bereiken van een hoge levensstandaard. Daarom heerst tribalisme ('asabiyyah) onder de aanhangers van deze band. Als gevolg hiervan overheersen onder hen willekeur en het wederzijds bijstaan tegen anderen. Bijgevolg is het een onmenselijke band en blijft deze blootgesteld aan interne vetes, tenzij zij in plaats daarvan bezig zijn met externe conflicten.

Moreover, when the thinking level is narrow, a nationalistic bond (raabitah qawmiyyah) arises. It is a family bond though in a broader sense. This is because when the survival instinct becomes deeply rooted in the individual, love of dominance appears in him. This love of dominance is individualistic in the man of low intellect. However, as the awareness of an individual broadens his love of dominance widens, thus he considers the dominance of his family. Once his awareness has broadened and widened, he considers the dominance of his people in his homeland. Once this is achieved he considers their dominance over all other peoples. Therefore, due to this aspect local feuds arise amongst the members of the family. Hence, once the dominance within the family is settled then the feud transfers to a feud between his family and other families until the dominance is settled in favour of one family or a group of people from different families. In the end, the conflict arises between his people and others for sovereignty and achieving a high standard of living. Therefore, tribalism ('asabiyyah) prevails amongst the adherents of this bond. As a result of this, whims and assisting one another against others prevail amongst them. Consequently, it is an inhumane bond and it remains exposed to internal feuds if they are not preoccupied instead with external conflicts.

Daarom is de patriottische band ongeschikt om de volgende drie redenen: Ten eerste, omdat het een laag niveau van een band is, wat niet goed is om mens aan mens te binden in zijn streven naar herleving. Ten tweede, omdat het een emotionele band is die voortkomt uit het overlevingsinstinct van zelfverdediging. Een dergelijke emotionele band is onderhevig aan verandering en wijziging, waardoor het niet geschikt is om een permanente band tussen menselijke wezens te zijn. Ten derde, omdat het een tijdelijke band is die bestaat in het geval van verdediging (tegen een dreiging), maar in de staat van stabiliteit, wat de normale staat van de mens is, deze niet bestaat. Daarom is de patriottische band niet geschikt om een band tussen de mensheid te zijn.

Therefore, the patriotic bond is unsuitable for the following three reasons: Firstly, because it is a low level bond, which is not good to bind man with man in his quest for revival. Secondly, because it is an emotional bond arising from the survival instinct of defending oneself. Such an emotional bond is liable to change and alteration, so it is not fit to be a permanent bond between human beings. Thirdly, because it is a temporary bond that exists in the case of defence (of a threat), but in the state of stability, which is the normal state of man, it does not exist. Therefore, the patriotic bond is not fit to be a bond amongst mankind.

Op dezelfde manier is de nationalistische band ongeschikt om de volgende drie redenen: Ten eerste, omdat het een tribale band is die niet passend is om de mens aan de mens te binden in zijn streven naar herleving. Ten tweede, omdat het een emotionele band is die voortkomt uit het overlevingsinstinct, wat resulteert in de liefde voor dominantie. Ten derde, omdat het een onmenselijke band is, aangezien het conflicten tussen mensen veroorzaakt over de heerschappij. Daarom is het niet geschikt om een band tussen menselijke wezens te zijn.

Similarly the nationalistic bond is also unsuitable for the following three reasons: Firstly, because it is a tribal bond which is not appropriate to bind man with man in his quest for revival. Secondly, because it is an emotional bond that arises from the survival instinct, thus resulting in the love for dominance. Thirdly, because it is an inhumane bond for it causes conflicts among people over dominion. Therefore, it is not suitable to be a bond between human beings.

De andere ongeldige banden, die ten onrechte als banden tussen mensen worden beschouwd, zijn: de banden van eigenbelang (ar-raabitah al-maslahiyah) en de spirituele band (ar-raabitah al-ruhiyah), waaruit geen enkel systeem voortvloeit.

The other invalid bonds, which are mistakenly taken as bonds between people are: the bonds of self-interest (ar-raabitah al -maslahiyah) and the spiritual bond (ar-raabitah al ruhiyah) from which no system emanates.

De band van eigenbelang is een tijdelijke band en is niet geschikt om de mensheid te binden, aangezien deze onderhevig is aan compromissen in het streven naar grotere belangen; zo houdt zij op te bestaan wanneer de belangen worden overtroffen. Zij komt ook tot een einde en scheidt mensen van elkaar wanneer de belangen verschillend worden. Bovendien, wanneer de belangen zijn vervuld, houdt deze band op te bestaan. Daarom is het een gevaarlijke band voor haar aanhangers.

The bond of self-interest is a temporary bond and it is not suitable to bind mankind, for it is subject to compromise in the pursuit of greater interests; so it ceases to exist when the interests are outweighed. It also comes to an end and separates people from each other when the interests become dissimilar. Furthermore, when the interests are fulfilled this bond ceases to exist. Therefore, it is a dangerous bond for its adherents.

De spirituele band waaruit geen systeem voortvloeit, verschijnt in het geval van religiositeit en manifesteert zich niet in het domein van het leven. Daarom is de spirituele band een gedeeltelijke en onpraktische band; zij is niet geschikt om mensen te binden in de zaken van het leven. Bijgevolg diende het christelijke geloof niet als een bindmiddel tussen de Europese naties, hoewel zij het allemaal aanhangen, omdat het een spirituele band is die ontdaan is van een systeem.

The spiritual bond from which no system emanates appears in the case of religiousness and does not manifest itself in the realm of life. Therefore, the spiritual bond is a partial and impractical bond, it is not suitable to bind people in the affairs of life. Consequently, the Christian creed did not serve as a bond amongst the European nations, though they all embrace it, because it is a spiritual bond devoid of a system.

Bijgevolg zijn alle eerder genoemde banden niet geschikt om de mens aan de mens te binden in zijn streven naar herleving. De enige juiste band die de mensheid in het leven bindt, is de rationele leer (Aqeedah) waaruit een systeem voortvloeit; dat is de ideologische band (ar raabitah al mabdaiyah).

Consequently all the aforementioned bonds are not suitable to bind man with man in his quest for revival. The only correct bond, which binds mankind in life, is the rational doctrine (‘aqeedah) from which a system emanates; that is the ideological bond (ar raabitah al mabdaiyah).

De ideologie (mabda'a) is een rationele leer waaruit een systeem voortvloeit. De geloofsleer (Aqeedah) is een allesomvattend idee over de mens, het leven en het universum dat aan dit leven voorafging, wat erop zal volgen, en de relatie van dit leven met wat eraan voorafging en wat erop zal volgen. Wat betreft het systeem dat uit deze leer voortvloeit, dit zijn de oplossingen voor de problemen van de mens, de methode voor het implementeren van die oplossingen, het behouden van de leer en het overbrengen van de ideologie aan anderen. De methode voor het implementeren van de oplossingen, het behouden van de leer en het overbrengen van de ideologie vormt de tareeqah (methode), terwijl alles wat daar buiten valt, zijnde de geloofsleer (Aqeedah) en de oplossingen, het idee is. Bijgevolg bestaat de ideologie uit een idee (fikrah) en een methode (tareeqah).

The ideology (mabda'a) is a rational doctrine from which a system emanates. The ‘aqeedah (doctrine) is a comprehensive idea about man, life and the universe what preceded this life, what is to follow it, and the relationship of this life with what preceded it and what is to follow it. As for the system that emanates from this doctrine, it is the solutions for man's problems, the method for implementing those solutions, preserving the doctrine and conveying the ideology to others. The method of implementing the solutions, preserving the doctrine and conveying the ideology constitutes the tareeqah (method), while anything else, which is the ‘aqeedah and the solutions, is the idea. Consequently, the ideology is composed of an idea (fikrah) and a method (tareeqah).

De ideologie (mabda'a) moet in de geest van een mens ontstaan, hetzij door openbaring van Allah (SWT) met een bevel aan hem om deze over te brengen, hetzij door een vindingrijkheid die in die mens schittert. Wat betreft de ideologie (mabda'a) die in de geest van een mens voortkomt door openbaring van Allah (SWT): dit is de juiste ideologie (mabda'a), aangezien deze van Allah (SWT) komt, die de Schepper is van de mens, het leven en het universum. Daarom is het ongetwijfeld de juiste ideologie (mabda'a). Daarentegen is de ideologie (mabda'a) die in de geest van een mens voortkomt door een vonk van genialiteit in hem, onwaar, aangezien deze voortkomt uit een beperkte geest die niet in staat is om alles in het universum te begrijpen. Bovendien is het vermogen van de mens tot organisatie onderhevig aan ongelijkheid, verschillen, tegenstrijdigheden en beïnvloeding door de omgeving waarin hij leeft. Dit produceert vervolgens een tegenstrijdig systeem dat leidt tot het ongeluk van de mens. Daarom is de ideologie die in de geest van een mens voortkomt, onwaar in zijn geloofsleer (Aqeedah) en het systeem dat uit deze geloofsleer (Aqeedah) voortvloeit.

The ideology (mabda'a) must come into existence in the mind of a man either by revelation from Allah (swt) with a command for him to convey it or through an ingenuity that shines in that man. As for the ideology (mabda'a), which originates in the mind of a man by revelation from Allah (swt). This is the correct ideology (mabda'a) since it is from Allah (swt) who is the Creator of man, life and the universe. Therefore, it is definitely the correct ideology (mabda'a). Whereas, the ideology (mabda'a), which originates in the mind of a man through a spark of genius in him is false since it originates from a limited mind, which is incapable of comprehending everything in the universe. Furthermore, man's ability in organisation is liable to disparity, differences, contradictions and being influenced by the environment in which he lives. This consequently produces a contradictory system that leads to man's misery. Therefore, the ideology, which originates in a man's mind, is false in its ‘aqeedah and the system that emanates from this ‘aqeedah.

Gevolgelijker is de basis van de ideologie het allesomvattende idee (al-fikrah alkulliyyah) over de mens, het leven en het universum, en de methode die de ideologie tot bestaan brengt en implementeert in alle levenssferen is onontbeerlijk om het voortbestaan van de ideologie te waarborgen. Het allesomvattende idee is de basis van de ideologie, aangezien het de geloofsleer (Aqeedah) en het intellectuele leiderschap is. Op basis van dit allesomvattende idee wordt de intellectuele richting van de mens en zijn visie op het leven bepaald. Bovendien zijn alle gedachten erop gebouwd en vloeien de oplossingen voor de problemen van het leven eruit voort. Het feit dat de tareeqah (methode) essentieel is, komt doordat als het systeem dat voortvloeit uit de geloofsleer (Aqeedah) niet de wijze van het implementeren van een dergelijk systeem, het behouden van de geloofsleer (Aqeedah) en het overbrengen van de oproep tot de islam (Da’wah) daartoe bevat, dan zou het idee een hypothetische en fantasierijke filosofie worden die slechts in boeken genoteerd blijft zonder enige invloed te hebben in deze wereld. Daarom zijn de geloofsleer (Aqeedah), de oplossingen voor de problemen en de tareeqah (methode) allemaal noodzakelijk voor het tot stand komen van de ideologie. Echter, de loutere aanwezigheid van het idee (fikrah) en de methode (tareeqah) waaruit een systeem voortvloeit, geeft niet aan dat de ideologie (mabda'a) correct is; het geeft enkel aan dat het een ideologie (mabda'a) is en niets meer. De zaak die de geldigheid van de ideologie (mabda'a) bewijst, is de geloofsleer (Aqeedah). Dit komt doordat de geloofsleer (Aqeedah) de intellectuele basis (al-qa'idah al-fikriyyah) is waarop elke gedachte is gebouwd, visies worden gedefinieerd en waaruit elke oplossing en methode voortvloeit. Daarom, indien de intellectuele basis (al-qa'idah al-fikriyyah) correct is, zal de ideologie (mabda'a) correct zijn, en indien deze onjuist is, zal de ideologie (mabda'a) vanaf haar basis onjuist zijn.

Consequently, the foundation of the ideology is the comprehensive idea (al-fikrah alkulliyyah) about man, life and the universe and the method, which brings the ideology into existence and implementation in all the walks of life is indispensable to ensure the existence of the ideology. The comprehensive idea is the foundation of the ideology since it is the ‘aqeedah and the intellectual leadership. On the basis of this comprehensive idea the intellectual direction of man and his viewpoint in towards life is defined. Moreover, all thoughts are built upon it and the solutions for life's problems emanate from it. The fact that the tareeqah (method) is essential, is because if the system that emanates from the ‘aqeedah (doctrine) does not include the manner of implementing such a system, preserving the ‘aqeedah and conveying the da’wah to it, then the idea would become a hypothetical and fanciful philosophy that remains recorded in the books without having any effect in this world. Hence, the ‘aqeedah (doctrine), the solutions for the problems and the tareeqah (method) are all necessary for the ideology to come into existence. However, the mere presence of the idea (fikrah) and the method (tareeqah) from which a system emanates does not indicate that the ideology (mabda'a) is correct; it simply indicates that it is an ideology (mabda'a) and nothing more. The matter that proves the validity of the ideology (mabda'a) is the ‘aqeedah. This is because the ‘aqeedah is the intellectual basis (al-qa'idah al-fikriyyah) upon which every thought is built, views are defined and from which every solution and method emanates. Therefore, if the intellectual basis (al-qa'idah al-fikrayyah) is correct the ideology (mabda'a) will be correct and if it is false the ideology (mabda'a) will be false from its basis.

Als het allesomvattende idee (leer) overeenstemt met de menselijke natuur (fiTrah) en is gebouwd op het verstand, dan zal het correct zijn. Echter, als het in strijd is met de menselijke natuur (fiTrah) en niet is gebouwd op het verstand, dan zal het onjuist zijn. De compatibiliteit met de menselijke natuur betekent dat de geloofsleer (Aqeedah) de natuurlijke zwakte van de mens en zijn behoefte aan de Schepper, de Soeverein, erkent; dat wil zeggen, het stemt overeen met het instinct van religiositeit (tadayyun). Het bouwen van de geloofsleer (Aqeedah) op het verstand betekent dat het niet is gebouwd op materie of een oplossing die is bereikt door middel van compromis.

If the comprehensive idea (doctrine) agrees with man's nature (fiTrah) and is built upon the mind it will be correct. However, if it disagrees with man's nature (fiTrah) and is not built upon the mind it will be false. The compatibility with man's nature means that the ‘aqeedah recognises the natural weakness of man and his need for the Creator, the Sovereign, i.e., it agrees with the instinct of religiousness (tadayyun). Building the ‘aqeedah (doctrine) on the mind means that it is not built on matter or a solution arrived through compromise.

Als we de ideologieën onderzoeken die in de wereld bestaan, zullen we er slechts drie vinden: kapitalisme, communisme en Islam. De eerste twee ideologieën worden door staten aangenomen, terwijl Islam niet door een staat wordt aangenomen, maar eerder door individuen binnen verschillende volkeren; desondanks is het internationaal aanwezig in de gehele wereldbol.

If we examine the ideologies that exist in the world, we will find only three: Capitalism, Communism and Islam. The first two ideologies are adopted by states, while Islam is not adopted by a state, but rather by individuals within different peoples, nevertheless it is present internationally in the whole globe.

Het kapitalisme is gebaseerd op de scheiding van religie en het leven. Dit idee (fikrah) is zijn geloofsleer (Aqeedah), zijn intellectuele leiderschap (qiyaadah fikriyyah) en zijn intellectuele basis (qa'idah fikriyyah). Volgens deze intellectuele basis (al-qa'idah al-fikriyyah) stelt de mens het systeem voor dit leven vast, dus is het noodzakelijk om voor de mens de volgende soorten vrijheid te behouden: vrijheid van geloof (hurriyat ul-’aqeedah), vrijheid van mening (hurriyat urra'i), vrijheid van eigendom (hurriyat ul-milkiyyah) en persoonlijke vrijheid (al hurriyat ushshakhsiyyah). Het kapitalistische economische systeem is het resultaat van de vrijheid van eigendom, waardoor het kapitalisme het meest prominente kenmerk in deze mabda'a is geworden en de meest prominente zaak die voortvloeit uit de geloofsleer (Aqeedah) van deze ideologie (mabda'a). Zo wordt deze ideologie (mabda'a) het kapitalisme genoemd, naar zijn meest prominente element.

Capitalism is based upon the separation of religion from life. This idea (fikrah) is its ‘aqeedah (doctrine), its intellectual leadership (qiyaadah fikriyyah) and its intellectual basis (qa'idah fikriyyah). According to this intellectual basis (al-qa'idah al-fikriyyah) man lays down the system for this life, so it is necessary to preserve for man the following types of freedom: freedom of belief (hurriyat ul-’aqeedah), freedom of opinion (hurriyat urra'i), freedom of ownership (hurriyat ul-milkiyyah) and personal freedom (al hurriyat ushshakhsiyyah). The Capitalist economic system resulted from the freedom of ownership, so capitalism has become the most prominent feature in this mabda'a and the most prominent matter that resulted from the doctrine (‘aqeedah) of this ideology (mabda'a). Thus, this ideology (mabda'a) is named Capitalism, after its most prominent element.

Wat betreft democratie, dat wordt toegeschreven aan deze ideologie, het komt voort uit het feit dat de mens zijn eigen systeem vaststelt. De natie is daarom de bron van gezag. Zij stelt het systeem vast, zij stelt de heerser aan om haar te besturen, en onttrekt hem aan zijn gezag wanneer zij dat wil, en stelt en legt hem het systeem op dat zij wenst. Dit komt doordat regeren een arbeidsovereenkomst is tussen het volk en de heerser om te regeren volgens het systeem dat het volk kiest, om hen daarmee te besturen.

As for democracy, which is ascribed to this ideology, it stems from the fact that man lays down his own system. The nation is therefore, the source of authority. She lays down the system, she employs the ruler to govern her, and strips him of his authority when she wants and establishes and lays down to him the system she likes. This is because ruling is an employment contract between the people and the ruler to rule according to the system, which the people choose, so as to govern them with.

Hoewel democratie een onderdeel is van het kapitalisme, is het minder prominent dan het economische systeem. Dit komt doordat het kapitalistische economische systeem in het Westen de overheid in die mate beïnvloedt dat de kapitalisten (eigenaren van kapitaal) effectief de werkelijke heersers zijn in de landen die de kapitalistische ideologie aannemen. Bovendien is democratie niet beperkt tot deze ideologie, aangezien de communisten ook beweren democratisch te zijn en oproepen tot het geven van de heerschappij aan de natie (het volk). Het is daarom nauwkeuriger om deze ideologie de Kapitalistische Ideologie of het Kapitalisme te noemen.

Though democracy is a part of capitalism, it is less prominent than the economic system. This is because the capitalist economic system in the West influences the government to the extent that the capitalists (owners of capital) are effectively the real rulers in the countries which adopt the capitalist ideology. Moreover, democracy is not limited to this ideology, since the Communists also claim to be democratic and call for giving the ruling to the nation (people). It is therefore more accurate to call this ideology the Capitalist Ideology or Capitalism.

Deze ideologie ontstond oorspronkelijk toen de keizers en koningen van Europa en Rusland religie gebruikten als een middel om de volkeren uit te buiten, tegen hen te overtreden en hun bloed te zuigen. Zij gebruikten de geestelijkheid als een instrument hiervoor. Als gevolg hiervan ontstond er een bloedige strijd waarin sommige filosofen en denkers religie volledig ontkenden. Anderen erkenden religie, maar riepen op tot de scheiding ervan van dit leven. Uiteindelijk vestigde de mening van de meerderheid van de filosofen en denkers zich op één idee, namelijk de scheiding van religie van dit leven. Dit leidde vanzelfsprekend tot de scheiding van religie en de staat. Zo vestigde de mening zich op het vermijden van de discussie over religie, hetzij in ontkenning of erkenning, en in plaats daarvan werd de discussie beperkt tot de noodzaak om religie van dit leven te scheiden. Dit idee wordt beschouwd als een compromis (oplossing) tussen de geestelijkheid enerzijds, die alles wilde controleren in de naam van religie, en de filosofen en denkers anderzijds, die religie en de autoriteit van de geestelijkheid ontkenden. Daarom ontkende dit idee religie niet, noch liet het religie toe om zich met het leven te bemoeien; in plaats daarvan scheidde het religie simpelweg van het leven. Gevolglikkelijk is de geloofsleer (Aqeedah) die het Westen omarmde, de scheiding van religie van het leven. Deze geloofsleer (Aqeedah) is de intellectuele basis waarop alle gedachten zijn gebouwd; op basis daarvan worden de intellectuele richting van de mens en zijn levensvisie bepaald, en op basis daarvan worden alle levensproblemen opgelost. Het is het intellectuele leiderschap dat het Westen draagt en waartoe het de wereld oproept.

This ideology originally emerged when the emperors and kings of Europe and Russia were using religion as a means to exploit the peoples, transgress against them and suck their blood. They used the clergy as an instrument for this. There arose, as a result of this, a bloody struggle in which some philosophers and thinkers denied religion completely. Others acknowledged religion but called for its separation from this life. Eventually, the opinion of the majority of the philosophers and thinkers settled on one idea, which is the separation of religion from this life. It naturally resulted in the separation of religion from the state. Thus, the opinion settled on avoiding the discussion of religion, whether in denial or recognition and instead discussion was confined to the necessity of separating religion from this life. This idea is considered a compromise (solution) between the clergy, on the one hand, who sought to control everything in the name of religion and the philosophers and thinkers, on the other hand, who denied religion and the authority of the clergy. Therefore, this idea did not deny religion nor did it allow it to interfere in the life, instead it just separated it from life. Consequently, the ‘aqeedah (doctrine), which the West embraced, is the separation of religion from life. This ‘aqeedah (doctrine) is the intellectual basis upon which all thoughts are built, upon its basis the intellectual direction of man and his viewpoint in life are determined and upon its basis all life problems are solved. It is the intellectual leadership, which the West carries and calls the world to.

De scheiding van religie van het leven erkent impliciet religie, en doet daarmee het erkennen dat er een Schepper is voor het universum, de mens en het leven, en dat er een Dag van Opstanding zal zijn, omdat dit de fundering is van religie als religie. Deze erkenning geeft een idee over het universum, de mens, het leven, wat aan dit leven voorafging en wat erop zal volgen, omdat het het bestaan van religie niet ontkende. Integendeel, toen het opriep tot de scheiding ervan, bevestigde het impliciet het bestaan ervan en gaf het de indruk dat er geen relatie is tussen dit leven en wat eraan voorafging en wat erop zal volgen, toen het opriep tot de scheiding van religie van het leven en dat religie slechts een relatie is tussen het individu en zijn Schepper. Dienovereenkomstig vormt deze geloofsleer (Aqeedah) (de scheiding van religie van het leven), door zijn allesomvattende concept, een uitgebreid idee over het universum, de mens en het leven. Zo is de kapitalistische ideologie, volgens deze uitleg, een ideologie zoals alle andere.

The separation of religion from life implicitly recognises religion, and by doing so, it recognises that there is a Creator for the universe, man and life and that there will be a Day of Resurrection, because this is the foundation of religion as a religion. This acknowledgement provides an idea about the universe, man, life, what preceded this life and what is to follow it, because it didn't deny the existence of religion. Rather when it called for its separation from it implicitly confirmed its existence and gave an idea that there is no relationship between this life with what preceded it and with what is to follow it, when it called for the separation of religion from life and that religion is only a relationship between the individual and his Creator. Accordingly, this ‘aqeedah (doctrine) (separation of religion from the life), by its all-inclusive concept, constitutes a comprehensive idea about the universe, man and life. Thus the Capitalist ideology, by this explanation, is an ideology like any other.

Socialisme, dat leidde tot het communisme, beschouwt het universum, de mens en het leven enkel als materie, en stelt dat die materie de oorsprong is van alle dingen. Door de evolutie van deze materie zijn alle dingen ontstaan, en dus is er niets buiten deze materie. Daarom is deze materie eeuwig en pre-existent en niet door iemand geschapen, wat betekent dat het onontbeerlijk (waajibul-wujood) is, voortduurt en zelfbestaand is, oftewel niet door iemand geschapen. Communisten ontkennen daarom dat materie door een Schepper is geschapen. Zij ontkennen het spirituele aspect van materie en beschouwen de erkenning van het bestaan van het spirituele aspect als een bedreiging voor het leven. Gevolgelijk beweren zij dat religie het opium van het volk is, dat de massa's verdovt en hen belemmert in hun actie. Zij geloven in niets anders dan materie; zelfs het denken wordt beschouwd als een reflectie van materie op de hersenen. Daarom is materie voor hen de oorsprong van het denken en de oorsprong van alles, en door de materialistische evolutie ervan ontspringen alle dingen. Dienovereenkomstgend ontkennen zij het bestaan van de Schepper en beschouwen zij materie als eeuwig; zij ontkennen daarmee wat aan dit leven voorafging en wat erop zal volgen, waardoor zij niets erkennen behalve dit leven.

Socialism, which led to Communism views the universe, man and life as only matter and that matter is the origin of all things. Through the evolution of this matter all things came into existence and thus there is nothing at all beyond this matter. Therefore, this matter is eternal and pre-existent and not created by anyone i.e. it is indispensable (waajibul-wujood), is everlasting and self-existing i.e. not created by anyone. Communists, therefore, deny that matter is created by a Creator. They deny the spiritual aspect of matter and view the recognition of the existence of the spiritual aspect as a threat to the life. Consequently, they maintain that religion is the opium of the masses which sedates and hinders them from action. They believe in nothing but matter, even thought is viewed as reflection of matter on the brain. Hence, matter for them, is the origin of thought and the origin of everything, and through its materialistic evolution all things originate. Accordingly, they deny the existence of the Creator and consider matter to be eternal, thus, they deny what preceded this life and what is to follow it, so they do not acknowledge anything except this life.

Ondanks de verschillen tussen deze twee ideologieën met betrekking tot hun visie op de mens, het leven en het universum, zijn ze het erover eens dat de idealen die door de mens nagestreefd moeten worden, de verheven waarden zijn die de mens voor zichzelf vaststelt. Geluk is naar hun visie dus het genieten van het optimale niveau van zintuiglijk genot, wat naar hun mening het middel tot geluk is, zelfs het geluk zelf. De twee ideologieën zijn het ook eens over het behoud van de persoonlijke vrijheid van het individu, zodat de mens kan handelen zoals hij wil, hoe hij ook verlangt, zolang hij zijn geluk in die handeling ziet. Daarom is het persoonlijke gedrag of de persoonlijke vrijheid een onderdeel van wat door deze twee ideologieën als heilig wordt beschouwd.

In spite of the differences between these two ideologies in respect to their view about man, life and the universe both agree that the ideals to be sought by man are the sublime values that man lays down for himself. So happiness, in their view, is to enjoy the optimum level of sensual pleasures, which in their opinion are the means to happiness, even happiness itself. The two ideologies also agree upon preserving the personal freedom of the individual, so man can act as he likes, however he desires, as long as he sees his happiness in that action. Therefore the personal behaviour or the personal freedom is a part of what is sanctified by these two ideologies.

Beide ideologieën verschillen in hun visie op het individu en de samenleving. Kapitalisme is een individualistische ideologie, die ervan uitgaat dat de samenleving is samengesteld uit individuen. Het schenkt secundaire aandacht aan de samenleving en richt de aandacht specifiek op het individu. Daarom beschouwt het het noodzakelijk om de vrijheden van het individu te waarborgen. Om zijn vrijheid te verzekeren, werkt elk lid voor het belang van de samenleving. Vrijheid van geloof is daarom een van de zaken die door deze ideologie heilig wordt verklaard. Vrijheid van eigendom is eveneens heilig en wordt niet beperkt door haar filosofie, maar door de overheid die ingrijpt om de vrijheden te garanderen. De overheid voert deze beperkingen uit via de politie en door middel van wetshandhaving. De staat wordt echter beschouwd als een middel en niet als een doel op zich. De soevereiniteit behoort uiteindelijk toe aan de individuen en niet aan de staat. Dienovereenkomstig draagt het kapitalisme een intellectueel leiderschap in zich, namelijk de scheiding van religie uit het leven; op basis van dit leiderschap implementeert het kapitalisme haar systemen, roept zij erom en tracht zij deze overal te implementeren.

Both ideologies differ in their view of the individual and society. Capitalism is an individualistic ideology, which assumes society to be composed of individuals. It pays secondary attention to society and singles out the individual for its attention. Therefore, it considers it necessary to secure the freedoms of the individual. In order to ensure his freedom, every member works for the sake of society. Freedom of belief is, therefore, one of the things sanctified by this ideology. Freedom of ownership is also sanctified and not restricted by its philosophy but by the government which intervenes to guarantee the liberties. The government implements these restrictions by the police and through law enforcement. The state, however, is considered a means and not an end in itself. Sovereignty ultimately belongs to the individuals and not to the state. Accordingly, capitalism carries an intellectual leadership, which is the separation of religion from the life; on the basis of this leadership capitalism implements its systems, calls for them and attempts to implement them everywhere.

Socialisme, inclusief communisme, is een ideologie die de samenleving beschouwt als een algemene verzameling bestaande uit menselijke wezens en hun relatie met de natuur. Hierdoor zullen mensen zich onvermijdelijk en automatisch aan deze relatie onderwerpen. Deze verzameling als geheel is één enkele eenheid, zijnde de mens, de natuur en de relaties, die samen één geheel vormen en geen van elkaar gescheiden delen zijn. De natuur wordt beschouwd als een deel van de persoonlijkheid van de mens, het deel dat hij in zichzelf draagt. De mens evolueert niet zonder verbonden te zijn met dit deel van zijn persoonlijkheid, namelijk de natuur, omdat de relatie van de mens met de natuur vergelijkbaar is met de relatie van een ding met zijn eigen essentie. Dienovereenkomstende wordt de samenleving beschouwd als één eenheid waarvan de drie elementen samen als een geheel evolueren. Zo moet de mens binnen deze verzameling draaien als een spaak in een wiel. Daarom kennen communisten geen vrijheid van geloof of economisch eigendom voor het individu; geloof en economie worden beperkt door wat de staat wil. Gevolglik is de staat ook een van de zaken die door deze ideologie heilig wordt verklaard. Uit deze materialistische filosofie zijn levenssystemen voortgekomen, waarbij het economische systeem werd beschouwd als de primaire basis en het belangrijkste kenmerk van alle systemen. Daarom draagt het socialisme, inclusief het communisme, een intellectueel leiderschap in zich, namelijk het materialisme en de materialistische evolutie; op deze basis regeert het met zijn systemen, roept het deze op en probeert het deze overal toe te passen.

Socialism, including Communism, is an ideology, which views society as a general collection consisting of human beings and their relationship with nature. Thus, people will submit to this relationship inevitably and automatically. This collection as a whole is one single unit, which is man, nature and relationships, all constitute one whole and not parts separated from each other. Nature is considered to be a part of man's personality, the part he carries in himself. Man does not evolve without being connected with this part of his personality i.e. nature, because man's relationship with nature is like the relationship of the thing with its own essence. Accordingly, society is considered to be one unit whose three elements evolve together as a whole. Thus man has to revolve within this collection like a spoke in a wheel. Therefore, Communists hold no freedom of belief or economical ownership for the individual; belief and economy are restricted by what the state wants. Consequently, the state is also one of the things sanctified by this ideology. From this materialistic philosophy, life systems have emanated and the economic system was considered the primary basis and the main feature of all the systems. Hence Socialism, including Communism carries an intellectual leadership, which is materialism and materialistic evolution, on this basis it rules with its systems, calls for them and attempts to apply them everywhere.

Wat de Islam betreft, stelt het dat er buiten de mens, het leven en het universum een Schepper is, die hen allen heeft geschapen. Daarom is de basis ervan de overtuiging in het bestaan van Allah (SWT). Deze geloofsleer (Aqeedah) is degene die het spirituele aspect in alles bepaalt, namelijk het feit dat het universum, de mens en het leven zijn geschapen door een Schepper. Daarom is de relatie van het universum, als zijnde geschapen door Allah (SWT) de Schepper, en de relatie van het geschapen leven met Allah (SWT) de Schepper, en de relatie van de geschapen mens met Allah (SWT) de Schepper; een dergelijke relatie is het spirituele aspect in het universum, in het leven en in de mens. De geest (ruH) is daarom het begrip van de mens van zijn relatie met Allah (SWT).

As for Islam, it holds that beyond man, life and the universe there is a Creator, who created them all. Therefore, its basis is the conviction in the existence of Allah (swt). This ‘aqeedah is the one, which determined the spiritual aspect in everything, that is the fact that the universe, man and life are created by a creator. Therefore, the relationship of the universe, as being created by Allah (swt) the creator and the relationship of the created life with Allah (swt) the creator, and the relationship of the created man with Allah (swt) the creator, such a relationship is the spiritual aspect in the universe, in life and in man. The spirit (ruH), therefore, is man's comprehension of his relationship with Allah (swt).

Het geloof in Allah (SWT) moet ook verbonden zijn met het geloof in het profentschap van Muhammad ﷺ, zijn Boodschap en dat de Qur'an het Woord van Allah (SWT) is. Daarom is het verplicht om te geloven in alles wat hij bracht. Dienovereenkomstig maakt de islamitische geloofsleer (Aqeedah) het verplicht om te geloven in wat aan dit leven voorafging, namelijk Allah (SWT), en te geloven in datgene wat na dit leven komt – namelijk de Dag der Opstanding, en dat de mens in dit leven beperkt wordt door de geboden en verboden van Allah (SWT), die de relatie van dit leven vertegenwoordigen met wat eraan voorafging. De mens is tevens verantwoordelijk voor de verantwoording over het opvolgen van deze geboden en het vermijden van deze verboden. Deze verantwoordelijkheid vertegenwoordigt de relatie van dit leven met datgene wat erop volgt. Onvermijdelijk moet een moslim zijn relatie met Allah (SWT) beseffen bij het ondernemen van elke handeling, waardoor hij zijn handelingen richt volgens de geboden en verboden van Allah (SWT). Dit is de betekenis van het mengen van materie met geest. Het ultieme doel van het richten van handelingen volgens de geboden en verboden van Allah (SWT) is om Zijn welbehagen te verkrijgen, terwijl het directe doel van het ondernemen van dergelijke handelingen de waarde is die de handeling bereikt.

The belief in Allah (swt) must also be linked with the belief in the Prophethood of Muhammad (saw) , his Message and that the Qur'an is the speech of Allah (swt). Hence, it is obligatory to believe in everything he brought. Accordingly, the Islamic ‘aqeedah makes it compulsory to believe in what preceded this life, which is Allah(swt), to believe in that which is after this life - which is the Day of Resurrection and that man is restricted in this life by the commands and prohibitions of Allah (swt) which represent the relationship of this life with what preceded it. Man is also restricted with the accounting on following these commands and avoiding these prohibitions. This accountability represents the relationship of this life with what follows it. Inevitably, a Muslim must realise his relationship with Allah (swt) when undertaking any action, thus he directs his actions according to the commands and prohibitions of Allah (swt). This is the meaning of mixing matter with spirit. The ultimate goal of directing the actions by the commands and prohibitions of Allah (swt) is to attain His pleasure. While the immediate aim from undertaking such actions is the value which the action achieves.

Daarom worden de ideale doelen die de samenleving beogen te beschermen niet door de mens vastgesteld, maar eerder door de geboden en verboden van Allah (SWT), die constant zijn, noch veranderend noch evoluerend. Zo zijn de bescherming van het menselijk leven, de geest, de menselijke waardigheid, het privébezit, de religie, de veiligheid en de staat allemaal constante idealen die tot doel hebben de samenleving te beschermen; zij zijn niet onderhevig aan verandering of ontwikkeling. Islam heeft strenge strafmaatregelen vastgesteld om deze constante doelen te beschermen. Het is verplicht om deze doelen te beschermen, omdat het geboden en verboden van Allah (SWT) zijn, en niet omdat ze materiële waarden (voordelen) voortbrengen. Dienovereenkomstig ondernemen de moslim en de staat alle handelingen volgens de geboden en verboden van Allah (SWT), omdat zij (de geboden en verboden alleen) alle zaken van de mens zouden moeten organiseren. Het ondernemen van handelingen volgens de geboden en verboden van Allah (SWT) is de enige manier die de moslim rust biedt. Daarom is geluk niet het bevredigen van zintuiglijke lusten, maar eerder het bereiken van de welbehagen van Allah (SWT).

Therefore, the ideal aims to protect the society are not laid down by man, but rather by the commands and prohibitions of Allah (swt), which are constant, neither changing nor evolving. Thus the protection of the human life, mind, human dignity, private property, religion, security and the state are all constant ideals that aim to protect society; they are not subject to change or development. Islam has laid down harsh punitive measures to protect these constant aims. It is obligatory to protect these aims, because they are commands and prohibitions from Allah (swt), not because they produce material values (benefits). Accordingly, the Muslim and the state undertake all actions according to the commands and prohibitions of Allah (swt), because they (the commands and prohibitions alone) should organise all of man's affairs. Undertaking actions according to the commands and prohibitions of Allah (swt) is the only way that provides the Muslim with tranquillity. Hence, happiness is not satisfying the sensual pleasures, it is rather attaining the pleasure of Allah (swt).

Wat betreft de organische behoeften en instincten van de mens, heeft de Islam deze zo georganiseerd dat de bevrediging van al deze behoeften wordt gewaarborgd, zoals de behoefte aan voedsel, de voortplantingsbehoefte of andere. Deze organisatie gebeurt echter niet door sommigen van hen te bevredigen ten koste van anderen; noch door sommigen te onderdrukken, anderen los te laten, of ze allemaal los te laten. In plaats daarvan heeft de Islam ze allemaal gecoördineerd en ze allemaal bevredigd door een precies systeem dat de mens vreugde en comfort biedt en hem voorkomt te vervallen tot het niveau van het dier door de anarchie van instincten.

In respect to man's organic needs and instincts, Islam has organised them in a way that ensures the satisfaction of them all, such as the stomach need, the production need or the others. However, this organisation is not done by satisfying some of them at the expense of the others; nor by suppressing some of them, setting others loose, or setting all of them loose. Instead, Islam has co-ordinated all of them and satisfied all of them by a precise system which offers man delight and comfort and prevents him from lapsing to the level of the animal through the anarchism of instincts.

Om deze organisatie van organische behoeften en instincten te handhaven, beschouwt de Islam de gemeenschap als een ondeelbaar geheel en ziet zij het individu als een onscheidbaar deel van de gemeenschap. Het deel uitmaken van de gemeenschap betekent echter niet dat het individu niet wordt gezien als een spaak in een wiel; hij wordt beschouwd als een deel van het geheel, zoals de hand een deel van het lichaam is. Daarom zorgde de Islam voor het individu als onderdeel van een gemeenschap en niet los daarvan; het zorgen voor hem leidt tot de bescherming van de gemeenschap. Tegelijkertijd zorgde de Islam voor de gemeenschap, niet als een geheel dat ontdaan is van delen, maar in haar capaciteit als een geheel dat bestaat uit delen die de individuen zijn, zodanig dat het zorgen voor de gemeenschap leidt tot de bescherming van deze individuen, die de delen van de gemeenschap zijn. De Profeet Muhammad ﷺ zei:

To maintain this organisation of organic needs and instincts, Islam considers the community to be an indivisible whole and views the individual as an inseparable part of the community. However being a part of the community, does not mean the individual is not perceived as a spoke in a wheel; he is viewed as a part of the whole, like the hand being a part of the body. Therefore, Islam took care of the individual as part of a community and not separate from her, looking after him leads to the protection of the community. At the same time, Islam took care of the community not as being a whole devoid of parts, but in her capacity as a whole made of parts who are the individuals, such that looking after the community leads to the protection of these individuals, who are the parts of the community. Prophet Muhammad (saw) said:

"Het voorbeeld van degenen die de vastgestelde straffen (Hudud) van Allah in stand houden en degenen die deze overschrijden, is als het voorbeeld van degenen die een boot delen. Sommigen zouden het bovenste dek bezetten en anderen het onderste dek. De bewoners van het onderste dek zouden naar het bovenste dek moeten gaan om bij het water te kunnen. Als zij zouden zeggen: 'Waarom boren we niet een gat in ons deel (om direct bij het water te kunnen) zodat we degenen boven ons niet tot last zijn?' Als degenen op het bovenste dek hen zouden toestaan te doen wat zij wilden, dan zouden alle passagiers zinken. Echter, als zij hen zouden verhinderen dit te doen, dan zouden allen gered worden."

"The example of those who maintain Allah's limits (hudood) and those who surpass them is like the example of those who share a boat. Some would occupy its upper deck and some its lower deck. The occupants of the lower deck would have to go to the upper deck to have access to the water. If they said, why don't we drill a hole in our part (to directly access the water) and do not cause any inconvenience to those above us. If those on the upper deck let them do what they wanted then all of the passengers would sink. However, if they prevented them from doing so then all would be saved".

Deze kijk op de gemeenschap en het individu vestigt een onderscheidend concept over de samenleving. De individuen als onderdeel van de gemeenschap moeten gedachten (afkaar) hebben die hen aan elkaar binden en waaraan zij leven. Zij moeten ook dezelfde emoties (mashaa'ir) delen waarmee zij worden beïnvloed en waarnaar zij handelen. Daarnaast moeten zij één systeem hebben om al hun levensproblemen aan te pakken. Daarom bestaat de samenleving uit individuen, gedachten, emoties en systemen. De mens moet in dit leven verbonden zijn door deze gedachten, emoties en systemen. Zo wordt de mens in dit leven beperkt door deze gedachten, emoties en systemen. Een moslim is daarom in dit leven beperkt door de Islam en hij heeft helemaal geen vrijheden. Dus de geloofsleer (Aqeedah) voor de moslim wordt beperkt door de grenzen van de Islam en wordt niet onbeperkt gelaten. Gevolgelijk wordt iedereen die de Islam verlaat beschouwd als iemand die een misdaad met de doodstraf heeft begaan, en zijn afvalligheid wordt beantwoord met de doodstraf als hij niet berouw toont. In dezelfde mate wordt het persoonlijke aspect beperkt door het systeem van de Islam. Daarom is zina een misdaad waarvoor de overspelige zwaar wordt gestraft, zonder genade en in het openbaar.

This outlook to the community and the individual establishes a distinct concept about society. The individuals as part of the community must have thoughts (afkaar) that bind them together and by which they live. They must also share the same emotions (mashaa'ir) by which they are influenced and they proceed according to them. Additionally, they must have one system to address all of their life's problems. Hence, society is composed of individuals, thoughts, emotions and systems. Man has to be bonded in this life by these thoughts, emotions and systems. Thus man is restricted in this life by these thoughts, emotions and systems. A Muslim is, therefore, restricted in this life by Islam and he does not have freedoms at all. So the ‘aqeedah for the Muslim is restricted by the limits of Islam and is not left unrestricted. Consequently any one who renounces Islam is considered to have committed a capital offense and his apostasy is met with capital punishment if he does not repent. Similarly, the personal aspect is restricted by the system of Islam. Hence, zina is a crime for which the fornicator is severely punished without compassion and in public.

Allah (SWT) zegt:

Allah (swt) says:

"En laat een groep van de gelovigen getuige zijn van hun straf." [An-Nur: 2]

"And let a party of the believers witness their punishment." [An-Nur: 2]

Het drinken van khamr is een misdaad die ook een straf oproept. Evenzo vormen daden van agressie tegen anderen een misdaad die per geval wordt behandeld volgens het type agressie, zoals een valse beschuldiging van zina, moord, enzovoort. Het economische aspect wordt ook beperkt door de shar’a, en door de middelen van eigendom waarmee de shar’a het individu toestaat bezit te hebben, en de aard van dit privébezit als zijnde de toestemming van de shar’a om het object te gebruiken. Gevolgelijk wordt het schenden van deze beperkingen beschouwd als een misdaad, die verschilt volgens het type van deze schending, zoals diefstal, beroving, enzovoort. Daarom is de staat noodzakelijk om zowel de gemeenschap als het individu te beschermen en om het systeem in de samenleving toe te passen. Het is ook noodzakelijk dat de ideologie haar volgelingen beïnvloedt, zodat de bescherming ervan van nature voortkomt uit de mensen zelf. Dienovereenkomstig is het de ideologie die (de gehele samenleving) beperkt en beschermt, terwijl het de staat is die (de wetgeving) uitvoert. Soevereiniteit (siyaadah) behoort daarom toe aan de shar’a en niet aan de staat of de moslimgemeenschap (Ummah), hoewel de autoriteit (sulTan) toebehoort aan de moslimgemeenschap (Ummah) en deze zich manifesteert in de staat. Hiermee is de staat de methode voor het implementeren van het systeem, hoewel de godsvrucht (Taqwa) van het individu voor Allah (SWT) wordt vertrouwd voor zijn naleving van de regels van de islam. Daarom is het noodzakelijk om wetgeving te hebben die door de staat wordt geïmplementeerd en richting aan de gelovige om de islam te naleven, gemotiveerd door zijn godsvrucht (Taqwa). De islam bestaat daarom uit een geloofsleer (Aqeedah) en systemen, en de islamitische ideologie is zowel een fikra als een tareeqah (methode), die van dezelfde soort is als de fikrah. Haar systeem vloeit voort uit haar geloofsleer (Aqeedah) en haar haDarah (beschaving) is een unieke levenswijze. De methode van de islam in het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah) is door deze te implementeren via de staat en deze te dragen als een intellectueel leiderschap naar de wereld, wat de basis zou moeten zijn voor het begrijpen en beoefenen van de islam. Het implementeren van de islam in de gemeenschap, die door haar systeem wordt bestuurd, wordt beschouwd als het uitvoeren van de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) (naar hen toe), omdat het toepassen van de islam op niet-moslims wordt beschouwd als de praktische methode voor de Da’wah. Deze implementatie had het grootste effect bij het creëren van de uitgestrekte islamitische wereld.

Drinking khamr is a crime that also invokes punishment. Likewise, acts of aggression against others constitute a crime that is treated case by case according to the type of aggression, such as false accusation of zina, murder etc. The economic aspect is also restricted by the shar’a, and by the means of ownership with the shar’a permitted the individual to possess with and the nature of this private property as being the shar’a permission of using the object. Consequently, violating these restrictions is considered a crime, which differs according to the type of this violation, such as theft, robbery etc. Therefore the state is necessary to protect both the community and the individual and to apply the system in the society. It is also necessary that the ideology influences its adherents so that its protection becomes naturally coming from the people themselves. Accordingly, it is the ideology, which restricts and protects (the entire society) while it is the state which executes (the legislation). Sovereignty (siyaadah), therefore, belongs to the shar’a and not to the state or the Ummah, though the authority (sulTan) belongs to the Ummah and it is manifested in the state. Hence, the state is the method for implementing the system, although the individual's piety (taqwa) of Allah (swt) is relied upon for his adherence to the rules of Islam. Therefore, it is necessary to have legislation implemented by the state and direction to the believer so as to comply with Islam, motivated by his taqwa. Islam is therefore comprised of an ’aqeedah and systems and the Islamic ideology is both a fikra and a tareeqah (method), which is of the same kind as the fikrah. Its system emanates from its ‘aqeedah and its haDarah (civilisation) is a unique way of life. Islam's method in carrying the da’wah is by implementing it by the State and carrying it as an intellectual leadership to the world which should be the basis for understanding and practising Islam. Implementing Islam on the community, which is governed by its system is considered carrying the Islamic da’wah (to them), because applying Islam on non- Muslims is considered to be the practical method for the da’wah. This implementation had the greatest effect in creating the vast Islamic world.

Samenvattend bestaan er drie ideologieën in de wereld: het kapitalisme, het socialisme en de derde ideologie is de Islam. Elke van deze ideologieën heeft zijn eigen leer (Aqeedah) waaruit zijn systemen voortvloeien, een maatstaf voor de daden van de mens in het leven, een specifieke visie op de samenleving en een methode om het systeem te implementeren.

To summarise, three ideologies exist in the world, Capitalism, Socialism and the third ideology is Islam. Each of these ideologies has its own doctrine (‘aqeedah) from which its systems emanate, a measure for man's actions in the life, a specific view towards society and a method to implement the system.

Wat betreft de geloofsleer (Aqeedah): de communistische ideologie stelt dat materie de oorsprong van alle dingen is en dat alle dingen eruit voortvloeien door middel van materialistische evolutie. De kapitalistische ideologie gelooft dat religie gescheiden moet worden van het leven, wat resulteert in de scheiding van religie en de staat. Daarom willen de kapitalisten de kwestie of er een Schepper bestaat of niet niet bespreken; zij bespreken liever dat de Schepper geen recht heeft om zich met het leven te bemoeien, ongeacht of Zijn bestaan wordt erkend of niet. Gevolglik zijn zij die het bestaan van een Schepper erkennen en zij die het ontkennen gelijk in de kapitalistische leer, namelijk de scheiding van religie en het leven.

As for ‘aqeedah the Communist ideology holds that matter is the origin of things and that all things emanate from it by means of materialistic evolution. The Capitalist ideology believes that religion must be separated from the life, which results in the separation of religion from the state. Hence, the Capitalists don't want to discuss the issue of whether a Creator exists or not, they rather discuss that the Creator has no right to interfere in life, regardless of whether His existence is acknowledged or not. Consequently, those acknowledging the existence of a Creator and those who deny it are equal in the Capitalist doctrine, which is the separation of religion from life.

Wat de Islam betreft, gelooft zij dat Allah (SWT) de schepper van het bestaan (wujood) is, dat Hij profeten en Boodschappers ﷺ met Zijn religie (Deen) naar de mensheid heeft gestuurd en dat de mens verantwoording zal afleggen voor zijn daden op de Dag des Oordeels. Daarom is de geloofsleer (Aqeedah) van de Islam het geloof (Iman) in Allah (SWT), Zijn engelen, Zijn boeken, Zijn Boodschappers ﷺ, en de QaDaa en voorbeschikking (Qadar), waarvan het goede en het slechte van Allah (SWT) zijn.

As for Islam, it believes that Allah (swt) is the creator of the existence (wujood), that He sent prophets and Messenger (saw)s with His deen to human beings and that man will be accounted for his actions on the Day of Judgement. Therefore, the ‘aqeedah of Islam is the belief (imaan) in Allah (swt), His angels, His books, His Messenger (saw)s, and the QaDaa and Qadar, the good and bad of which are from Allah (swt).

Echter, wat betreft de wijze waarop het systeem voortvloeit uit de geloofsleer (Aqeedah), stelt het communisme dat het systeem voortkomt uit de productiemiddelen; zo was het feodale systeem het product van de dominante productiewijze in de feodale samenleving, namelijk de bijl. De evolutie van de samenleving naar het kapitalisme maakte van machines het productiemiddel, waardoor het kapitalistische systeem voortkomt uit deze productiewijze door middel van materialistische evolutie. Het kapitalisme, door religie van het leven te scheiden, stelt dat de mens voor zichzelf een systeem uit dit leven moet vaststellen. Hij begon dus zijn systeem uit zijn eigen realiteit te nemen en legt dit zelf vast. De Islam beschouwt dat Allah (SWT) een systeem heeft toegewezen waaraan de mens in dit leven moet voldoen. Hij (SWT) heeft Muhammad ﷺ gestuurd met dit systeem dat Hij aan hem ﷺ heeft geopenbaard, dus de mens moet het volgen. Daarom bestudeert een moslim het probleem en leidt de oplossing ervan af uit de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah).

However, regarding the manner in which the system emanates from the ‘aqeedah (doctrine), Communism maintains that the system is taken from the tools of production, thus the feudal system was the product of the dominant mode of production in the feudal society, namely the axe. The evolution of society to Capitalism made machinery the tool of production, thus the Capitalist system is taken from this mode of production through materialistic evolution. Capitalism in separating religion from life, maintains man has to set for himself a system from this life. So he started to take his system from his reality and lays it down by himself. Islam considers that Allah (swt) has assigned a system for man to proceed on in this life. He (swt) has sent Muhammad (saw) with this system which He revealed it to him (saw), so man must follow it. Hence, a Muslim studies the problem and deduces its solution from the Qur'an and the Sunnah.

Als maatstaf voor daden beschouwt het communisme materialisme, oftewel het materialistische systeem, als de maatstaf in dit leven. Zoals de materie evolueert, zo evolueert ook de maatstaf. Het kapitalisme beschouwt voordeel als de maatstaf; op deze basis worden daden geëvalueerd en ondernomen. De Islam beschouwt het toegestane (Halal) en het verboden (Haram) als de maatstaf, oftewel de geboden en verboden van Allah (SWT). Dienovereenkomstig wordt het toegestane (Halal) uitgevoerd en het verboden (Haram) vermeden. De maatstaf evolueert noch verandert zij, zij wordt niet beïnvloed door voordeel, maar enkel de shar’a beslist.

As the measure for actions, Communism considers materialism i.e. the materialistic system as the neasure in this life. So as matter evolves so does the measure. Capitalism considers the measure to be benefit, on this basis actions are evaluated and undertaken. Islam considers the halal and the haram as the measure i.e. the commands and prohibitions of Allah (swt). Accordingly, the halal is performed and the haram shunned. The measure neither evolves nor changes, it is not influenced by benefit, rather only the shar’a arbitrates.

Wat de samenleving betreft, beschouwt het communisme deze als een algemene verzameling bestaande uit de aarde, productiemiddelen, de natuur en de mens, die allen als materie worden beschouwd. Wanneer de natuur en haar inhoud evolueren, evolueert de mens met haar mee, waardoor de gehele samenleving evolueert. Bijgevolg volgt de samenleving de materialistische evolutie. Daarom hoeft de mens slechts de tegenstrijdigheden te genereren om dit evolutionaire proces te bevorderen. Wanneer de samenleving evolueert, evolueert het individu met haar mee, en zo draait de mens mee met de samenleving als een spaak in een wiel.

As for society, Communism considers it consisting of a general collection comprising of earth, modes of production, nature and man which all are considered to be matter. When nature and its contents evolve man evolves with it, thus the whole society evolves. Consequently, society follows the materialistic evolution. Therefore, man has only to generate the contradictions to promote this evolutionary process. When the society evolves the individual evolves with it and thus man revolves with the society like a spoke in a wheel.

Het kapitalisme beschouwt de samenleving als bestaande uit individuen. Daarom geldt: als de zaken van het individu worden beheerd, zullen de zaken van de samenleving worden beheerd. Er wordt dus alleen aandacht besteed aan het individu. Hierdoor handelt de overheid alleen ten gunste van het individu en is deze ideologie daarom individualistisch. Islam beschouwt de geloofsleer (Aqeedah) als de basis van de samenleving, inclusief de gedachten, emoties (mashaa'ir) en de systemen die daaruit voortvloeien. De islamitische samenleving ontstaat dus wanneer de islamitische gedachten en emoties overheersen en het islamitische systeem op de mensen wordt toegepast. De samenleving bestaat daarom uit de mens, gedachten, emoties en de systemen. Want een persoon samen met een andere persoon vormt slechts een groep, en zij vormen geen samenleving, tenzij mensen dezelfde gedachten aannemen, dezelfde emoties delen en hetzelfde systeem op hen toepassen. Dit komt doordat de zaak die een relatie tussen twee personen doet ontstaan, slechts het belang (Maslahah) is. Echter, de relatie tussen twee personen bestaat wanneer de gedachten over het belang (Maslahah) verenigd zijn met hun emoties, waardoor de acceptatie (riDa) en afwijzing (ghaDab) worden verenigd en het systeem dat de problemen oplost hetzelfde is. Als de gedachten of emoties ten aanzien van het belang (Maslahah) verschilden, waardoor de acceptatie (riDa) en afwijzing (ghaDab) niet verenigd waren, of als het systeem dat dit tussen mensen behandelt verschilde, dan zou de relatie niet bestaan en de samenleving als gevolg daarvan niet bestaan.

Capitalism views society as composed of individuals. Hence, if the individual's affairs are managed the society's affairs will be managed. Care is therefore, only given to the individual. Thus the government acts only for the benefit of the individual and consequently, this ideology is individualistic. Islam views the ‘aqeedah as the basis of society, including its thoughts, emotions (mashaa'ir) and the systems emanate from it. Thus, the Islamic society is brought into being when the Islamic thoughts and emotions dominate and the Islamic system is implemented on the people. Society is therefore comprised of man, thoughts, emotions and the systems. For a person together with another person constitutes only a group and they do not make a society except when people adopt the same thoughts, share the same emotions and apply the same system upon them. This is because the matter that originates a relationship between two persons is only the interest (maslaHah). However the relationship between two persons exists when the thoughts over the maslaHah were unified together with their emotions thus unifying the acceptance (riDa) and rejection (ghaDab) and the system that solves the problems is the same. If the thoughts or emotions towards the interest (maslaHah) differed thus the acceptance (riDa) and rejection (ghaDab) were not united, or the system that treats it between people differed then the relationship would not exist and consequently the society would not exist.

Daarom bestaat de samenleving uit de mens, gedachten, emoties en systemen, omdat dit de zaken zijn die de relatie vormen en een groep mensen tot een onderscheidende samenleving maken.

Therefore, society consists of man, thoughts, emotions and systems, because these are the matters, which originate the relationship and make a group of people a distinct society.

Zo, indien alle mensen in een samenleving moslims zouden zijn, maar de gedachten die zij aanhangen democratisch en kapitalistisch zijn, hun emoties priesterlijk-spiritueel, patriottisch of nationalistisch, en het systeem dat op hen wordt toegepast democratisch en kapitalistisch is, dan zou de samenleving niet-islamitisch zijn, zelfs als de meerderheid van de mensen moslims waren.

Thus if all people in a society were Muslims, but the thoughts they adopted were democratic and Capitalistic, their emotions were priestly-spiritual, patriotic or nationalistic, the system applied upon them was democratic and Capitalistic then the society would be non Islamic, even if the majority of the people were Muslims.

Wat betreft de uitvoering van het systeem, beschouwt het communisme dat de staat alleen het systeem uitvoert via de politie en strenge wetten. De staat ontwikkelt het systeem en handelt namens het individu en de gemeenschap. De overheid in het kapitalisme ziet toe op de vrijheden. Dus als iemand de vrijheid van een individu schond, dan zal de overheid optreden om de inbreuk te voorkomen. Echter, als iemand de vrijheid van een ander niet schond, zelfs als hij diegene uitbuitte en zijn rechten afnam, maar wel met diens toestemming, dan zou er geen sprake zijn van een inbreuk op de vrijheden. De staat zou dan niet ingrijpen, omdat de staat bestaat om de vrijheden te waarborgen.

Concerning the implementation of the system, Communism considers that the state alone implements the system through the police force and harsh laws. The state develops the system and acts on behalf of the individual and community. The government in capitalism looks after the liberties. So if someone encroached upon the freedom of an individual, then the government will act to prevent the encroachment. However, if someone did not encroach upon the freedom of another person even if he exploited him and took away his rights, but with his consent, then there would be no encroachment upon freedoms. The state would not then interfere because the state exists to secure the liberties.

De Islam beschouwt dat het systeem wordt geïmplementeerd door het bewustzijn van Allah (SWT) bij het individu (Taqwa). Het wordt ook geïmplementeerd door de staat via het gevoel van rechtvaardigheid binnen de gemeenschap, door de samenwerking van de moslimgemeenschap (Ummah) met de heerser via al-amr bil maruf wa nahiy anil munkar (het goede gebieden en het kwaad verbieden) en de autoriteit van de staat. De staat zorgt voor de zaken van de gemeenschap, maar niet voor de zaken van het individu, tenzij hij niet in staat is dit zelf te doen. Het systeem evolueert helemaal niet. De staat heeft de autoriteit om de regels (Ahkam shar’aiah) aan te nemen wanneer er meer dan één mening van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) over een kwestie bestaat.

Islam considers that the system is implemented by the individual's consciousness of Allah (swt) (taqwa). It is also implemented by the state through the feeling of the community of its justice, by the co-operation of the nation (Ummah) with the ruler through al-amr bil maruf wa nahiy anil munkar (enjoining the good and forbidding the evil) and the authority of the state. The state takes care of the community's affairs but not the individual's affairs unless he was unable to do so. The system does not evolve at all. The state has the authority to adopt the rules (AHkam shar’aiah) when there is more than one opinion of ijtihad on an issue.