Het intellectuele leiderschap van de Islam komt overeen met de menselijke natuur (fiTrah). Ondanks de diepgang is het gemakkelijk te begrijpen. Het hart en de geest van een mens worden er snel voor geopend, waarbij men er vurig naar streeft het te begrijpen en met waardering over de details te peinzen. Dit komt doordat religiositeit instinctief is in de mens. Elke mens is van nature religieus en geen enkele macht kan deze natuur (fiTrah) bij hem wegnemen, omdat het diep in hem geworteld is. De mens voelt van nature dat hij onvolledig is en dat er een grotere macht bestaat die heiligheid verdient. Het instinct van religiositeit bij de mens is de behoefte aan de Schepper, de Organiseerder, die voortvloeit uit zijn natuurlijke zwakheid. Dit instinct van religiositeit is constant en heeft een specifieke manifestatie, namelijk de heiliggewijding (taqdees). Bijgevolg is de mensheid religieus en heeft zij gedurende de hele geschiedenis altijd iets aanbeden. De mensheid heeft mensen, planeten, stenen, dieren, vuur en andere zaken aanbeden. De Islam kwam echter, met haar leer, om de mens weg te leiden van de aanbidding van geschapen zaken naar de aanbidding van Allah (SWT) die alles heeft geschapen. De komst van de materialistische ideologie, die het bestaan van Allah (SWT) en onze relatie met Hem (SWT) ontkent, kon geen einde maken aan deze aangeboren religiositeit. Het heeft echter het concept van de mens over een macht die groter is dan hijzelf, en over zijn heiliggewijding van deze macht, verschoven. Het heeft dat alles verschoven naar het concept van deze macht in mensen en maakte zijn heiliggewijding uitsluitend aan hen. Het is alsof het achteruitging, en de heiliggewijding van mensen verschoof van het aanbidden van Allah (SWT) naar het aanbidden van de dienaren (van Allah), weg van het vereren van de ayat van Allah (SWT) naar het vereren van de woorden van het geschapene. Dus het was in die zin achteruitgaand. Het kon de natuur (fiTrah) van religiositeit niet elimineren; het heeft deze eerder op bedrieglijke wijze naar achteren verschoven. Daarom is het intellectuele leiderschap van de materialistische ideologie (Communisme) een negatief leiderschap, dat in strijd is met de menselijke natuur. Daarom is het vanuit dit perspectief een mislukking. Het manipuleert de mensen enkel door in te spelen op hun maag. Het trekt de armen, de angstige en de verslagenen aan. Degenen die eraan vasthouden zijn zij die laag in hun denken staan, de mislukkelingen in het leven en de wresente tegen de wereld, en degenen die mentaal listig zijn en ernaar streven bekend te staan als intellectuelen wanneer zij praten over de theorie van de dialectiek, waarvan de onwaarheid en corruptie zo zichtbaar zijn door zowel het intellect als de realiteit. Het grijpt naar geweld om mensen te onderwerpen aan zijn ideologie. Daarom zijn onderdrukking, repressie, anarchie, onrust, vernietiging en instabiliteit de belangrijkste instrumenten ervan.