دغربي فکر جوړښت د نولسمې میلادي پېړۍ کې بشپړ شو. هغه وخت دا فکر د خپلو بنسټ ایښودونکو د نظریو او تیوریو څخه بدل شو او یوه جامع ایډیالوژي شو، چې خپل ځانګړی عقیده او نظام یې درلود. دا، د تمدن او کلتور په اړه نظرونو سره یوځای، ټول د سرمایه‌دارۍ ایډیالوژي په نوم یادیدل. دا ایډیالوژي د لویديځ اروپايي هېوادونو له خوا غوره شوه، او دوی دا د استعمار له لارې نړۍ ته ورسوله، چې د اسلامي نړۍ هم پکې شامل وه. د هغه وخت لوی ځواک برتانیه په مشرۍ، لویدیځ هېوادونو وکړای شول چې اسلامي خلافت (د عثماني خلافت) بې ثباته کړي. د خلافت کلتوري پرمختګ ودرېد، او د هغې مسلمان اتباعو د نتیجه‌ورې فکر کولو څخه لاس واخېست. په پایله کې د اسلامي خلافت یوه برخه د قبضې لاندې ولاړه، په داسې حال کې چې د هغه نړیوال سیاسي اغېز کمزوری شو، تردې چې هغه ته "ناروغ زوړ سړی" وویل شو، چې نړۍ د هغه د مرګ اعلان ته انتظار کاوه. دا پېښه د شلمې میلادي پېړۍ په پیل کې (څوارلسمه هجري پېړۍ) وشوه، یعنې په 1924 میلادي کال کې، کله چې د اسلامي خلافت دولت په رسمي ډول لغوه شو. د هغه له سقوط سره، اسلام نور د نړیوالې سیاسي ډګر کې د یوې ایډیالوژي په توګه نه شته، چې د یوه دولت له خوا وساتل شي، که څه هم دا د افرادو او خلکو له خوا ساتل کېږي او په نړۍ کې شتون لري.

The construct of Western thought was completed in the nineteenth century CE. It transformed then from mere ideas and theories of its originators, into a comprehensive ideology, with its own doctrine and system. These along with civilizational and cultural perceptions, collectively came to be known as the capitalist ideology. It was adopted by Western European nations, who carried it to the world, including the Islamic World, through the method of colonialization. Headed by the superpower of the time, Britain, the Western nations were able to destabilize the Islamic Khilafah (the Ottoman Caliphate). The Khilafah’s cultural development had stagnated and its Muslim citizens ceased to think productively. Thus, parts of the Islamic Khilafah were lost to occupation, whilst its global political influence waned, until it was called the “Sick Old Man,” who was waiting for the world to announce his death. This came to be at the beginning of the twentieth century CE (fourteenth century AH), that is, in the year 1924 CE, when the Islamic Khilafah state was officially abolished. With its fall, Islam is no longer present in the global political arena as an ideology, carried by a state, although it remains existent in the world, carried by individuals and peoples.

د شلمې پیړۍ د وروستیو کلونو کې یوازې یوه لویه واکمنۍ نه ده ړنګه شوې، یعنې د اسلامي خلافت ړنګیدل. دا وخت یو بل لوی واک هم پیدا شو چې د عقیدې او نظام له مخې د سرمایه‌داري عقیدې سره ټکر کوي، که څه هم په حقیقت کې دا هم د لویدیځ د فکر په ژوره کې زېږېدلی دی. دا د لویدیځ د فکر د مادي روښانتیا له رحم څخه زېږېدلی، د هغه د کلتوري فضا په دننه کې لوی شوی او روزل شوی. افسوس چې کمونیزم عقیده همداسې وه، د هغې په شان چې وه. په ۱۹۱۷ زېږدیز کال کې شوروي اتحاد د مارکسي سوسیالیزم پر نظر ولاړ شو. په دې ډول کمونیزم د نړیوال سیاسي میدان ته د یوې عقیدې په توګه راڅرګند شو، چې یوه دولت یې ساتنه کوله. نړیوال شخړه یوازې د دوو عقیدو، کمونیزم او سرمایه‌داري ترمنځ محدوده شوه. خو کمونیزم ډېر وخت ونه پاید، د شلمې پیړۍ په وروستیو کې ړنګ شو، په ځانګړې توګه په ۱۹۸۹ زېږدیز کال کې، د برلین د دیوال د رانسکورېدو کال. د کمونیزم د دولت او عقیدې په توګه له منځه تلو سره، لویدیځ سرمایه‌داري، چې اوس د متحده ایالاتو په مشرۍ ده، په خوښۍ او له ډېر باور سره اعلان کړه چې لیبرال سرمایه‌داري د مارکسي سوسیالیزم په وړاندې بریالۍ شوه. دې �«د تاریخ پای» اعلان وکړ او خپله عقیده او د ژوند طرز یې د «نړیوال کېدو» په نوم د نوي استعمار له لارې تحمیل کړ. په حقیقت کې تاریخ تراوسه نه دی پای ته رسېدلی. اسلام، د افرادو، ګوندونو، ډلو او یوې امت په توګه، له یوې خوا، او سرمایه‌داري، چې د ټولو ډولونو واک او قدرت لرونکی دولت دی، له بلې خوا، ترمنځ فکري شخړه پاتې ده. دا شخړه به د اسلامي خلافت له تاسیس وروسته، د الله (ج) په اذن، ژر د تمدن او نړیوالې شخړې په بڼه شدت ومومي، چې د هغې نږدېوالی د مسلمانانو څخه مخکې لویدیځ ته ښه معلوم دی.

The end of the twentieth century CE did not just witness the fall of a great power i.e. the fall of the Islamic Khilafah. It also witnessed the emergence of another major power established upon an ideology that contradicts capitalist ideology, both in its doctrine and system, even though it is, in fact, emergent from within the core of Western thought itself. It was born of the womb of Western thought’s materialistic enlightenment, raised and groomed within its cultural atmosphere. Alas, such was the communist ideology, much as it was. In the year 1917 CE, the Soviet Union was established upon the idea of Marxist socialism. Thus communism appeared on the global political arena, as an ideology, carried by a state. The international conflict was restricted to a conflict between two ideologies, communism and capitalism. Communism did not last long, however, collapsing towards the end of twentieth century CE, specifically within the year 1989, the year of the Fall of the Berlin Wall. With the fall of communism as both a state and ideology, Western capitalism, now led by the United States, declared ecstatically and over-confidently the victory of liberal capitalism over Marxist socialism. It announced ‘the end of history’ and imposed its ideology and way of life through neo-colonialism under the banner of ‘globalization.’ In fact, history has not ended yet. There remains an intellectual conflict between Islam as individuals, parties, groups and an Ummah, on the one hand, and capitalism as a state, possessing power and authority of all types and forms, on the other hand. This conflict will intensify soon into a civilizational and international conflict, after the establishment of the Islamic Khilafah, by the permission of Allah (swt), whose closeness to establishment is known well to the West, even ahead of the Muslims.

گزشتہ تین دہائیوں میں امتِ اسلامیہ میں اپنے نظریے، تہذیب اور ثقافت کے بارے میں بڑھتی ہوئی آگاہی دیکھنے میں آئی ہے۔ اسی عرصے میں امت کی وہ گہری خواہش بھی نمایاں ہوئی ہے کہ وہ نبوت کے منہج پر خلافتِ راشدہ قائم کر کے اسلامی طرزِ زندگی کو دوبارہ اپنائے۔ مغرب اس حقیقت سے بخوبی آگاہ ہے، جس طرح وہ اپنی اندرونی حقیقت سے آگاہ ہے، یعنی اپنے زوال کے آغاز سے جو اس کی فکری عمارت میں گہری دراڑوں کی صورت میں ظاہر ہو رہا ہے۔ اگر مسلمان فکری اور سیاسی کشمکش میں بااستعداد طور پر شریک ہوں، خاص طور پر اپنی ریاست کی بحالی کے بعد، تو مغربی سرمایہ دارانہ تہذیب کا زوال ایک ناگزیر امر ہے۔ یہ اس کا فطری نتیجہ ہے، ایک طرف اس فکری بنیاد کے باطل ہونے کی وجہ سے جس پر سرمایہ دارانہ نظریہ قائم ہوا، اور دوسری طرف ان تصورات اور علاج کے طریقوں کے فساد کی وجہ سے جو اسی نظریے سے پیدا ہوئے۔ چنانچہ مغربی نشاۃِ ثانیہ نہ حقیقی احیاء ہے، اور نہ ہی وہ کسی روشن فکری بنیاد اور مثبت روحانی بنیاد پر قائم ہے۔ وہ صرف صدیوں میں تشکیل پانے والے انسانی خیالات، فلسفوں، رجحانات اور تصورات کے ایک مجموعے پر مبنی ہے۔ لین دین، کشمکش، جنگ، تجربیت اور تحویلیت (reductionism) نے مل کر ایک مخصوص تہذیب و ثقافت کا تصور تشکیل دیا، جو اس کے حامیوں کے دعوے کے مطابق مغربی انسان کو آزادی دلانے اور اسے خوشی عطا کرنے کے لیے ہے۔ مغربی فکر نہ صرف مغرب کے لیے بدبختی اور جکڑنے والی زنجیروں کا سبب بنی، بلکہ پوری دنیا کے لیے بدبختی کا سرچشمہ بن گئی۔

The last three decades have witnessed growing awareness with the Islamic Ummah about its ideology, civilization and culture. They have also witnessed the deep desire of the Ummah to resume the Islamic way of life, by establishing the Rightly Guided Khilafah (Khilafah Rashidah) on the Method of Prophethood. The West is well aware of this matter, just as it is aware of its own innate reality, with the beginnings of its own decline, manifesting as deep cracks in its intellectual edifice. The fall of the Western capitalist civilization is an inevitable matter, if the Muslims engage in the intellectual and political conflict competently, particularly after the restoration of their state. It is the natural consequence due to both the invalidity of the intellectual basis, upon which the capitalist ideology was established, and the corruption of both concepts and treatments, that emerged from this ideology. Thus, Western Renaissance neither is true revival, nor is it based upon an enlightened intellectual basis and a positive spiritual basis. It is only based on a concoction of multiple human ideas, philosophies, tendencies and perceptions, that were formed over centuries. Give and take, conflict, war, empiricism and reductionism all formed a vision of a specific civilization and culture, which, according to the claim of its advocates, is to emancipate and grant happiness to the Western man. Western thought not only turned into a source of misery and binding shackles for the West, it became a source of misery for the entire world.

اسلام او لویدیځ تر منځ شخړه، که دا اوس وي یا راتلونکې کې، که دا د افرادو له خوا وي یا د دولتونو له خوا، که دا په مادي عملونو کې څرګنده شي یا نه، په خپل جوهر او حقیقت کې یوه فکري شخړه ده. دا د هغو افکارو او مفهومونو تر منځ فکري شخړه ده چې له هغو ایدیالوژیو، تمدنونو او کلتورونو څخه سرچینه اخلي چې نه یوازې یو له بل سره توپیر لري، بلکې یو له بل سره متضاد هم دي. په هغه وخت کې چې امت د خپل پخوانی تمدني رول بیا پیل ته چمتو کیږي، پر اسلامي امت لازمي شوي دي چې د لویدیځ د هغو افکارو ماهیت په ژوره توګه درک کړي چې ورسره یې مبارزه کوي. امت باید په شعوري ډول د هغو قواعدو، بنسټونو، ارزښتونو او میتودونو پوهه ولري. دا ضروري ده چې امت د ژور او روښانه فکر سره زغمل شوی وي، ترڅو د لویدیځ د افکارو سره مقابله وکړي او د هغو ضعف او بطلان څرګند کړي.

The conflict between Islam and the West, whether in the present or in the future, whether it is engaged in by individuals or states, whether it manifested as material actions or not, in its essence and reality, is an intellectual conflict. It is an intellectual conflict between thoughts and concepts emanating from ideologies, civilizations and cultures that are not only disparate, but are contradictory. As it prepares to resume its leading civilizational role, it has become obligatory upon the Islamic Ummah to deeply perceive the nature of Western thought which it is struggling against. The Ummah must consciously understand its rules, foundations, values and methods. It has to be armed with a deep, enlightened thought to wrestle with Western thought, exposing its weakness and invalidity.

په دې کتاب کې، د سرمایه‌دارانه لویدیز فکر ردّ، موږ د لویدیز تمدن او د هغه د کلتور حقیقت، همدارنګه د سرمایه‌دارانه نظریې حقیقت، په عقیدې او نظام دواړو کې بیاکتنه کوو. موږ د لویدیز فکر سرچینه او د هغه پایلې، په پوهه، میتودونو، افکارو او مفهومونو کې، روښانه کوو. موږ د دې نظریې بطلان او فساد، په ټول کې، په عقلي دلایلو سره، ښکاره کوو. موږ د ښې لارې څنګ ته کجه لاره ښیې کوو، ترڅو هر عاقل انسان لپاره، حق له ګمراهۍ، او رڼا له تیارې څخه، واضح شي.

In this book, Refutation of the Capitalist Western Thought, we review the reality of the Western civilization and its culture, as well as the reality of capitalist ideology in terms of doctrine and system. We clarify the origin of Western thinking and its results in terms of knowledge, methods, thoughts and concepts. We draw attention to the invalidity and corruption of this ideology in its entirety, with rational evidence. We draw the straight line next to the crooked line to clarify, for every sane person, the truth from the misguidance and the light from the darkness.